Έγινε η απώλεια συνήθεια μας..

Μερικές φορές τα λόγια είναι λίγα. Πολύ λίγα. Μερικές φορές η σιωπή είναι τόσο εκκωφαντική στο άκουσμα κάποιων ειδήσεων, όπως της τραγωδίας που συνέβη στο Φαρμακονήσι που το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η φράση του Λουντέμη

 

«Εκείνη τη νύχτα σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»…

 

Και ούρλιαζαν από απόγνωση , ούρλιαζαν για βοήθεια , ούρλιαζαν από πόνο .

Δεν θέλω να το πιστέψω. Δεν μπορεί η κτηνωδία του ανθρώπου να μπορεί να φτάσει σε τέτοια επίπεδα. Δεν μπορεί να κρύβεις έναν δολοφόνο τόσο στυγνό μέσα σου. Να τελειώνει η βάρδια σου και όταν έχουν πνιγεί ανήλικα παιδιά , να γυρνάς σπίτι για να φιλήσεις τα δικά σου παιδιά.

Ίσως μερικές φορές η ανοχή είναι συνενοχή. Ίσως τελικά η ανοχή γι αυτά που συμβαίνουν τριγύρω είναι τόσο μεγάλη , που δεν θα έπρεπε να κάνει εντύπωση ο άδικος χαμός 12 ανθρώπων μεταξύ αυτών και αρκετά παιδιά στα σκοτεινά νερά του Αιγαίου.

Κάθε μέρα τα τελευταία χρόνια , η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Και δεν μιλάω μόνο για την οικονομική κρίση. Αυτή ήταν το τελευταίο βήμα στο κατώφλι της κατάντιας και της ανθρώπινης απάθειας και εξευτελισμού. Η κρίση είχε ξεκινήσει προ πολλού. Στις προσωπικές αξίες, στις ηθικές αξίες , στις ανθρώπινες αξίες. Και έπειτα ήρθε και η οικονομική.

Και τι σχέση έχει η οικονομική κρίση με αυτό που έγινε στο Φαρμακονήσι;

Έχει. Η απάθεια του ανθρώπου για τα δρώμενα στην καθημερινότητα του είτε αφορά τους ίδιους τους Έλληνες , είτε τους αλλοδαπούς –άλλωστε άνθρωποι είμαστε όλοι- είχε ως αποτέλεσμα αυτό που έγινε στο Φαρμακονήσι και για πολλά ακόμα που δεν εύχομαι, αλλά βλέπω να έρχονται.

Όταν μια χώρα δεν δίνει δεκάρα για τις καθημερινές αυτοκτονίες , για τις καθημερινές μικρές καταστροφές που συμβαίνουν στις ζωές μας , τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα έδινε σημασία σε ανθρώπους που θα έρχονταν από άλλες χώρες που έζησαν πολέμους για να βρουν μια καλύτερη ζωή. Βασικά για να βρουν την ίδια την ζωή.

Δεν πρόλαβαν να την βρουν ποτέ όμως. Καταντήσαμε στο σημείο να υπάρχει μεγαλύτερη επικινδυνότητα εντός συνόρων παρά σε χώρες με εμπόλεμες ζώνες.

Απλά εδώ ο πόλεμος είναι καθημερινός αλλά αόρατος . Γιατί στον πόλεμο έχεις να κάνεις με έναν εχθρό , να έχεις μια ελπίδα να σωθείς , να φυλαχτείς.

Σε έναν πόλεμο όμως που έχεις να κάνεις με τον αόρατο εχθρό της αδιαφορίας , της απάθειας , της απλής καταδίκης των γεγονότων μέσω των social media , τι μπορείς να περιμένεις για δικαιοσύνη ;

«Τη θλίψη και την ανησυχία του εκφράζει το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) για την τραγωδία στη θαλάσσια περιοχή του Φαρμακονησίου.»

Εντάξει…για άλλη μια φορά έκφραση θλίψης και ανησυχίας μέχρι την επόμενη φορά. Εγώ ξέρω πως απόψε πάνω από τα νερά του Αιγαίου τριγυρνάνε αδικοχαμένες ψυχές.

Ψυχές που χαθήκανε επειδή απλά αναζήτησαν την ίδια την ζωή. Και βρεθήκαν μπροστά σε ανήμπορα χέρια. Όχι ανήμπορα… χέρια που τους έκοψαν το νήμα της ζωής. Χέρια δολοφόνων.

Κοιμάσαι εσύ τα βράδια ύστερα από τέτοια γεγονότα ;

 

Εγώ πάντως όχι. Δεν μπορώ. Πνίγομαι. Και είναι πολύ άσχημος θάνατος ο πνιγμός φίλε μου. Είτε σε στέλνει στον άλλο κόσμο, είτε όχι…