Μια φωτογραφία, μια κοινωνία, κανένα νόημα

Έχουμε ξεχάσει ακόμα και τα βασικά πια. Ποιά ελευθερία έκφρασης, ποιά ελευθερία άποψης, ποιά ελευθερία γενικότερα… Μέσα σε όλη την «Ξηροπουλιάδα» των ημερών διάβασα μια είδηση που με στεναχώρησε. Μια είδηση που έρχεται να επιβεβαιώσει φόβους χρόνων και που αντανακλά την τωρινή κατάσταση του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι.

Μπορεί να την πήρε κάπου το αυτί σας, αλλά να μην ασχοληθήκατε και πολύ μέσα σε όλα τα άλλα σημαντικά που συμβαίνουν αυτή την περίοδο. Δύο ποδοσφαιριστές των ακαδημιών της Ξάνθης, οι Στέλιος Λάσπατζης και Γιάννης Παρασκευάς, φωτογραφήθηκαν με τον Ντάνιελ Πράνιτς, παίκτη του Παναθηναϊκού. Η φωτογραφία αναρτήθηκε στο διαδίκτυο. Που είναι το μεμπτό θα μου πείτε; Πουθενά, για μένα και για πολλούς άλλους. Άλλοι θίχτηκαν. Οι οπαδοί της Ξάνθης και ο πρόεδρος που έσπευσαν να κατακρίνουν αυτή την κίνηση και να διώξουν τους δύο νεαρούς από τις ακαδημίες της ομάδας.

Κάτι δεν έχω καταλάβει καλά νομίζω. Ή μάλλον νομίζω πως καταλαβαίνω. Ο μικρόκοσμος (ή καλύτερα υπόκοσμος) του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει αρχίσει να αντανακλά για τα καλά την θρυμματισμένη κοινωνία μας και να επηρεάζεται από εκφάνσεις της. Δύο ποδοσφαιριστές που έχουν όνειρα, που έχουν πρότυπα. Τι μου θυμίζει; Την πλειοψηφία των νέων στην Ελλάδα. Είχε λέει φωτογραφία με κασκόλ του Παναθηναϊκού παλιότερα ο ένας από τους δύο νεαρούς. Απίστευτα πράγματα σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ξάνθης, Άρη Πιαλόγλου.

Οι δύο παίκτες μπορεί να είναι Παναθηναϊκοί. Μπορεί να έχουν απλά ως πρότυπο τον Ντάνιελ Πράνιτς. Μπορεί να ήταν οπαδοί του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του Άρη και οποιασδήποτε άλλης ομάδας. Κάνουν την δουλειά τους όμως στις ακαδημίες της Ξάνθης. Και; Δεν μπορεί κάποιος να εκφραστεί ελεύθερα; Να κάνει αυτό που του αρέσει στην προσωπική του ζωή; Από πότε παράγοντες μιας ανώνυμης εταιρίας (ΠΑΕ) ή μιας επιχείρησης έχουν το δικαίωμα να βάλουν χέρι στην προσωπική ζωή, στα προσωπικά «πιστεύω» και στις προσωπικές επιθυμίες και τα συναισθήματα των εργαζομένων-παικτών τους; Θα μου πείτε δεν είναι κάτι σπάνιο στην Ελλάδα. Ακατανόητο ναι, σπάνιο όχι, δυστυχώς.

Αφού πλέον έχει παρακμάσει η έννοια της δημοκρατίας σε όλους τους τομείς, δεν θα μπορούσε να μην παρακμάσει και στο ποδόσφαιρο. Φοβάμαι που θα το πω, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με αυταρχικές και φασιστικές αντιλήψεις. Με ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται το σωστό. Με ανθρώπους που έβαλαν τα «μυωπικά, χρωματισμένα γυαλιά» και κάνουν πως τους νοιάζει η αγάπη για την ομάδα, ο σεβασμός και άλλες τέτοιες ηθικολογικές έννοιες. Σεβασμός όμως που δεν έδειξαν απέναντι στους δύο ποδοσφαιριστές.

Τα ασυμμάζευτα δεν μαζεύονται με ανακοινώσεις κύριοι τη Ξάνθης.  Φράσεις του τύπου, «το είχαμε πει στα παιδιά», «να έχουν πρότυπα, αλλά και σεβασμό προς την ομάδα», «να πάρουν το δελτίο τους και να πάνε να αγωνιστούν στην ομάδα της καρδιάς τους» και διάφορα τέτοια γλυκανάλατα τα ακούω βερεσέ από τέτοιους ανθρώπους. Άκου εκεί να «ζητήσουν συγγνώμη» όπως είπε ο κ. Πιαλόγλου. Δεν είμαστε καλά. Το ίδιο «μικρόβιο» που ζει και βασιλεύει μέσα στην κοινωνία, υπάρχει και στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που πλέον αποτελεί μία μικρογραφία της κοινωνίας, μικρογραφία μιας Ελλάδας που «τρώει» τα παιδιά της. Μια κοινωνία που τους στερεί το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στην επιλογή, το δικαίωμα στην έκφραση και την ελεύθερη βούληση. Μια κοινωνία που αποφασίζει και διατάζει χωρίς περισπασμούς και δεύτερες σκέψεις. Και όλα αυτά για μια φωτογραφία…