Δεν είσαι όσο φαίνεσαι…στο μυαλό!

Ο Κάφκα είχε πει ότι “τα νιάτα είναι ευτυχισμένα γιατί έχουν την ικανότητα να βλέπουν την ομορφιά. Όποιος διατηρεί αυτή την ικανότητα δεν γερνάει ποτέ.” Τι γίνεται όμως με τους νέους που δεν βλέπουν την ομορφιά; Αυτούς που είναι στα 20-25 τους και σκέφτονται με μυαλά γερασμένα; Για να είμαι ειλικρινής με φοβίζουν αυτοί οι άνθρωποι. Αισθάνομαι πώς αν αυτή είναι η νέα γενιά, η δική μου γενιά, τα όνειρά μας θα μαραθούν πριν ανθίσουν.

Είναι αλήθεια ότι η οικονομική κρίση, την οποία βιώνουμε και μας έχει γονατίσει, επηρεάζει την κατάσταση. Πλανάται μια κατάθλιψη και μια μαυρίλα στην ατμόσφαιρα, η οποία, δυστυχώς, είναι μεταδοτική. Δεν γλιτώνουμε οι περισσότεροι. Είναι από την άλλη φυσιολογικό να σε πάρει από κάτω και να σκέφτεσαι, ειδικά αν είσαι νέος, στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής σου, ότι δεν έχεις ελπίδα, τα όνειρά σου δεν έχουν την ευκαιρία να γίνουν πραγματικότητα. Όταν βλέπεις μια γενικότερη κατήφεια, μοιραία κι εσύ θα κολλήσεις λίγο από αυτήν. Αν δεν σου έχει συμβεί, ή είσαι πολύ βολεμένος, ή είσαι πολύ δυνατός, οπότε σε συγχαίρω. Αν κόλλησες λίγη αρνητικότητα, αλλά την απέβαλες, σε συγχαίρω και πάλι.

Αλλά υπάρχουν και αυτοί οι νέοι, οι συνομήλικοι μου, τους οποίους δεν καταλαβαίνω με τίποτα. Είναι αυτά τα άτομα, τα οποία μιλάνε για φιλελευθερισμό, για την αναγκαιότητα της κοινωνικής τάξης, για την εξ’ ορισμού διαφορά σε κοινωνικό και οικονομικό στάτους, για τη διαφθορά και την πολιτική, σαν να είναι 50άρηδες. Τρομάζω, όταν από ένα νέο στόμα ακούω φράσεις μεσήλικων ατόμων, σαν να είναι φερέφωνα ή μαγνητόφωνα, τα οποία παίζουν μια ξεχασμένη κασέτα. Πρόσφατα, συνάντησα ένα τέτοιο άτομο, το οποίο υποστηρίζει σθεναρά τις πρακτικές και την αντιμετώπιση της παρούσας κατάστασης, γιατί όπως και να το κάνουμε δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Πρέπει να πληρώνουμε στα νοσοκομεία 25 ευρώ εισιτήριο, γιατί κάποτε ψηφίσαμε το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να υποστούμε τον κατακερματισμό της προσωπικότητάς μας και των ονείρων μας, γιατί είμαστε διεφθαρμένοι Ελληναράδες και πρέπει να στηρίζουμε την κυβέρνηση, γιατί η Αριστερά της ανευθυνότητας και της ανομίας, η οποία έχαιρε ευνοϊκής μεταχείρισης από το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία μας κατέστρεψε τόσα χρόνια.

Ένας τέτοιος νέος είναι ένα μόνο παράδειγμα, ανάμεσα στη λαοθάλασσα παρόμοιων περιπτώσεων. Και είναι κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα της πλύσης εγκεφάλου, την οποία έχουμε υποστεί τόσα χρόνια, γιατί έπρεπε, για να είσαι αποδεκτός, να έχεις χρήματα, να κάνεις διακοπές σε κοσμικά μέρη τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, να φοράς ρούχα κάποιας μάρκας με το λογότυπο εμφανές, να πίνεις freddo capuccino στο Κολωνάκι το μεσημέρι και Apple Martini το βράδυ, να ασχολείσαι με το lifestyle των διασήμων και να πηγαίνεις στα μπουζούκια. Α, και να σπουδάσεις κάτι παρεμφερές με οικονομικά, διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού και επιχειρήσεων για να γίνεις στέλεχος σε πολυεθνική. Όταν, όμως, ήρθε η οικονομική κρίση και σε χαστούκισε, φταίνε οι άλλοι που δεν μπορείς κι εσύ να γίνεις έτσι. Σου είπαν και μερικοί ότι το ΠΑΣΟΚ, το οποίο αριστερό ήταν κάποτε, έκανε όλη τη ζημιά, ανακάλυψες τότε και την Αριστερά και ότι δεν έκανε τίποτα για να σε σώσει, φταίει και η δεξιά ΝΔ γιατί δεν κυβέρνησε σωστά, οπότε απέκτησες εικόνα των πραγμάτων. Κάθεσαι και κρίνεις και δεν κάνεις τίποτα γι’ αυτό.

Θεωρείς τον εαυτό σου θύμα. Είσαι εν μέρει. Είμαστε όλοι μας. Το θέμα είναι τι κάνουμε γι’ αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική σου πεποίθηση, δεν με απασχολεί αυτό και δεν με φοβίζει. Άλλωστε οι άνθρωποι δεν είναι δέντρα. Πιστεύω πώς όλοι μπορούμε να ξεκολλήσουμε από τις πολιτικές μας ρίζες και να αναθεωρήσουμε. Ποτέ δεν ξέρεις. Αυτό που με φοβίζει είναι ότι σκεφτόμαστε με παρωπίδες. Βλέπω νέους να μην ενδιαφέρονται για το κοινωνικό σύνολο, να μην βλέπουν το λόγο να παλέψουν, να μην καταλαβαίνουν τον αγώνα των άλλων, να διαχωρίζουν τους ανθρώπους σύμφωνα με αυτά που μπορούν να τους δώσουν και ποτέ να μην θεωρούν ότι κι αυτοί μπορούν και πρέπει να προσφέρουν. Να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Να μην πιστεύουν στον άνθρωπο. Να κοστολογούν τα πάντα, να τα μεταφράζουν σε χρήμα. Αυτό είναι ίσως το χειρότερο.

Τι απέγιναν οι νέοι που βράζει το αίμα τους; Πού χάθηκε το παιχνίδι; Μας κέρδισαν τόσο εύκολα βρε παιδιά; Μας νίκησαν, τόσο απλά; Κατάφεραν να κάμψουν τόσο το ηθικό μας, ώστε να μην βρίσκουμε τον λόγο να παλέψουμε, να μην βρίσκουμε τίποτα για το οποίο αξίζει να αγωνιστούμε; Κάποτε, ένας μεγαλύτερος μου μου είπε ότι η δική μου γενιά γεννήθηκε αρτηριοσκληρωμένη. Όταν το άκουσα νευρίασα πολύ. Τώρα φοβάμαι ότι είχε κάπου δίκιο, αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι και πολύ. Προτιμώ να πιστεύω ότι μας έπιασαν στον ύπνο και ότι θα ξυπνήσουμε εγκαίρως.