Η… τουριστική πλευρά της πόλης σου

Όταν γίνεσαι τουρίστας στην πόλη σου είναι απλά… τέλεια!! Ανακαλύπτεις χιλιάδες γωνίες για φωτογραφίες, υπέροχα κρυμμένα ως τότε μαγαζιά και βιώνεις όλα αυτά που τα έχεις για δεδομένα. Ο καιρός, τα λεφτά και όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν τόση σημασία όσο έχει η διάθεση και η ακόρεστη ανυπομονησία του τουρίστα να δει τα πάντα σε μια πόλη.

Το 2014 με έκανε τουρίστα για λίγες μέρες, δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει πως θα μείνω τουρίστας όλον τον υπόλοιπο χρόνο (σε πολλές διαφορετικές πόλεις του κόσμου ελπίζω) ή απλά δεν σημαίνει τίποτα. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι πως  το να εξερευνείς την ίδια σου την πόλη σαν μια άγνωστη είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και όμορφο. Η Αθήνα λοιπόν στην περίπτωση μου ήταν η πόλη που είχε την τιμητική της για τις τέσσερις πρώτες μέρες του νέου έτους. Φυσικά και δεν σηκώθηκα ένα πρωί και είπα « Α, τι ωραία ας κάνω τον τουρίστα» ή «Τι καλά που θα ήταν ανήμερα Πρωτοχρονιάς με την τσίμπλα στο μάτι να σκαρφαλώσω την Ακρόπολη». Όχι, τα πράγματα έγιναν πολύ πιο απλά.

Στις αρχές του Δεκεμβρίου μια φίλη, την οποία είχα πολλάκις προσκαλέσει στην Αθήνα, μου ανακοίνωσε ότι κανόνισε ταξίδι μονάχα για πάρτι της και επιτέλους θα με επισκεπτόταν. Όσο εκείνη λοιπόν είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα να αφήσει για λίγες μέρες την παγωμένη Στοκχόλμη όπου μένει, εγώ προσπαθούσα μανιωδώς να καταστρώσω ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα για τις δύο μας. Και τα κατάφερα! Έγραψα σε ένα χαρτί όλα τα εναλλακτικά- αντιτουριστικά μέρη που ήθελα να δείξω στη φίλη μου και τα χώρισα στις τέσσερις ημέρες που είχε στη διάθεση της. Φυσικά υπολόγισα χωρίς τον ξενοδόχο. Το ότι η φίλη μου είναι ψαγμένο τυπάκι που τρέχει από φεστιβάλ σε γκαλερί και τούμπαλιν καθόλου δεν σήμαινε πως δεν ήθελε όλα αυτά που εγώ είχα απορρίψει. Οπότε εκτός από το μουσείο της Ακρόπολης ήθελε φυσικά να γευματίσει στην Πλάκα και να ανέβει τον υπέροχο «Γολγοθά» της Ακρόπολης. Ήθελε μετά μανίας να δει την αρχαία αγορά και να φάει σουβλάκι … μα πως δεν το σκέφτηκα!! Όταν λοιπόν της ανακοίνωσα το κατά τα αλλά ενδιαφέρον πρόγραμμα μου η απάντηση ήταν «Τέλεια, και στην Ακρόπολη πότε θα ανέβουμε είπες;». Αναθεώρηση λοιπόν και πάμε σε ένα πρόγραμμα που χιλιάδες ταξιδιωτικά γραφεία έχουν αποφασίσει χρόνια πριν από μένα. Ένα πρόγραμμα που ακούγεται βαρετό και κυρίως τετριμμένο.

Λάθος φίλοι μου, ήμουν 100% λάθος. Ανέβηκα λοιπόν τον υπέροχο λόφο όπου το μικροσκοπικό μυαλό μου θεωρούσε πως εκείνη η επίσκεψη που είχα πάει στα 12 μου με το σχολείο ήταν αρκετή, αφού η Ακρόπολη είναι υπέροχη και από μακριά και την θαυμάζεις εξίσου από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Μα τι συζητάμε τώρα; Μόνο η έκφραση της φίλης μου όταν αντίκρισε σε απόσταση αναπνοής τις Καρυάτιδες με αναζωογόνησε και με σκούντηξε να προσέξω και εγώ καλύτερα ένα θαύμα που θεωρούσα δεδομένο, ένα θαύμα μέσα στην πόλη που μεγάλωσα, που με μεγάλωσε για να είμαι πιο ακριβής. Ο Παρθενώνας φάνταζε στα μάτια μου σαν κάτι που έβλεπα για πρώτη φορά, ενώ η θέα της ακατάστατα ρυμοτομημένης Αθήνας από ψηλά μου έδωσε έμπνευση για την επόμενη στάση μας.

«Φύγαμε» ήταν η επόμενη μου φράση καθώς έσερνα την φίλη μου με περισσή ανυπομονησία στα σοκάκια της υπέροχης Αθήνας. Ήπιαμε καφέ στους αέρηδες, έναν καφέ βγαλμένο από φωτογραφικά άλμπουμ, φάγαμε την πιο τουριστική φάβα που έφαγα ποτέ αλλά η θέα είχε κερδίσει τις εντυπώσεις και η φίλη μου που δεν είχε ξαναφάει την βρήκε υπέροχη οπότε ποιος νοιάζεται; Επόμενη στάση Αναφιώτικα… στα αυτιά μου τριγυρνούσε η παρότρυνση της υπέροχης καθηγήτριας μου στη σχολή να θαυμάζουμε μια στο τόσο την υπέροχη αρχιτεκτονική αυτής της περιοχής γιατί μυρίζει ιστορία. Και όντως άξιζε τον κόπο! Το πρόβλημα είναι πως μόνη μου πάω πολύ συχνά βόλτα σε αυτά τα μέρη αλλά και πάλι δεν θεώρησα ότι είναι τα must της πόλης μας. Πόσο αφελής σκέψη!

Με συγχωρείς όμορφη Αθήνα, σε πήρα ως δεδομένη και σε απαρνήθηκα για λίγο χωρίς να το θέλω. Ήταν όμως αρκετή η επίσκεψη μιας καλής φίλης από τη μακρινή Σουηδία για να μου υπενθυμίσει την ομορφιά σου. Και έτσι απλά η αγάπη μας ξαναφούντωσε…