Η ιστορία του Whisky a Go-Go

Μπορεί να θεωρηθεί και ως σημείο συνάντησης των «ιερών τεράτων» της ροκ –και όχι μόνο- μουσικής. Αυτό ήταν και εξακολουθεί να είναι το Whisky A Go-Go, ένα από τα θρυλικότερα κλαμπ που άνοιξε τις πόρτες του σαν σήμερα πριν 50 χρόνια.

Αποτελεί χώρο-σταθμό στην ιστορία της μουσικής, καθώς μαζί με άλλα μεγάλα κλαμπ όπως το Fillmore, το Roxy, το CBGB και το Cavern Club ανέδειξαν και προώθησαν την ροκ και τα παρακλάδια της μέσα από την φιλοξενία καλλιτεχνών που έμελλαν να διαμορφώσουν το είδος.

Χρωστάει το όνομά του στην ομώνυμη discotheque του Παρισιού που άνοιξε τις πύλες της το 1947. Βρίσκεται στο Δυτικό Χόλιγουντ της Καλιφόρνια και ιδρύθηκε από τους Elmer Valentine, Mario Maglieri και Phil Tanzini που αναγκάστηκαν να προφέρουν το whiskey χωρίς το “e” εξαιτίας των νόμων που ίσχυαν και απαγόρευαν σε νυχτερινά μαγαζιά να χρησιμοποιούν λέξεις που παρέπεμπαν σε αλκοόλ.

Από τους πρώτους μουσικούς που έκαναν την εμφάνισή τους στο Whisky A Go-Go ήταν ο Johhny Rivers, ο οποίος ηχογράφησε εκεί και το άλμπουμ του, Johnny Rivers Live at The Whisky a Go-Go. Aπό τον εν λόγω κλαμπ προέκυψε και η ορολογία του χορού go-go, όταν μια DJ με το όνομα Joanie Labine άρχισε να χορεύει με την κλασική στολή της go-go dancer. Κοντή φούστα με ψηλές άσπρες μπότες.

Σταδιακά άρχισε να γίνεται πολύ δημοφιλές και να προσφέρει την ευκαιρία σε νέους τότε καλλιτέχνες όπως οι Rascals, οι Byrds, οι Turtles, οι Love, ο Captain Beefheart, ο Alice Cooper, οι Mothers of Invention και οι Paul Batterfield Blues Band, να γίνουν γνωστοί στο ευρύ κοινό. Το 1966 οι Miracles ηχογραφούν εκεί το τραγούδι “Going to a Go-Go” που το 1982 διασκευάστηκε από τους Rolling Stones.

Με την δημοσιότητά του να χτυπάει «κόκκινο» το κλαμπ προσέλκυσε τεράστια ονόματα και φυσιογνωμίες της ροκ. Pink Floyd, The Doors, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, The Who, Cream, Them, The Kinks, Janis Joplin και αργότερα The Runaways, Quiet Riot, Patti Smith, Elvis Costello, Van Halen, Motley Crue, The Police, Guns N’ Roses, Metallica, Soundgarden, Melvins, Fitz of Depression και Nirvana πραγματοποίησαν ιστορικές παραστάσεις μέσα στους τέσσερις τοίχους του Whisky a Go-Go και σηματοδότησαν την εξέλιξη της ροκ από τα κλασικά μονοπάτια της σε new wave, heavy metal και punk ακούσματα.

Μάλιστα, ο Arthur Lee των Love είχε μνημονεύσει το θρυλικό κλαμπ στο τραγούδι του, “Maybe the People Would Be the Times or Between Clark and Hilldale” με τον χαρακτηριστικό στίχο, “Here they always play my songs”.

Το κλείσιμο το 1982 δεν πτόησε τους ιδιοκτήτες που το ξανάνοιξαν το 1986 με την σημερινή του μορφή , ως “four wall” κλαμπ. Σπάνια ένας κλειστός χώρος μπορούσε να σημαίνει τόσα πολλά για την ροκ μουσική. Αποτελούσε και αποτελεί ακόμα ένα «κολάζ» αλησμόνητων και σημαντικών στιγμών που διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο στην πορεία των μουσικών ρευμάτων φέρνοντας τον κόσμο ακόμα πιο κοντά σε αυτά. Αυτό ήταν το Whisky a Go-Go.