Ισοβίτης υπεράνω πάσης…. τρομοκρατίας

Ο Χριστόδουλος Ξηρός μας ξέφυγε! Στοπ! Τρεχάτε ποδαράκια μου…

Αυτή φαντάζομαι πως θα ήταν πάνω κάτω  η αντίδραση των υπευθύνων της Ελληνικής Αστυνομίας μόλις μάθανε τα μαντάτα πως ο Χριστόδουλος Ξηρός, ένας από τους βασικούς εκτελεστές της 17 Νοέμβρη δεν έδωσε το «παρών» -ως όφειλε-  στο αστυνομικό τμήμα της Καλλικράτειας στη Χαλκιδική.

Ποιος το φανταζόταν άραγε πως ένας άνθρωπος που έχει καταδικαστεί σε έξι φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη,  αφού συμμετείχε σε έξι δολοφονίες και πέντε απόπειρες δολοφονίας κάποια μέρα δεν θα εμφανιζόταν στο τμήμα για να δώσει το «παρών». Μα γιατί δεν το φανταζόσασταν αφού ήταν άνθρωπος… υπεράνω πάσης υποψίας.

Ποιος λέει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να παίρνει τις αδειούλες του, να πηγαίνει τις βόλτες του, να πίνει το καφεδάκι του. Άντε καλέ είμαστε μεγαλόψυχος λαός εμείς. Άνθρωπος είναι και αυτός. Να μη βγει να κάνει τα ψώνια του γιορτινές ημέρες; Ψυχή δεν έχει αυτός; Μην είμαστε αχάριστοι.

Και ξαφνικά η απόδρασή του δημιουργεί ερωτηματικά στην ελληνική κυβέρνηση.  Και εγώ αυτό αναρωτιέμαι… Μα πως βρε παιδί μου συνέβη κάτι τέτοιο… !!! Ναι είναι απλό συνέβη διότι ο νόμος ορίζει σήμερα ότι ακόμη και οι πολυϊσοβίτες μπορούν να πάρουν άδειες εάν έχουν εκτίσει πραγματικά 8 χρόνια από την ποινή τους, εάν έχουν επιδείξει καλή συμπεριφορά μέσα στις φυλακές κατά τον χρόνο της κράτησής τους, και βέβαια εάν το συμβούλιο των φυλακών κρίνει ότι δεν είναι ύποπτοι φυγής ή τέλεσης νέων αδικημάτων κατά την διάρκεια της άδειάς. Ο Χριστόδουλος Ξηρός τηρούσε όλες τις προϋποθέσεις είπαν.

Και κάπως έτσι άνοιξε την πόρτα των φυλακών, με διαγωγή «κοσμιοτάτη» και δεν επέστρεψε ποτέ. Και όλα αυτά την στιγμή που οι αρχές γνώριζαν πως διατηρούσε σχέσεις και επαφές με προφυλακισμένα μέλη των “Πυρήνων της Φωτιάς”, την στιγμή που η ΕΛ.ΑΣ δήλωνε πριν από λίγες ημέρες πως φοβάται ένα νέο τρομοκρατικό χτύπημα, λίγες μόνο ημέρες πριν 60 σφαίρες γαζώσουν το σπίτι του Γερμανού πρέσβη.

Μετά απ’ όλα αυτά, έρχεται και ο συνήγορός του να χαρακτηρίσει την απόδραση «πολιτική απόφαση η οποία είναι απόλυτα συνεπής με την επαναστατική δράση» του! Μα τι λόγια είναι αυτά! Ορίστε τώρα προβληματίστηκε η κυβέρνηση και της βάζουμε δύσκολα. Έκτακτες συναντήσεις, φυλακές υψίστης ασφαλείας, αλλαγές στη χορήγηση αδειών και ένα σορό πράγματα! Μα έχουμε την ελληνική προεδρία στην ΕΕ να κοιτάξουμε! Τι δεν καταλαβαίνετε;

Αλλά δυστυχώς αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουμε, πως πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε σε αυτή τη χώρα αν και πάλι αμφιβάλλω ότι μαθαίνουμε! Ελάτε τώρα ας μην κρυβόμαστε είμαστε και λίγο αυτοκαταστροφικός λαός. Μας αρέσει να υποφέρουμε, να ταλαιπωρούμαστε, να έχουμε με κάτι να ασχολούμαστε! Αυτούς που συνήθως κατηγορούμε αυτούς στη  συνέχεια ανεβάζουμε στα ουράνια. Είναι κάτι σαν αυτό που θα πούμε όταν έρθει η ώρα των εκλογών, πώς να η κυβέρνηση άλλαξε τη νομοθεσία για τις άδειες των κρατουμένων, έσφιξε τον κλοιό, πάταξε την τρομοκρατία, ξεχνώντας φυσικά τι προηγήθηκε γι’ αυτές τις αλλαγές και έτσι θα ψηφίσουμε πάλι αυτούς που μας κατέστρεψαν.

Η Δικαιοσύνη όμως λειτούργησε! Έτσι δεν είναι; Ένας απέδρασε, είκοσι προσπαθούν τώρα να βάλουν μέσα για να εξιλεωθούν , μετά το νέο σκάνδαλο που ξέσπασε στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Μήπως όμως θα έπρεπε η Δικαιοσύνη να είχε επέμβει πολύ νωρίτερα μιας και μιλάμε για αδικήματα της περιόδου 2006-2011 στην περίπτωση του ΤΤ ή μήπως θα έπρεπε να είχαν αλλάξει τη νομοθεσία για τις άδειες πριν ο Ξηρός αποδράσει; Ας μην είμαστε όμως πλεονέκτες. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει η παροιμία.

Και κάπου εδώ ας μη ξεχάσουμε να αναφερθούμε στα χαιρετίσματα που έστειλαν  οι «Πυρήνες  της Φωτιάς» μετά την απόδραση Ξηρού.  «Μία υπέροχη μέρα» είχε τίτλο το μήνυμα  δίνοντας δόξα και τιμή στον αντάρτη Χριστόδουλο που πήρε το δρόμο της ελευθερίας.

Ύστερα σου λέει πως φταίει ο φονιάς. Τι να κάνει και αυτός όταν του δίνει το όπλο στα χέρια και του λες ξανακάντο. Άραγε όμως ποιος είναι ο φονιάς; Ο Ξηρός που θα ετοιμάσει άλλο ένα τρομοκρατικό χτύπημα; Το κράτος που μερίμνησε για την άδειά του ή όλοι εμείς που συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη βλέποντας το δέντρο και ξεχνώντας το δάσος;