Όταν χάνεις ένα κατοικίδιο, χάνεις ένα φίλο

Είμαι από τους ανθρώπους εκείνους που δεν θέλουν να γράφουν βιωματικά κείμενα γιατί απλούστατα δεν τους αρέσει να κυριαρχεί ο συναισθηματισμός στον γραπτό λόγο. Θα έλεγα μάλιστα ότι, 9/10 φορές που γράφω ένα κείμενο προσπαθώ να το αναλύσω αμιγώς πολιτικά ή αθλητικά (ανάλογα το είδος του) και να μην υπεισέλθω σε ηθικολογίες.

Έλα όμως, που κάποιες φορές τα συναισθήματα σου σε αναγκάζουν να γράψεις αυτό που αισθάνεσαι γιατί αν δεν το γράψεις θα σε πνίξει. Σε αυτή την κατάσταση είμαι και εγώ εδώ και λίγες ώρες, από όταν δηλ. έχασα λόγω τροχαίου την αγαπημένη μου γάτα, τον «Χιονούλη».

«Τι μας νοιαζει εμάς ρε Νίκο για τη γάτα σου; Στο κάτω-κάτω ένα κατοικίδιο πέθανε, δεν ήταν και άνθρωπος» θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος και με βάση την ψυχρή λογική θα είχε δίκιο… Το πρόβλημα όμως, με τα κατοικίδια είναι ακριβώς αυτό, όσο ζούνε τα θεωρούμε ζώα που απλά μας κάνουν συντροφιά και όταν τα χάσουμε, καταλαβαίνουμε ότι, χάσαμε ένα φίλο.

Κάπως έτσι λοιπόν, ήμουν και εγώ με το «Χιονούλη». Θέλετε επειδή είναι έτσι η ιδιοσυγκρασία μου, θέλετε επειδή έχασα σε μικρή ηλικία το πιο αγαπημένο μου κατοικίδιο, τον «Τίγρη» (ένα πανέμορφο, πιστό και δυνατό σκυλάκι), δεν έδειξα ποτέ την αδυναμία που είχα στον «Χιονούλη».

Μπορεί να τον χάιδευα, μπορεί να τον τάιζα, μπορεί να του έδινα πάντα το πιο ζουμερό  κομμάτι κρέας (όσο ρατσιστικό και αν ήταν προς τις άλλες γάτες), αλλά πάντα έλεγα από μέσα μου, «Εντάξει, μία γάτα είναι».

‘Ωσπου χθες το απόγευμα ο «Χιονούλης» πέθανε και ξαφνικά συνειδητοποίησα τι σήμαινε για μένα. Σε αυτόν τον άσπρο γάτο που ήταν απλά ένα κατοικίδιο, έχω πει όλα μου τα μυστικά, όλες μου τις έγνοιες, όσα αισθάνομαι και γενικότερα οτιδήποτε με έχει απασχολήσει κατά καιρούς σοβαρά.

Αυτή η «χαζή άσπρη γάτα» που ερχόταν και τριβόταν στα πόδια μου ή που μου έκανε παρέα τις ατελείωτες ώρες που διάβαζα ή έγραφα, δεν ήταν απλά ένα κατοικίδιο, ήταν ένας φίλος και μάλιστα καλός.

Για αυτό, αν και αργά όφειλα να παραδεχτώ τι σήμαινε για μένα, έτσι σαν προσωπική εξιλέωση. Ελπίζω να τα κατάφερα…

«Αντίο φίλε, θα μου λείψεις».

  • Ματζαφλάρας

    * “..Στο κάτω-κάτω ένα κατοικίδιο πέθανε, δεν ήταν και άνθρωπος”…
    * θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος και με βάση την ψυχρή λογική..

    ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ?? ΠΟΙΟΣ ανθρωπος?
    Αυτος που πεταει τα γατακια στους καδους??
    Το καθηκι που σκοτωνει με καραμπινα σκυλια για πλακα??
    ΟΧΙ κυριοι!
    Ο «Χιονούλης» και ο «Τίγρης» ειναι κατα ΠΟΛΥ ανωτερα οντα, εχουν μεγαλυτερη σημασια ακομη και
    απο “ανθρωπους”, και σιγουρα αξιζουν την αγαπη μας!

    Γιατι τους δινεις λιγα, και σου δινουν τοσα πολλα! Γιατι η αγαπη τους ειναι πραγματικη!