“Το χρήμα πολλοί εμίσησαν”…ή μήπως όχι;

Τώρα που έρχονται στο φως κάποια (πολύ λίγα) στοιχεία για μίζες, δωροδοκίες και ξέπλυμα χρήματος, τώρα που αποκαλύπτονται μερικά (πάλι πολύ λίγα) πρόσωπα πίσω από τις μίζες για τα εξοπλιστικά και τις δωροδοκίες, αναρωτιέμαι, αν μπορούμε να υπολογίσουμε ή αν κάποτε θα τα καταφέρουμε τελικά να πλησιάσουμε το ποσό, κατά προσέγγιση έστω, που έχει αποτελέσει το προϊόν του δούναι και λαβείν της δωροδοκίας. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, ως που φτάνει το κουβάρι των εκατομμυρίων που έκλεισε στόματα και οδήγησε χέρια στο να βάλουν υπογραφές, για να αγοραστεί, στρατιωτικός κυρίως, εξοπλισμός από συγκεκριμένες εταιρείες και εμπόρους όπλων.

Θυμάμαι κάποτε, να λένε οι (όχι πολύ) παλιότεροι από μένα, ότι όσοι είχαν ασχοληθεί με την πολιτική ήταν άνθρωποι κάποιας οικονομικής επιφάνειας και στην πορεία έμειναν πανί με πανί. Ναι, υπήρχαν και τέτοια φαινόμενα. Έριξαν όλη την περιουσία τους στην πολιτική τους καριέρα και στο τέλος έμειναν με το τίποτα. Αλλά δεν ξέρω αν κάποιος από μας μπορεί να κατονομάσει έστω και έναν τέτοιο άνθρωπο. Εγώ πάντως τους έχω μόνο ακουστά σαν φαινόμενο, σαν την εξαίρεση που, δυστυχώς, επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Τον κανόνα αυτών, που έχουν φτιάξει τεράστιες περιουσίες από την άσκηση της πολιτικής. Αυτών που κάποτε χωρίς φόβο και χωρίς πάθος χειροκροτούσαμε σε λαοσυνάξεις. Αυτών που ήταν τα παιδιά του λαού, που ξεκίνησαν από το τίποτα και κατέκτησαν τον -πολιτικό- κόσμο. Αυτών που κατέληξαν από σερβιτόροι υπουργοί, αφού μπορεί να μην είχαν καταγωγή από μεγάλο τζάκι, αλλά είχαν μυαλό, είχαν όραμα, είχαν ευελιξία, ήταν πολιτικοποιημένοι, ήταν ευκίνητοι, ήταν φαινόμενα πολιτικής ευφυΐας. Ήταν διεφθαρμένοι. Αλλά αυτό το μάθαμε αργότερα. Ήταν οι Τσοχατζόπουλοι αυτής της κοινωνίας. Χαρακτηριστικά αναφέρω αυτό το όνομα και το βάζω σαν “ταμπέλα” για να μπορέσω να χαρακτηρίσω μια ολόκληρη γενιά πολιτικών. Θα μπορούσα να τους βάλω στη σειρά, να γράψω όλα τα ονόματα. Αλλά, αν το έκανα τώρα αυτό, δεν θα με έφτανε ένα απόγευμα να γράφω.

Πολύ πρόσφατα ήρθε στο φως άλλη μια σειρά αποκαλύψεων από στελέχη και διευθυντές των Εξοπλισμών, απόστρατους του ελληνικού στρατού. Αντώνης Κάντας, ο άλλοτε κύριος νούμερο 3 στις προμήθειες των Εξοπλισμών. Απόστρατος. Τονίζω το απόστρατος. Δωροδοκήθηκε για 10 συνολικά εξοπλιστικά προγράμματα. Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε πέντε, ούτε επτά. Δέκα. Σύμφωνα με τα όσα είπε πήρε μίζες από την Atlas, γερμανική εταιρεία, για τα υποβρύχια, για τα Μιράζ, για τους πυραύλους Εξοσέτ, για τα άρματα στρατού, για τα αντιπυραυλικά συστήματα. Γιατί; Για να βάζει υπογραφές, χωρίς να ρωτάει πολλά. Γιατί να ρωτάει; Γιατί, όπως ο ίδιος είπε, έχει πολλές τεχνικές γνώσεις και πείρα, όντας απόστρατος του ελληνικού στρατού. Στην απολογία του κατονομάζει επιχειρηματίες και διευθυντές εταιρειών, κατά των οποίων θα ασκηθεί δίωξη, αν επαληθευτούν τα λεγόμενα του Κάντα. Ο οποίος έχει ήδη ξεκινήσει να επιστρέφει τα λεφτά στην Ελλάδα και στο ελληνικό δημόσιο. Συνολικά, αναμένεται να επιστραφούν 16 εκατομμύρια ευρώ.

Ένας από τους κατηγορούμενους είναι και ο προφυλακιστέος Δημήτρης Παπαχρήστος, αντιπρόσωπος της γερμανικής εταιρείας Wegmann, αλλά και ο κατηγορούμενος για την ίδια υπόθεση Πάνος Ευσταθίου, ο οποίος και αφέθηκε ελεύθερος, κυρίως λόγω της ηλικίας του αλλά και της κατάστασης της υγείας του, με εγγύηση 500.000 ευρώ. Η υπόθεση αφορά, φυσικά, τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων, κυρίως για την περίοδο της θητείας του Άκη Τσοχατζόπουλου στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Απαντώνται, έτσι πολλά ερωτηματικά, για τα πρόσωπα, τα οποία αποτελούσαν τους συνεργάτες του τότε Υπουργού, αλλά και τα στελέχη των δημοσίων αυτών υπηρεσιών.

Η υπόθεση δεν έχει κλείσει, μάλιστα πιστεύω είμαστε μακριά από την αποκάλυψη της πάσας αλήθειας. Κι αυτό γιατί πολλά από τα ονόματα, τα οποία βγήκαν στη φόρα δεν είναι τα κύρια στελέχη αυτής, αλλά και όλων των μεγάλων υποθέσεων διαφθοράς. Πρόκειται για δευτερεύοντα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Όλη αυτή η τακτική ενοχοποίησης ανθρώπων, οι οποίοι πλέον έχουν αποσυρθεί παντελώς από την ενεργό δράση και διανύουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους, ή έχουν παροπλιστεί πλέον από την κατοχή θέσεων και κρίσιμων αποφάσεων είναι μια τακτική καθαρά για τα μάτια του κόσμου. Μιας και διανύουμε την πλέον δύσκολη περίοδο της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής Ελλάδας, θα πρέπει να ικανοποιηθεί με κάποιον τρόπο το δημόσιο αίσθημα. Θα πρέπει να δείξουμε ότι πλέον η δικαιοσύνη λειτουργεί και ότι οι ένοχοι θα μπουν στη φυλακή.

Όμως το όργιο της διαφθοράς καλά κρατεί. Κι αυτό, γιατί, δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό να ανακαλύψουμε ποιοι είναι ακόμα διεφθαρμένοι, ακόμα και αν είναι ενεργοί στις δημόσιες θέσεις τους. Ναι, συμφωνούμε όλοι ότι υπάρχουν ακόμα κάποιοι, τους οποίους δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Το ζήτημα είναι ποιοι είναι. Επιπλέον, πώς ακριβώς θα ικανοποιηθεί το δημόσιο αίσθημα εάν μπει φυλακή ακόμα ένας Τσοχατζόπουλος, εάν κατηγορηθεί και προφυλακισθεί ακόμα ένας 80χρονος; Ξέρουμε καλά, ότι λόγω ηλικίας, σε μερικά χρόνια θα είναι έξω. Σε τι θα μας ωφελήσει αλήθεια όλο αυτό; Φυσικά και πρέπει να τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι. Το γεγονός ότι τόσοι εγκληματίες είναι ακόμα ελεύθεροι δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να φυλακίσουμε το μικρό ποσοστό, το οποίο πιάνουμε. Το μεγάλο ερωτηματικό όμως είναι, θα επιστρέψουν τελικά τα χρήματα αυτά στο δημόσιο; Και αν ναι, τότε θα απαλλαγούμε από ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών βαρών που σηκώνουμε σαν πολίτες; Τα ποσά είναι μεγάλα, φαίνεται ότι θα ανακουφίσουν κάπως τα δημόσια ταμεία. Θα φτάσουν όμως μέχρι εκεί;