«Αγοράζω χρυσό»: η επιχείρηση του 2013

«Αγοράζω χρυσό», «Άμεσα μετρητά», «Οι καλύτερες τιμές της αγοράς» «Δυνατότητα επιστροφής των αντικειμένων σας μέσα σε μια εβδομάδα», «Ευκαιρίες χρυσού». Τη χρονιά που πέρασε όλες αυτές οι ταμπέλες ήταν παντού, ήταν πολλές. Πολύ ειλικρινά θα σου πω πως τούτοι οι σύγχρονοι μαυραγορίτες ήταν, κατά τη γνώμη μου, αν όχι η μεγαλύτερη, μια από τις μεγαλύτερες πληγές αυτής της χώρας.

Ξεπετάγονταν με απίστευτη ταχύτητα το ένα μετά το άλλο. Σε κάθε γειτονιά. Επαγγελματίες έτοιμοι να σε «διευκολύνουν» τοις μετρητοίς, με αντάλλαγμα τους θησαυρούς σου, τα κειμήλιά σου, τις αναμνήσεις σου τις ίδιες. Βέρες, μονόπετρα, μενταγιόν, βαφτιστικές ταυτότητες, ρολόγια… Όλα καλοδεχούμενα! Ζύγισμα για τα καράτια, κοστολόγηση κι αυτό είναι. Θες τόσα; Έχει καλώς. Δε θες; Κάνε την έρευνα αγοράς σου και στον άλλο μαυραγορίτη στο επόμενο τετράγωνο αλλά να ξέρεις πως σαν αυτήν εδώ την προσφορά δε θα βρεις.

Αυτοί οι εκμεταλλευτές του πόνου και οι επιχειρήσεις τους συμβολίζουν ένα μεγάλο κομμάτι των παραγόντων που δημιούργησαν αυτό το ηθικό –καταρχάς- και κοινωνικοπολιτικό αδιέξοδο των ημερών μας. Την περίοδο της αφθονίας τα κοσμηματοπωλεία και τα χρυσοχοΐα έκαναν κυριολεκτικά και μεταφορικά χρυσές δουλειές. Ένα κόσμημα για δώρο ήταν κάτι πολύ σύνηθες. Φυσικά τότε δεν υπήρχαν τα «Αγοράζω χρυσό» σε κάθε γειτονιά. Ενεχυροδανειστήρια και τοκογλύφοι ναι. Αλλά δε λειτουργούσαν ποτέ τόσο απροκάλυπτα όσα τώρα.

Η κρίση έφερε ανάγκες, ανάγκες βιοτικές. Πρέπει να ζήσεις. Κι αυτές οι ψυχρές υπολογιστικές μηχανές σου προσφέρουν άμεσα μετρητά. Αυτά που άλλοτε αντικατόπτριζαν το κοινωνικό και οικονομικό σου κύρος, τώρα μπορούν απλώς να σου εξασφαλίσουν μερικές εβδομάδες ή και μήνες -στην καλύτερη- επιβίωσης. Μετρούσες την ευτυχία σου με τις μπιζουτιέρες σου. «Αξία ανεκτίμητη», σου έλεγε για χρόνια η διαφήμιση για γνωστή πιστωτική κάρτα. Οι εποχές άλλαξαν, πάνε οι πιστωτικές, το ίδιο και οι αξίες, ανεκτίμητες και μη.

Την πήραμε λάθος τη ζωή μας, μωρέ. Εμείς οι ίδιοι γίναμε ο σπόρος για τους σύγχρονους μαυραγορίτες και τα μαγαζάκια τους. Δε θέλω να τα βλέπω άλλο, με πληγώνουν. Αν έχεις ανάγκη απευθύνσου σε ομάδες αλληλεγγύης, στο διπλανό σου. Όχι σ’ αυτούς. Σου πίνουν το αίμα, πατούν στην ανάγκη σου. Δεν πιστεύουν σε τίποτα, παρά μόνο στο χρήμα. Σήμερα αγοράζουν το χρυσό σου, αύριο ποιος ξέρει τι. Το χρυσό σου. Σαν κι αυτό που θέλει να εξορύξει η Eldorado στη Χαλκιδική και διαλύει περιβάλλον, ανθρώπους και ζωές. Γιατί όλα είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας…

Εμπόροι πίνουν το κρασί μας, 

και κλέβουνε τη γη

Εσύ είσαι η μόνη μας ελπίδα, 

σε περιμένουμε να `ρθεις…