Περί αδέσποτων και άλλων ζώων …

«Η αληθινή ανθρώπινη καλοσύνη, σε όλη της την αγνότητα και ελευθερία, μπορεί να έρθει στο προσκήνιο μόνο όταν ο παραλήπτης της δεν έχει καμία δύναμη. Η αληθινή ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας, η θεμελιώδης δοκιμασία της (η οποία βρίσκεται βαθειά θαμμένη από την θέα), αποτελείται από τη στάση της απέναντι σε εκείνους που είναι στο έλεός της: τα ζώα. Και από αυτή την άποψη η ανθρωπότητα έχει υποστεί μια θεμελιώδη πανωλεθρία, μια πανωλεθρία τόσο θεμελιώδη που όλες οι άλλες πηγάζουν από αυτήν.» Αυτά λέει ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα στο έργο του « Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι». Τα ζώα είναι δείγμα του πολιτισμού μας λοιπόν, πολύ ενδιαφέρον στοιχείο για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα ανύπαρκτων ουσιαστικά πολισμών.

Το 2014 είναι πλέον πάρα πολύ κοντά και οι σκέψεις μου δυσκολεύονται να επηρεαστούν από τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Μια πρόσφατη εικόνα εντυπώθηκε στο μυαλό μου γεννώντας μια σειρά από αρνητικές σκέψεις εναντίον του ανθρώπινου είδους. Έτσι, θα ήθελα να μοιραστώ το γεγονός μαζί σας προκειμένου να μου δώσετε λίγο δίκιο και να απαλλαχτώ από τις τύψεις ότι απλώς κάνω κακές σκέψεις χρονιάρες μέρες. Δύο μέρες νωρίτερα, βρέθηκα στην όμορφη ελληνική επαρχία για δουλειά συνοδευόμενη από την καλή φίλη Όλγα. Η φύση σε όλο της το μεγαλείο παρουσιάστηκε σύντομα μπροστά στα μάτια μας αποσπώντας μας επιφωνήματα θαυμασμού και χαράς. Έλατα, τοπία και ένας ηλιόλουστος καιρός που αναδείκνυε το όλο σκηνικό. Και όμως όπως συμβαίνει πάντα ένας άνθρωπος ήταν εκεί για να τα διαλύσει όλα και να αποδείξει την παντοδυναμία του είδους του.

Καθώς βρισκόμασταν ακόμη σε εθνικό επαρχιακό δρόμο, η προσοχή μας ήταν στραμμένη κυρίως στο οδικό δίκτυο και όχι στον περιβάλλοντα χώρο. Φθάνοντας λοιπόν σε μία στροφή του δρόμου διακρίνουμε κάτι τελείως συνηθισμένο, ένα επιβατικό αυτοκίνητο έχει σταματήσει στην άκρη του δρόμου με αλάρμ και βγάζει φλάς προκειμένου να ξαναμπεί σε πορεία. Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, από τα προστατευτικά κάγκελα της εθνικής οδού πετιέται στον δρόμο ένας καθαρός, φουντωτός, «ακριβός» σκύλος με κολάρο ο οποίος σαστισμένος τρέχει πίσω από το εν λόγω αυτοκίνητο. Έπειτα από λίγα μέτρα σταματάει την προσπάθεια και μην ξέροντας πώς να αντιδράσει τρέχει στην μέση της εθνικής χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο κίνδυνος  για τη ζωή του προφανής ενώ ο λόγος της αντίδρασής του ακόμα προφανέστερος.

Θλίβομαι όταν σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καρδιά, ψυχή, αισθήματα ή τουλάχιστον κοινή λογική που υποτίθεται πως ξεχωρίζει την ανθρώπινη φυλή από τα ζώα. Τελικά μήπως αυτό που μας ξεχωρίζει είναι η κακία και η ικανότητα να δημιουργούμε ψυχικό πόνο; Το πιο θλιβερό είναι πως αυτός ο «άνθρωπος» είχε στο αμάξι του άλλους δύο ανθρώπους με «κοινή λογική» εκ των οποίων ένα παιδί που παραδειγματίζεται και δημιουργεί πρότυπα καθώς και τη δική του «κοινή λογική». Ο άνθρωπος λοιπόν είναι ικανός μέχρι και να εγκαταλείψει τον επί αιώνες καλύτερο φίλο και σύντροφο του που στάθηκε δίπλα του, τον αγάπησε, τον περίμενε υπομονετικά στην Ιθάκη του με αυτοθυσία και πίστη. Πως μπορούμε μετά να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλον, να πιστέψουμε ότι θα μας αγαπήσουν για πάντα, θα αγαπηθούμε, όταν δεν αγαπάμε την φύση και τον ίδιο μας τον εαυτό; Οι απαντήσεις είναι οδυνηρές και δίνουν τη χαριστική βολή σε όποιον ελπίζει πως θα βρεθεί μια λύση που θα δώσει ένα τέλος σε όλες αυτές τις πράξεις μίσους. Η δική μου συμβουλή δεν μετράει και δεν προσφέρει ούτε λύσεις, ούτε απαντήσεις όμως σας προτρέπω να κοιτάξετε βαθιά μέσα στα αθώα ματάκια ενός εγκαταλελειμμένου ζώου, οι ευκαιρίες σας θα ναι άπειρες στην χώρα που ζούμε. Δεν θα χρειαστεί να ψάξετε πολύ, η αλήθεια, η θλίψη και η αληθινή αγάπη βρίσκονται κρυμμένες εκεί, σε ένα μόνο βλέμμα.

Το σχόλιο της φίλης Όλγας ήταν σαφές «αρνούμαι να συμβιώνω με τέτοιους ανθρώπους». Και όμως, όχι μόνο συμβιώνουμε αλλά πλέον το συγκεκριμένο πρόβλημα της εγκατάλειψης ζώων είναι ένα δεδομένο που μας φαίνεται σχεδόν αδύνατο να αλλάξει όταν κανείς δεν μεριμνά, όταν κανείς δεν εκπαιδεύει τα ανθρώπινα μυαλά. Θα ρωτήσατε εύλογα «και εσείς τι κάνατε;» και θα σας απαντήσω πως αυτό δεν έχει καμία σημασία τελικά σε μια κοινωνία που δεν δίνει λύσεις και έχει νόμους ανεφάρμοστους και μακριά από την πραγματικότητα. Λυπάμαι αν βάρυνα το κλίμα μέρα που είναι, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για λίγη σκέψη και συλλογισμό. Οι μέρες αυτές επικαλούνται την αγάπη, τη χαρά και την θαλπωρή όμως αυτό πρέπει να ισχύει για όλους, ακόμα και για την φύση χωρίς εξαιρέσεις. Καλή Χρονιά!