Μέρες που είναι, θα σου πω μια ιστορία…

Δεν πιστεύω πως οι μέρες των Χριστουγέννων έχουν εξορισμού κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Είναι η ρουτίνα του καθενός μας, με τη διαφορά ότι είναι στολισμένη με λαμπάκια και μπάλες. Το μόνο «διαφορετικό» που παρατηρώ κάθε χρόνο τέτοιες μέρες είναι πως η απουσία κάποιων ανθρώπων γίνεται περισσότερο αισθητή, γιατί οι οικογενειακές μαζώξεις είναι πιο συχνές. Έτσι, λοιπόν, θέλω να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία. Την έλεγαν Αγγελική.

Στη μέχρι τώρα ζωή μου δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που να θαυμάσω, με όλη τη σημασία της λέξης. Η Αγγελική ήταν μια από αυτούς τους ελάχιστους. Κοντινή μου συγγενής, αδελφή του πατέρα μου. Από μικρή πολύ δυναμική, διεκδικητική, τσαμπουκαλού, αλλά συνάμα πολύ ευαίσθητη, ειλικρινής μέχρι αηδίας, «αντράκι» αν και γυναικάρα (κατά κοινή ομολογία). Πάντα δραστήρια, πήρε από νωρίς τη ζωή στα χέρια της, δεν άφησε τον εαυτό της να πέσει ποτέ σε τέλμα κι ας έκανε τα λάθη της. Ποιος δεν κάνει άλλωστε;

Η Αγγελική στα 29 διαγνώστηκε με καρκίνο. Δεν έχει σημασία το πού, καθώς με τα χρόνια γέμισε όλο της το κορμί από τις μεταστάσεις. «Είναι νέα, θα το παλέψει», έλεγαν οι γιατροί. «Βέβαια, να έχετε υπόψιν πως στους νέους ανθρώπους τα κύτταρα αναπαράγονται πολύ γρήγορα κι αυτό δεν είναι πάντα καλό», συμπλήρωναν στο τέλος. Παρόλ’ αυτά, η Αγγελική πάλεψε πολύ και για χρόνια. Χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, εξετάσεις, χειρουργεία και πάλι από την αρχή. Δεν το έβαλε κάτω ποτέ. Έβγαινε, διασκέδαζε, ταξίδευε, συνέχισε να δουλεύει όπως δούλευε. Πολλές φορές, στο νοσοκομείο που πήγαινα για παρέα, εκείνη έδινε περισσότερο κουράγιο σ’ εμένα κι ας έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. «Κοίταξέ με, είμαι καλά και χαμογελάω». Μου το έλεγε συχνά αυτό και ειδικά όταν με έβλεπε να χάνομαι στις σκέψεις μου.

«Μη νομίζεις, αυτό που περνάω όλα αυτά τα χρόνια είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να μάθω σε ποιους ανθρώπους μπορώ να υπολογίζω και σε ποιους όχι. Σίγουρα αναθεώρησα πολλά απ’ όσα είχα για δεδομένα, αλλά δεν κρατώ κακίες». Αυτό μου το είπε ένα βράδυ που κοιμηθήκαμε παρέα. Και ξέρεις τι με σόκαρε περισσότερο απ’ όλα εκείνο το βράδυ; Παρόλο που είχα δει πολλά γιατί τη συνόδευα συχνά στο νοσοκομείο. Τη στιγμή που έβγαλε την περούκα για να ξαπλώσει, ένιωσα μισή. Την είχα ξαναδεί σαφώς χωρίς αυτή, αλλά ήταν η εποχή που είχε ήδη αρχίσει να «πέφτει» αισθητά και ήξερα πως έφτανε το τέλος.

Θα μπορούσα να σου μιλάω ώρες για εκείνη. Έφυγε το 2007, στα 37 της χρόνια. Έμαθα πολλά μαζί της. Κάποιοι στην οικογένεια λένε πως τους τη θυμίζω. Τιμή μου. Η Αγγελική σίγουρα άντεξε όσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος κι ίσως και περισσότερα (αν ισχύει αυτό που λένε πως ο θεός ή όποιος τελοσπάντων σου δίνει όσα μπορείς ν’ αντέξεις). Ξέρω πως έφυγε γεμάτη από εμπειρίες και συναισθήματα. Τη ρούφηξε τη ζωή μέχρι το μεδούλι. Κι αν καμιά φορά αγανακτώ κι απογοητεύομαι με την όλη κατάσταση τριγύρω, προσπαθώ να θυμάμαι εκείνη και να μην γκρινιάζω. «Η ζωή είναι αγώνας, αγαπημένη μου. Εγώ το έμαθα αιφνίδια και αναγκαστικά. Θα πέσεις, μα θα σηκωθείς και πάλι από την αρχή». Αυτή ήταν η Αγγελική, ο δικός μου φύλακας-άγγελος (αν όντως έχουμε όλοι κι από έναν). 

Κι όπως λέει κι η Νατάσα Μποφίλιου “Αυτούς που φεύγουνε νωρίς, ποτέ δεν τους ξεχνάμε…“.