Για κοίτα που μπορεί να σε οδηγήσει ένα πουλόβερ…

“Κυκλοφορώντας” στο ίντερνετ τις τελευταίες μέρες είδα και τα πουλοβεράκια που φόρεσε ο Καμίνης στα δέντρα, τα οποία βρίσκονται στην Σταδίου στο ύψος της παλιάς Βουλής. Χαμός στα social media, άρθρα, “εξεγέρσεις”, νεύρα, κατακριτές και επικριτές. Γενικά, όπως και κάθε δημόσια κίνηση, έτσι και τα πουλόβερ του Καμίνη ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και σχολίων. Κυρίως αρνητικών. Το καταλαβαίνω και το συμμερίζομαι. Γιατί; Θα εξηγήσω αμέσως.

Οι περισσότεροι σχολιαστές αναρωτήθηκαν, γιατί το έκανε αυτό ο δήμος Αθηναίων. Η απάντηση είναι γιατί στηρίζει τη συγκεκριμένη δράση, η οποία ακούει στην ονομασία Yarn bombing και γεννήθηκε περίπου το 2005 στο Τέξας. Στο Τέξας όμως, κύριε Καμίνη, το έκαναν γιατί τους περίσσευε και κάμποσο μαλλί, τι να το κάνουν άλλωστε, όταν έχουν τόση έρημο; Επίσης, συμφωνώ, είναι μια μορφή Τέχνης, λίγο anti-graffity, λίγο οικολογικό, λίγο χαριτωμένο, λίγο συμβολικό, καθόλου βανδαλισμός. Αλλά, βρε άνθρωπε μου (μου επιτρέπετε το θάρρος κύριε Καμίνη…) τι πας και κάνεις, όταν δίπλα από τα ντυμένα δέντρα, υπάρχουν άνθρωποι χωρίς στέγη, φαγητό, οι οποίοι κρυώνουν και δεν έχουν καλά-καλά ρούχα να φορέσουν; Δεν υπάρχει ένας επικοινωνιολόγος εκεί πέρα να παρέμβει; Άστον τον επικοινωνιολόγο, η αίσθηση κοινής λογικής;

Πάνω στη φούρλα του σχολιασμού και στον πανικό των social media βρήκα ένα πολλά υποσχόμενο άρθρο και είπα να το διαβάσω προσεκτικά. Είχε και διάσημη υπογραφή. Θανάσης Χειμωνάς. Διαβάζω λοιπόν τις πρώτες γραμμές, οι οποίες με βρίσκουν σύμφωνη. Εν ολίγοις, πολύ κακό για το τίποτα. Αν η συγκεκριμένη δράση γινόταν κάποια άλλη περίοδο, ή σε ένα άλλο σκηνικό, θα περνούσε ασχολίαστη. Συμφωνώ. Μετά στρέφεται και λίγο κατά όλων, οι οποίοι έχουν μόνο αρνητικά να πουν. Κάτι αρχίζει και μου κλωτσάει εκεί, δεν θα πω ψέματα. Σαφώς και έχουν όλοι την ισχύ της γνώμης τους και το δικαίωμα να την εκφράζουν, ας μην γινόμαστε βέβαια και υπερβολικοί. Εσείς όλοι που φωνάζετε, τι έχετε κάνει; Ναι, εν μέρει συμφωνώ, αλλά δεν γίνεται να τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι όλους, κύριε Χειμωνά. Εκεί, που με αποτελείωσε, όμως, ήταν όταν απάντησε μόνος του. “Θα σας πω εγώ” Γιατί, γιατί κύριε Χειμωνά θα μας πείτε εσείς; Δεν βρίσκουν , όλοι αυτοί τον λόγο να δώσουν ούτε μισό ευρώ, αφού όλα είναι ευθύνες του κράτους και επίσης σιχαίνονται να ακουμπήσουν τους άστεγους. Άουτς. Να μιλήσουμε έξω από τα δόντια λοιπόν;

Πιστεύω, ότι η πρώτη παράγραφος του εν λόγω άρθρου ήταν πετυχημένη. Μέχρις εκεί. Γιατί, ναι, έχει ευθύνη το κράτος. Δεν μπορεί η στέγαση, η σίτιση, η περίθαλψη των ασθενέστερων και πιο ευάλωτων ατόμων, των αστέγων να είναι στα χέρια των ιδιωτών. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θεσπίστηκε και η έννοια του κράτους δικαίου και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο αναφέρεται και στο Σύνταγμα. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο πληρώνουμε όλοι φόρους. Θεωρητικά. Βάζουμε όλοι κάτι από τα έσοδά μας για να έχουμε: Παιδεία, Περίθαλψη, Δικαιοσύνη, Κράτος. Δημόσια και δωρεάν. Είναι χρέος και υποχρέωση λοιπόν του κράτους να φροντίζει για όλα αυτά. Επίσης, φυσικά και σε άλλη περίπτωση δεν θα ενοχλούσε. Τώρα, όμως, βρισκόμαστε, δυστυχώς σε μια περίοδο, τόσο δύσκολη, ώστε να έχει φτάσει η ανεργία να μας πνίγει, οι άστεγοι να πληθαίνουν τόσο γρήγορα, που τείνουν να γίνουν το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα, οι πολίτες να υποφέρουν, να αρρωσταίνουν και να μην έχουν περίθαλψη.

Παρ’ όλα αυτά, θα έρθω και θα συμφωνήσω, υπάρχουν και μερικοί, οι οποίοι επαναστατούν μέσα από το διαδίκτυο. Και δεν κάνουν τίποτα άλλο. Βέβαια, θεωρώ ακράδαντα, ότι το διαδίκτυο είναι το πλέον δημοκρατικό μέσο. Αν κάτι γίνει αποδεκτό από το ευρύ κοινό, δεν μπορεί να θαφτεί, θα αναδειχθεί. Αν κάτι δεν αρέσει, όσο και να προωθηθεί, δεν θα περάσει. Ίσως, λοιπόν, μέσα από το πλήθος των ανθρώπων, οι οποίοι είναι επαναστάτες των social media, υπάρχουν και αυτοί, οι οποίοι πιστεύουν στη δύναμη του διαδικτύου και στην ικανότητά του να κινητοποιεί κόσμο. Άλλωστε, το έχουν πάρει είδηση όλα τα μεγάλα “συμβατικά” μέσα και κινούνται μέσω διαδικτύου. Ας μην είμαστε λοιπόν απόλυτοι επικριτές.

Τελικά, κλείνοντας αυτό το άρθρο, δεν ξέρω, αν η κίνηση του Καμίνη, ήταν τόσο κατακριτέα. Θα μπορούσε, φυσικά, αυτήν την ποσότητα μαλλιού να τη διαθέσει για τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι των δέντρων. Να βάλει κάποιες προτεραιότητες. Επίσης, ξέρω ότι δεν είμαι η πλέον κατάλληλη για να κρίνω και να καλύψω όλα τα μέτωπα, τα οποία άνοιξα. Αυτό που ξέρω καλά είναι, ότι η σκέψη καμιά φορά, παίρνει το δικό της δρόμο και σε οδηγεί σε μονοπάτια τελείως διαφορετικά. Ξεκίνησα για να σχολιάσω μια δράση και κατέληξα να σχολιάζω το σχόλιο κάποιου άλλου. Αλλά, και πάλι, δεν έχουν ειπωθεί λίγο-πολύ όλα; Ή μήπως η υπόσταση των σκέψεών μας είναι αγκαζέ σε μια γωνιά; Σίγουρα όχι, κι αν παραδόξως είναι, κάτι δεν πάει καλά.