Επάγγελμα : Νταβατζής ανάγκης

Διάλειμμα στη δουλειά και κάνω break για τσιγάρο σε μια αυλή που χρησιμεύει για αποθήκη. Όλη η αχρηστίλα του γραφείου μαζεμένη σε 3 τετραγωνικά ξεσκέπαστα. Ρίχνω κλεφτές ματιές στο γραφείο στο ενδιάμεσο. Τηλεφωνικό κέντρο, το μόνο με το οποίο τα βρήκα..(με άλλα τα χαλούσαμε στις ώρες,με άλλα στα λεφτά). Αυτή είναι η δουλειά μου εδώ και τρεις μέρες.

 

Κοιτάω τους υπόλοιπους υπαλληλους πίσω από το στόρι, ενώ το τσιγάρο φτάνει στα μέσα. Δε φτουράνε και πολύ τα στριφτά παιδί μου. Με το που τα ανάβεις, «μεσιάζουν». Κόβω στις τζούρες στη μέση, γιατί θέλω διαολεμένα το διάλειμμα να παραταθεί. Βαριέμαι να γυρίσω πίσω στο πόστο μου. Ξέρω πως δεν έχει κανένα νόημα, και για να είμαι ειλικρινής δεν το γουστάρω και καθόλου. Στην πρωινή σύσκεψη θέλησαν τα μεγαλοκεφάλια να εμψυχώσουν λίγο τα νεα φιντάνια. Μας μίλησαν για στόχους, για κίνητρα, για μέλλον, αλλά ξέχασαν να μας πουν που σκατά χωράμε εμείς σ’ αυτά. Λέγοντας μας τα δικά τους σχέδια, ξέχασαν να μας «παίξουν» και εμάς. Και εδώ μέσα δεν έχεις και πολύ θέση ρε γαμώτο. Πέρα από το σφηνωμένο στον τοίχο γραφειάκι και την εκνευριστικά ξεχαρβαλωμένη γυριστή καρέκλα, δε σου αναλογεί και τίποτα άλλο. Ούτε καν κανά ονειράκι δε χωράει το ρημάδι το συρτάρι. Τόσο στενό.

 

Και να γυρίσω στη θέση μου δε βλέπω νόημα. Κάποιον κύριο που παίρνει το μεσημεριανό του ύπνο θα ξυπνήσω. Κάποια ηλικιωμένη κυρία θα μου πει το βάσανό της με την υγεία της. Άλλη θα μου πει το καημό της με το οικονομικό. Άλλος θα βιαστεί να μου κλείσει το τηλέφωνο, μην τυχόν και με ακούσει η γυναίκα του και της γεννηθούν επιθυμίες. Και γιατί να της δημιουργήσω επιθυμίες δηλαδή; Τι θα της βελτιώσω, τι θα σώσω,τι θα φτιάξω;

 

Γιατί να βάλεις στη μούρη σου τα χημικά; Γιατί να σε μπουκώσουν χαπάκια για να αδυνατίσεις; Γιατί να πάρεις το σουτιέν που σου ανεβάζει το στήθος; Γιατί να πάρεις,να πάρεις, να πάρεις; Όλα μια ανάγκη απότομα εγκαθιδρυμένη, κι ο μάγκας είναι στο τέλος αυτός που στη δημιούργησε. Όλα μάρκετινγκ, καλέ μου, και νευριάζω. Και με τα αφεντικά, και με τους ανθρώπους στο δρόμο. Γιατί πια για να χαμογελάνε, κάτι θέλουνε κι αυτοί. Σε αυτή την κρίση, μπήκανε σε κρίση και οι χειρονομίες και τα χαμόγελα. Εκπορνευμένες συσπάσεις έγιναν κι αυτά. Και γιατί να τα πάρω τα σαμπουάν σας δηλαδή; Και τα κραγιόν σας γιατί μου τα πουλάτε λες κι ήταν ό,τι καλύτερο συνέβη στη ζωή σας;

 

Ο κόσμος έχει ανάγκες κι αν θες να τον σώσεις, φτιάξε του μια καινούρια για να τις ξεχάσει. Κι έτσι μάγκας βγαίνει ο καινούριος νταβατζής της ανάγκης μας.

 

– Διάλειμμα τέλος,αποτσίγαρο ζάρτα στο δάπεδο (έτσι για εκδίκηση!) 1μιση ώρα to go. Και αύριο τα ίδια.-