Ο “Έμπορος της Βενετίας” φέτος στο Ακροπόλ

Την πασίγνωστη γλυκόπικρη κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ “Ο Έμπορος της Βενετίας” παρουσιάζει φέτος το θέατρο Ακροπόλ σε σκηνοθεσία του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Το έργο πραγματεύεται την προσπάθεια του Αντόνιο να βοηθήσει το φίλο του Μπασάνιο να παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του και πλούσια αρχόντισσα Πόρσια. Γι’ αυτό το λόγο αναγκάζεται να δανειστεί χρήματα από τον τοκογλύφο Εβραίο Σάυλοκ, συνάπτοντας ένα συμβόλαιο με έναν παράδοξο όρο. Εάν δεν αποπληρωθεί το χρέος, ο Σάυλοκ έχει το δικαίωμα να πάρει ένα κομμάτι από τη σάρκα του Αντόνιο.

Το κλασικό αυτό έργο πραγματεύεται την φιλαργυρία, την τοκογλυφία, την αληθινή φιλία που μπορεί να φτάσει μέχρι τα άκρα, το ρατσισμό και τα στερεότυπα, πολλές φορές καταρρίπτοντας τα και άλλες επιβεβαιώνοντας τα, αλλά ταυτόχρονα δίνοντάς τους και κάποια ελαφρυντικά. Έτσι, ο Σάυλοκ, που είναι ένας σκληρός και άκαμπτος τοκογλύφος και ένας άκαρδος πατέρας, είναι ικανός να φτάσει μέχρι τα άκρα για να ικανοποιήσει φαινομενικά την κακία του. Η εκδίκησή του προς όλους αυτούς που τον περιφρονούσαν και τον χλεύαζαν μετατρέπεται σε μίσος προς όλους τους αλλόθρησκους αποδεικνύοντας, πως το πρόσωπο του ρατσισμού δεν έχει μία όψη, αλλά είναι ένας ανταλλακτικός όρος, ένα δούναι και λαβείν. Ότι δίνεις παίρνεις και δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις το παίρνεις πίσω σε μεγαλύτερο βαθμό και με μια απροσδόκητη σφοδρότητα. Άλλωστε ο Σάυλοκ θα πει “Τα μαθήματά σας εγώ θα τα κάνω πράξη”.

Το έργο “Ο Έμπορος της Βενετίας” είναι μια επιτυχημένη αλληγορία, η οποία δίνεται στον θεατή με ένα πολύ απλό παράδειγμα. Αυτό του δανεισμού με όρους εμπορίου. Η κωμωδία αυτή του Σαίξπηρ μπορεί να έχει αίσιο τέλος, για όλους εκτός από τον Σάυλοκ, αλλά στο μεταξύ έχει περάσει το μήνυμά της με γερές δόσεις ειρωνείας. Ο κακός είναι κακός, αλλά στην πορεία καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο κακός. Δεν δικαιώνεται, αλλά βλέπουμε λίγο μέσα του. Δεν τον δικαιολογούμε, αλλά κάπου τον καταλαβαίνουμε.

Στον ρόλο του Σάυλοκ ο Νικήτας Τσακίρογλου καταφέρνει να αποτυπώσει όλο το συσσωρευμένο μίσος από την απέχθεια που λαμβάνει ο χαρακτήρας του μέσα στο χρόνο. Η ερμηνεία του είναι πολυσχιδής, αλλάζει και παρουσιάζει τα πρόσωπα ενός χαρακτήρα, που είναι πολυεπίπεδος, καθαρά κάθε φορά. Το μίσος είναι μίσος, η κακία βγαίνει σε υπερθετικό βαθμό και η ειρωνεία του είναι εμφανής. Κάτω όμως από αυτήν και την κατάλληλη στιγμή αναδύεται η πικρία για τη συμπεριφορά των άλλων. Τελικά ο Τσακίρογλου καταφέρνει να επισκιάσει τους άλλους ηθοποιούς, όταν είναι μαζί τους στη σκηνή και ανταποκρίνεται απόλυτα στις απαιτήσεις ενός από τους πιο γνωστούς σαιξπηρικούς ρόλους. Στον ρόλο του Μπασάνιο ο Μάξιμος Μουμούρης αποδίδει επαρκώς και η Μαρία Σκουλά σαν Πόρσια είναι αθώα με μια εσωτερική δύναμη, η οποία θα αλλάξει τις μοίρες των ηρώων. Σε επίπεδο σκηνοθεσίας τα πράγματα ήταν σε ορισμένα σημεία κάπως επίπεδα, αν και κρατήθηκε συνολικά η δυναμική του κλασικού και ο σαιξπηρικός τρόπος παρουσίασης. Επίσης, εναλλάσσονταν ιδανικά το παραμυθικό, ρομαντικό στοιχείο και η σκληρή πραγματικότητα, στοιχεία που εμπόδισαν την παράσταση από το να θεωρηθεί παρωχημένη.

Η ταυτότητα της παράστασης

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος

Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας

Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ

Μουσική: Γιάννης Αναστασόπουλος

Φωτισμοί: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος

Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτης Μιχαλόπουλος

 Διανομή

Νικήτας Τσακίρογλου Σάυλοκ

Μαρία Σκουλά Πόρσια

Λάζαρος Γεωργακόπουλος Αντόνιο

Μάξιμος Μουμούρης Μπασάνιο

Παντελής Δεντάκης Λάνσελοτ

Τζίνη Παπαδοπούλου Νερίσα

Θανάσης Κουρλαμπάς Γκρατσιάνο

Κώστας Κορωναίος Λορέντζο

Χριστιάννα Μαντζουράνη Τζέσικα

Γιώργος Ψυχογιός Πρίγκιπας της Αραγκόν, Τουμπάλ

Δημήτρης Καραμπέτσης Δόγης της Βενετίας

Θωμάς Γκαγκάς Γερο-Γκόμπο, Σολάνιο

Γεράσιμος Σκαφίδας Σαλέριο, Πρίγκιπας του Μαρόκου