Το σύμφωνο, η ασυμφωνία και τα ομόφυλα ζευγάρια

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω και ακούω πολλά για το Σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Βλέπω και ακούω απόψεις από παντού και σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, συμφωνώ, διαφωνώ, οργίζομαι. Δεν ξέρω κατά πόσο σε μια ευρωπαϊκή χώρα και εν έτη 2013, βαδίζοντας προς το 2014, είναι δυνατόν, λογικό και ορθώς πολιτικό, για να μιλάμε και με όρους δημόσιας συζήτησης, να ακούγονται και να θεωρούνται σοβαρές απόψεις που αποκηρύσσουν σαν μιασματική τη συμβίωση ατόμων του ίδιου φύλου. Είμαι ενήμερη ότι ο καθένας, όχι μόνο μπορεί να έχει την προσωπική του άποψη, αλλά μπορεί και να την εκφράζει δημόσια. Από την άλλη όμως, διατηρεί αυτό το δικαίωμα εφ’ όσον δεν βλάπτει την αξιοπρέπεια του άλλου.

Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι ομόφυλα ζευγάρια ζουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Δεν με απασχολούσε δηλαδή μέχρι προσφάτως, κι αυτό γιατί δεν θεωρώ ότι είναι κάτι τόσο παράξενο. Είναι μια καθημερινότητα. Με τον όρο ομόφυλο δεν εννοούμε μόνο, απ’ όσο ξέρω, την ερωτική σχέση μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Ο όρος, όσον αφορά και το νομικό πλαίσιο του Συμφώνου, αναφέρεται και σε ανθρώπους του ίδιου φύλου που συγκατοικούν, χωρίς να διατηρούν ερωτική σχέση και χωρίς να υπάρχει κάποια συγγένεια μεταξύ τους. Αυτός είναι και ο λόγος που το Σύμφωνο αναφέρεται σε ομόφυλα και όχι ομοφυλόφιλα άτομα. Ακόμα όμως και αν αναφερόταν αποκλειστικά σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια ποιο ακριβώς θα ήταν το πρόβλημα δεν μπορώ να καταλάβω. Δηλαδή για ποιον λόγο να μην μπορούν δύο άτομα του ίδιου φύλου, τα οποία έχουν σχέση ερωτική και συντροφική, να μην μπορούν να κατοχυρώσουν τη σχέση τους νομικά; Να μην μπορούν να ξέρουν, πώς αν συμβεί κάτι στον ένα, θα μπορεί να είναι εξασφαλισμένος ο άλλος;

Σκέφτομαι λοιπόν, πόσο πίσω είμαστε σαν χώρα, ώστε να χωρίζουμε τους πολίτες μας σύμφωνα με την σεξουαλική τους ταυτότητα. Όταν μάλιστα προσφάτως, στις 7 Νοεμβρίου, καταδικαστήκαμε σαν χώρα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, καθώς παραβιάζουμε το άρθρο 8 για το δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής και το άρθρο 14 για την απαγόρευση διακρίσεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να είμαστε ένα σύγχρονο κράτος, για πολλά άλλα που προηγούνται φυσικά, αλλά και για το γεγονός ότι αναγνωρίζουμε σαν νομικά ορθό μόνο ένα ετερόφυλο ζευγάρι. Και για να επιστρέψω στο ζήτημα όρων, ο όρος ομόφυλο περιέχει νομικά και τη σχέση φιλική μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Γιατί, εγώ και μια φίλη μου, αν αποφασίσουμε να ζήσουμε μαζί σαν συγκάτοικοι να μην μπορούμε να εξασφαλιστούμε, αν πάθει κάτι η μία από της δύο και θέλουμε να περάσουν όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία στην άλλη και όχι σε κάποιον μακρινό συγγενή, ο οποίος στο κάτω-κάτω μπορεί να αγνοούσε και την ύπαρξη μας;

Συμφωνώ λοιπόν με το Σύμφωνο, όχι γιατί έτσι πρέπει, είναι αυτό το πολιτικά ορθό ή γιατί πρέπει να είμαστε καλυμμένοι νομικά για να μην μας καταδικάζουν συνεχώς για παραβάσεις. Αλλά γιατί επιτέλους θα πρέπει να κάνουμε πράξη τα άρθρα περί ισότητας και μη διάκρισης. Όλοι είμαστε ίσοι και αυτό πρέπει να γίνει πράξη. Επίσης αυτό να ισχύσει και για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Σε μια επιστολή της μια ομοφυλόφιλη μητέρα εξηγεί πάρα πολύ καλά γιατί χρειάζεται αυτό το Σύμφωνο. Όχι για να κάνουν το καπρίτσιο τους οι γκέι, ή για να το γιορτάσουν ,αλλά για να μπορέσουν επιτέλους να διασφαλίσουν αυτά που είναι αυτονόητα, την οικογένεια, το παιδί, τη σχέση τους.

Διαφωνώ με τις εξάρσεις και τις κορώνες μερικών περί κανονικότητας και ορθής πολιτικής χρήσης του σώματος και των σχέσεών μας. Θα έπρεπε και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να μπορούν να έχουν παιδιά. Δεν νομίζω ότι η σχέση τους και το περιβάλλον που θα δημιουργήσουν να μην είναι “κανονικά”. Γιατί πόσους ομοφυλόφιλους ξέρετε που προέρχονται στην τελική από ομοφυλόφιλα ζευγάρια; Μήπως η συντριπτική πλειοψηφία των ομοφυλόφιλων προέρχεται από κανονικά και ετεροφυλόφιλα ζευγάρια; Άρα, μήπως η σεξουαλικότητα των γονιών εν τέλη δεν καθορίζει απόλυτα τη σεξουαλικότητα των παιδιών τους; Μήπως; Και στην τελική από πότε η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη; Το κράτος και η πολιτεία έχει τη δυνατότητα, αν θέλει, να παρακολουθεί διακριτικά και να βεβαιώνεται, ότι τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που θα εξασφαλίζει την ευημερία, την σωστή ανάπτυξη και την ευτυχία τους. Όπως οφείλει να κάνει για όλα τα παιδιά ετερόφυλων ζευγαριών, κάποια από τα οποία κακοποιούνται βάναυσα και μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον, το οποίο απέχει μίλια από την σωστή, οικογενειακή εστία.

Τέλος, οργίζομαι πραγματικά με ορισμένες κινήσεις, όπως αυτή του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος σε επιστολή του προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο εξέφρασε την απέραντη θλίψη του και αγανάκτηση, καθώς “η ομοφυλοφιλία είναι σιχαμερό και ακάθαρτο αμάρτημα” και “ύβρις κατά του Θεού, του Δικαιοκρίτου Κυρίου”. Πώς μπορεί ένας θεός που κρίνει δίκαια, αφού είναι Δικαιόκριτος, να καταδικάσει την αγάπη, αφού περί αγάπης και συντροφικότητας μιλάμε; Πού πήγε το “στα μάτια του Θεού είμαστε όλοι ίδιοι”; Και στην τελική τι δουλειά έχει η εκκλησία να ανακατεύεται στα ζητήματα της πολιτείας; Έχει βέβαια το δικαίωμα να αφορίσει αυτούς που θα ψηφίσουν υπέρ του Συμφώνου στη Βουλή, όπως και προειδοποίησε ότι θα κάνει ο μητροπολίτης Σεραφείμ. Δεν ξέρω βέβαια αυτό πώς θα φανεί στα μάτια του Δικαιοκρίτου Κυρίου…Ίδωμεν.