Θα φέρω στον κόσμο ένα παιδί, έτσι χωρίς μάνα….

Η Μελέτη έγραψε ένα κείμενο, στο οποίο ουσιαστικά στηρίζει το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων να μεγαλώσουν παιδί, που αναδημοσιεύτηκε από δεκάδες μπλογκς και σαιτ. Εγκωμιαστικά σχόλια από Αυγή, ειδησεογραφικά σάιτ, ανεξάρτητα πόρταλ κτλ για την παρουσιάστρια, που κάπως έτσι πήρε τα σκήπτρα του ηρωισμού από τη Βανδή, και έγινε η ηρωίδα της βδομάδας. Αφορμή δόθηκε από την περίπτωση του παρουσιαστή Φώτη Σεργουλόπουλου, ο οποίος πρόσφατα έγινε πατέρας, όπως ανακοινώθηκε. «Χρέη μητέρας» ανέβαλε μια φίλη του, η οποία κυοφόρησε το παιδί. Κάθε άλλη λεπτομέρεια για συμμετοχή της παρένθετης (;) μητέρας στην ανατροφή του παιδιού είναι άγνωστη.

 

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι η περίπτωση του Σεργουλόπουλου που πρέπει να «ξεψαχνίσουμε»,αλλά είναι μια ωραία αφορμή -μιας και ο ίδιος τυγχάνει ένα ευρέως γνωστό και δημοφιλές άτομο- να αρχίσει μια κουβέντα γύρω από το θέμα. Γιατί το θέμα της ανατροφής παιδιών από τους γκέι ή θα το απορρίπτουμε ως ανώμαλα άρρωστη καμπή της κοινωνίας ή θα το επικροτούμε ως εξέλιξη επιβεβλημένη. Έτσι,απλοποιημένα έχουμε μάθει να αντιδρούμε σπασμωδικά στα γεγονότα, χωρίς ενδιάμεση επεξεργασία. Καλό ο νόμος δράσης-αντίδρασης, αλλά όσο μου επιτρέπουν οι πενιχρές μου γνώσεις στη Φυσική, αναφέρεται σε σώματα, όχι σε πνεύματα. Όταν μιλάμε για πνεύματα, υγιές είναι πριν την αντίδραση να προηγείται μια επεξεργασία παραγωγική. Όσο το κρίνουμε τσουβαλιασμένα (για άντρες και γυναίκες γκέι) και στριμώχνουμε το ερώτημα στο γενικό ”δικαιούνται οι γκέι να αναθρέψουν παιδί;”, χαιρι δεν θα δούμε. Γνώμη μου.

 

Νομίζω πως το θέμα της ανατροφής από γκέι, πρέπει να το δούμε ”σπαστά”, σε φύλο. Καταρχάς, μπορούν δυο άντρες να παραγκωνίσουν τη μάνα που -μοιραία- (εκτός κι αν έχει επινοηθεί κι άλλος τρόπος γέννησης ανθρώπου και δε μου τον λέτε) θα γεννήσει το παιδί αυτό; Να την δούμε δηλαδή σαν φούρνο επώασης που μετά αφήνει το παιδί στους γονείς νέου τύπου και φεύγει; Και το ρόλο της μάνας ποια θα τον παίξει στην περίπτωση αυτή; Η γυναικεία φιγούρα που είναι απαραίτητη,εννοώ.Θα υποκριθούν οι δύο γονείς πως δεν συνέβη ποτέ, η εννιάμηνη παραμονή σε μια ξένη μήτρα; Και η μάνα ποια θα ‘ναι ρε παιδιά,επιμένω.. Πότε θα παρατήσει το παιδί αυτή η παρένθετη; Λίγο μετά τον απογαλακτισμό, όταν την θρέψη του παιδιού αναλάβει η Nulac; (Ξέρω πως θα μου πείτε πως παρένθετες μητέρες υπάρχουν χρόνια,αλλά έχει διαφορά. Αυτή η γυναίκα γεννά ένα παιδί, το οποίο με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα ‘χει μάνα,ακόμα κι αν δεν έχει την ίδια. Δε γεννά ένα παιδί, ξέροντας πως με το που το γεννήσει, καταργεί αυτόματα το ρόλο της μάνας.)Από την άλλη, για τις γκέι γυναίκες τα πράγματα είναι αλλιώς. Δύο ομόφιλες γυναίκες μπορούν να γίνουν μανάδες του ίδιου παιδιού (η μια το κυοφορεί και η άλλη «βάζει» το ωάριο). Και το σπερματοζωάριο είναι ένα γενετικό υλικό κάποιου ανώνυμου δότη, που ούτε που θα αναζητηθεί ποτέ.

 

Ξέρω πως αυτό σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται στην ικανότητα δύο αντρών να μεγαλώσουν ένα παιδί. Και πάλι το θέμα θα στραφεί στην ποιότητα του χαρακτήρα που είναι σίγουρα ανεξάρτητη από το φύλο. Εντούτοις, αδυνατώ να κατανοήσω τη σύσταση μιας νέου τύπου οικογένειας, που αποκλείει εκούσια από τους κόλπους της,τη μάνα, τη μήτρα,δηλαδή, που τη δημιούργησε. Είναι διαφορετικό, όταν αυτή η απώλεια έρχεται μέσα από αστάθμητους παράγοντες. Τότε μόνο, προσπαθείς να την αντικαταστήσεις άτσαλα και άχαρα. Η μάνα είναι πάντα γνωστή,πάντα παρούσα στη δημιουργία για τουλάχιστον 9 μήνες. Ο πατέρας,δυστυχώς, μπορεί να παραμείνει ένα φυαλίδιο γενετικού υλικού ανώνυμου δότη. Ίσως προβληματίσει κάποιο παιδί η ταυτότητά του, μα πόσο εύκολο είναι να τον βρεις ; Επίσης, πόσο χρήσιμο θα ήταν να βρεις έναν άνθρωπο ξένο που τυγχάνει μόνο να μοιράζεστε το ίδιο DNA;

 

Αυτές είναι οι σκόρπιες σκέψεις μου πάνω στο πολυσυζητημένο θέμα. Άτσαλες, αδιέξοδες, χωρίς φιλοδοξία να πείσουν κάποιον. Μόνο να ανοίξουν ένα διάλογο. Και της παραθέτω μόνο γιατι βαρέθηκα την ευκολία των εγκωμιαστικών καταφατικών άρθρων και την πιο μεγάλη ευκολία των επικριτικών αρνητικών. Η ίδια η φύση καθοδηγεί τη γνώμη μου. Έτσι, χωρίς επιχειρήματα.

 

* Δεν αναφέρομαι στην περίπτωση υιοθεσίας, γιατί τη θεωρώ μηδαμινή πιθανότητα.