Γκέι, φυλακισμένοι και ήρωες

Τις τελευταίες μέρες, εκτός των πολιτικών θεμάτων, έσκασαν και αρκετά κοινωνικά που δείχνουν τι είμαστε και πού (δε) θέλουμε να πάμε. Γκέι, φυλακισμένοι, και ήρωες της βδομάδας, απαρτίζουν την ατζέντα της θεματολογίας και οι γνώμες διίστανται για τα καλά.

 

Τα ασύμφωνα για το σύμφωνο συμβίωσης των γκέι...

 

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, απείλει με «αφορισμό» όποιον βουλετή ψηφίσει υπέρ του σύμφωνου ελεύθερης συμβίωσης των γκέι. Αναφέρθηκε, δε, σε «ανωμαλία», «αρρώστια» που δεν επιτρέπεται οι πολιτικοί να προωθούν. Και κάπως έτσι, η Εκκλησία παίρνει το θρόνο της στην εξουσία. Γιατί,κατά τη γνώμη μου, το πολίτευμα μας ήταν πάντα η θρησκευτική δικτατορία. Έτσι ονομάζω ένα πολίτευμα που υπακούει κατά γράμμα τις επιθυμίες της Εκκλησίας (δηλαδή των καπεταναίων της), και επιτρέπει στην τελευταία να επεμβαίνει τόσο καθοριστικά σε οικονομικά, πολιτικά, αλλά και κοινωνικά θέματα.

 

Όσο για το θέμα της ανατροφής παιδιών από γκέι ζευγάρια (με αφορμή τη γέννηση του γιού του Σεργουλόπουλου), θα έπρεπε πιο πολύ να μας προβληματίσει ως κοινωνία, κι όχι αλόγιστα να την επικροτούμε ή να την απορρίπτουμε απευθείας. Κανένας μέχρι στιγμής (όσους έχω ακούσει τουλάχιστον) δε δηλώνει προβληματισμένος,μπερδεμένος κτλ. Όλοι το ξέρουν από πριν, και είτε ξέρουν πως θα λειτουργήσει στα σίγουρα (επιχείρημα : είναι καλύτερο να μεγαλώνεις με ετερόφιλους γονείς που σε κακοποιούν; , εξαιρετικό επιχείρημα), είτε το απορρίπτουν γιατί είναι «ανώμαλο και άρρωστο». Δεν είναι αμαρτία να σκεφτούμε κάποια στιγμή πώς η κοινωνία θα εξελιχθεί, αρκεί να μιλάμε για ώριμη σκέψη, πρώτα προσωπική και ύστερα συλλογική αντιπαράθεση, όχι σε στιλ αρένας που πιάνεις τον άλλο από τα κέρατα και μετά φιλοδοξείς να τον κατακρεουργήσεις σταδιακά. Προσωπικά, δεν μπορώ να φανταστώ δύο άντρες να μεγαλώνουν ένα παιδί, κι αυτό γιατί δεν μπορώ να φανταστώ μια οικογένεια που κατ’ επιλογήν αρνείται τη μάνα στους κόλπους της. Και όχι, δε βλέπω, με την ίδια αμφιβολία την ανατροφή παιδιών από δύο γυναίκες, για πάμπολλους λόγους που δε μπορώ σε ένα τόσο σύντομο κείμενο να αναφέρω. (κάποια στιγμή ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία) Αυτό που θέλω να πω πολύ σύντομα, είναι πως και από το ίδιο το ζήτημα ανακύπτουν εκ των πραγμάτων κι άλλα θέματα, και θέματα φύλου. Είναι το ίδιο ικανοί δύο άντρες όσο δύο γυναίκες, να αναθρέψουν ένα παιδί; Άρα το ζήτημα μαλλον δεν είναι τόσο απλό, κι έχει πολλά παρακλάδια.

 

 

Τα ριγέ θα φορεθούν φέτος σαν άλλοθι

 

Πήγαν και έπιασαν τον Κωστόπουλο, λέει, για φοροοφειλές. Τον έσυραν ένα πρωινό, και μέχρι το βραδάκι τον είχαν αποδεσμεύσει. Τι φοβήθηκαν αναρωτιέμαι… Μήπως και δεν ξέρουν πού να τον βρουν; Αφού κάθε μέρα βαράει κάρτα στο Μέγκα. Μήπως θέλησαν να το κάνουν λίγο σούσουρο, ξέροντας πως η απουσία του Κωστόπουλου θα κάνει έναν άλφα τζερτζελέ, θετικό για το έργο της ελληνικής δικαιοσύνης; Ακούω συχνά τη φράση «το λαμόγιο ο Κωστόπουλος τα κανε όλα» και για να είμαι ειλικρινής ψιλοσυμφωνώ, αλλά διαφωνώ κάθετα στις κινήσεις εντυπωσιασμού της αστυνομίας-κράτος- κτλ,κτλ, να εκτονώσουν την οργή του κόσμου πάνω σε συγκεκριμένους τύπους (που φταίνε βέβαια κι αυτοί.) Ναι, βρίσκουν έναν από κάθε κλάδο και τους κοπανάνε. Κι έτσι, ξέρουμε πως στην πολιτική, για παράδειγμα, όλα τα καναν ο Τσοχατζόπουλος με το σόι του, ενώ αντίστοιχα στον Τύπο ευθύνεται ο Κωστόπουλος με την Τζενούλα συνεργό. Κι έτσι, κοιμόμαστε πιο ήσυχα και μεις τα παιδιά της χώρας αυτής, γιατί όσο να ναι όλα τα παιδάκια θέλουν στο τέλος, όλους τους δράκους τιμωρημένους.

 

 

Ήρωες με πατέντα

 

Ευτυχώς, όμως, στη χώρα αυτή έχουμε ησυχάσει γιατί έχουμε βρει τους ήρωες μας. Μπορεί την κοινωνία να μην την πολυσκεφτόμαστε, αλλά από ήρωες σκίζουμε. Είναι και η συνταγή βέβαια λίγο εύκολη και προβλέψιμη κι όσο να ναι συνηγορεί στο να δημιουργούνται εύκολα τα ηρωικά πρότυπα.

 

Έτσι ερμηνεύω την ανάδειξη της Βανδή σε πολιτική ηρωίδα. Μέχρι η εφημερίδα Αυγή, σε ένα κείμενο καλωσορίζει τη Βανδή στους αριστερούς κόλπους της, λέγοντας πως η αοιδός είναι πια «μια από εμάς». Η τραγουδίστρια απομακρύνθηκε οικειοθελώς από το σχήμα με το Νότη Σφακιανάκη, οταν ο τελευταίος δήλωσε πως «επιβάλλεται να στηρίξουμε τη Χρυσή Αυγή». Πριν από αυτή τη δήλωση, δεν ήξερε τι είναι ο Νότης, δεν το χε ακούσει. Δεν είχε ιδέα για το χέρι του που λίγο γέρνει και για τις στενές επαφές του με εξωγήινα όντα.

 

Δε θα μείνω άλλο στη Βανδή, όσο στο ότι μια προβλέψιμη κοινωνία, ως προς τις αντιδράσεις της, είναι πολύ εύκολο να χειραγωγηθεί, ακόμα και στο μόνο κομμάτι που θεωρούμε πραγματικά απροσπέλαστο από κρατική επέμβαση. Το μυαλό μας.