Ο χρόνος σταμάτησε στα Τέμπη και πάλι

Υπάρχει ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου που λέγεται «Η κοιλάδα των Τεμπών». Σε αυτό, υπάρχει ένας στίχος που λέει «Μες την κοιλα, όπως τα λέω, μες την κοιλάδα των Τεμπών, φόβος των μηχανοδηγών…». Η περιοχή των Τεμπών, χρόνια τώρα, είναι ο φόβος και ο τρόμος όχι μόνο των μηχανοδηγών αλλά και όλων όσων περνούν από εκεί. Στη λίστα των θανατηφόρων ατυχημάτων ήρθε να προστεθεί άλλο ένα, που συνέβη τη Δευτέρα το βράδυ, στο ύψος των διοδίων, με απολογισμό ένα νεκρό και 14 τραυματίες.

Πριν 10 χρόνια, το 2003, σ’ αυτό το τμήμα των Τεμπών της εθνικής οδού, είχε σημειωθεί ένα ακόμα θανατηφόρο τροχαίο, από τα χειρότερα και πιο συγκλονιστικά που έζησε ποτέ αυτή η χώρα. Ο απολογισμός; Είκοσι ένας μαθητές λυκείου νεκροί. 21. Ένα χρόνο μετά από αυτό το τραγικό δυστύχημα, συνέβη ένα ακόμα, με θύματα και πάλι 7 ανήλικους μαθητές, αυτή τη φορά στο  Πέταλο του Μαλιακού, ένα εξίσου με τα Τέμπη επικίνδυνο κομμάτι της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας.

Για καιρό μετά από αυτά τα τροχαία, τα τηλεοπτικά παράθυρα γέμιζαν με πολιτικούς που εξέφραζαν τον πόνο και την οδύνη τους για τα νεκρά παιδιά, που συμπονούσαν (αν είναι ποτέ δυνατόν) τις οικογένειες των θυμάτων, που ορκίζονταν για απόδοση δικαιοσύνης (αρκεί να σου πω πως στην περίπτωση του ατυχήματος των Τεμπών με τους 21 νεκρούς μαθητές, στους ηθικούς αυτουργούς επιδικάστηκε μόνο χρηματική ικανοποίηση 8,5 εκατ. ευρώ στους γονείς των θυμάτων). Στο δια ταύτα, οι δρόμοι παρέμεναν και παραμένουν ζωντανά νεκροταφεία.

Το τροχαίο της Δευτέρας ήρθε για να θυμίσει αυτό που για χρόνια πολιτεία και πολίτες είχαμε προσπεράσει (όπως συμβαίνει σε πολλές των περιπτώσεων): μεγάλα τμήματα των εθνικών οδών, που ενώνουν τη μία άκρη της χώρας με την άλλη, είναι από ελαφρώς παραμελημένα μέχρι και εντελώς ακατάλληλα προς χρήση. Και δεν είναι μόνο τα Τέμπη ή το Πέταλο του Μαλιακού. Άν έχει τύχει να περάσεις από την εθνική Κορίνθου-Πατρών, αντιλαμβάνεσαι –και από αυτό- ότι η Ελλάδα είναι το κομμάτι εκείνο της Ευρώπης όπου η ιδέα της εξέλιξης και της αλματώδους ανάπτυξης, στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης, όχι απλώς «άργησε μια μέρα» αλλά δεν έφτασε ποτέ.

Κι εδώ δένει έξοχα το «λεφτά υπήρχαν», γιατί πολλά ήταν τα κονδύλια που εγκρίθηκαν ανά τα χρόνια για τον εκσυγχρονισμό του οδικού μας δικτύου. Εξίσου, όμως, δένει έξοχα και το υπόλοιπο που είχε πει ο ΓΑΠ: «…το θέμα είναι πού πήγαν τα λεφτά». «Μαζί τα φάγαμε» θα γυρίσει να σου πει κάποιος απο εκείνους με μεγάλη ευκολία κι εσύ θα σωπάσεις γιατί θα νιώσεις ενοχές που για ένα κομμάτι ψωμί έγινες «πελάτης» τους (δεν έχει καμία σημασία αν ο «Μαζί τα φάγαμε» και όλοι οι όμοιοί του έχουν εξασφαλίσει και τα δισέγγονά τους ενώ εσύ παλεύεις καθημερινά για τον επιούσιο). Βλέπεις, η μαγκιά τους εξαντλείται σε βαρύγδουπες εκφράσεις που σε καθιστούν «συνένοχο», για να μη νομίσεις ότι μπορείς να πάρεις και πολύ αέρα. Όταν, όμως, πληρώνεις τα διόδια αδρά, είσαι καλός. Πολύ καλός.

Μπορείς να σωπάσεις (αυτό σου έμαθαν να κάνεις από όταν ήσουν μικρός), μπορείς και να το προσπεράσεις για ακόμη μια φορά (εξάλλου το συνήθισες πια), μπορείς με την αφωνία σου να τους ενισχύσεις ότι όντως «μαζί τα φάγαμε» αυτά που προορίζονταν για τους δρόμους κι όλα τα άλλα. Μα αλήθεια, δεν κουράστηκες να σωπαίνεις; Δεν κουράστηκες να τους επιβεβαιώνεις; Δεν σιχάθηκες το φόβο σου; Δε μας λείπει το δωρεάν wifi σε όλη την επικράτεια, οι υποδομές και η αξιοπρεπής ζωή μάς λείπουν. Κατάλαβέ το.

*Ακολουθεί το ποίημα «Σώπα, μη μιλάς» του Αζίζ Νεσίν, σε απαγγελία της Μαριέτας Ριάλδη.