Τα παιδιά, τα λεφτά και τα προάστια.

Κάποια παιδιά δεν είναι και τόσο παιδιά. Είναι μικρά αντίγραφα των ενηλίκων. Υπάρχουν κάποια παιδιά που συμπεριφέρονται σαν μεγάλοι. Συναντάται βέβαια και το αντίθετο φαινόμενο πολλές φορές, δηλαδή ενήλικες να συμπεριφέρονται σαν παιδιά. Αλλά με αυτούς θα ασχοληθώ σε άλλη εξομολόγηση. Έχοντας λοιπόν ξοδέψει πολλές εργατοώρες ασχολούμενη με περιστασιακές δουλειές που αφορούν παιδιά για να εξασφαλίσω το φοιτητικό μεροκάματο έχω δει πολλά και διάφορα. Κάποια από αυτά είναι αστεία και κάποια τραγελαφικά. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία αυτά τα περιστατικά έχουν να κάνουν με παιδιά εύπορων οικογενειών. Η εμπειρία μου τα χωρίζει σε δύο κατηγορίες. Τα παιδιά νοτίων προαστίων και τα παιδιά βορείων προαστίων.

Τα παιδιά Νοτίων Προαστίων.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των παιδιών είναι η αυθάδεια τους, η οποία είναι κυρίως αποτέλεσμα των χαλαρών ορίων που έχουν στο σπίτι τους. Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές και με αμέτρητους τρόπους να δαμάσω τον ατίθασο χαρακτήρα τους. Δεν συζητάμε απλά για ζωηρά παιδιά, αλλά για μικρά διαβολάκια, για τα οποία ο σεβασμός, η υπακοή και οι τρόποι είναι έννοιες άγνωστες. Έχω αντιμετωπίσει λοιπόν φωνές μέχρις διάτρησης τυμπάνου, εξάρσεις θυμού εφάμιλλες σχιζοφρενούς σε κρίση μετά συνοδείας ρίψης αντικειμένων, αδιαφορία μέχρι να νομίσεις ότι μιλάς σε τοίχο και αυθάδεια μέχρις ότου αρχίσεις να πιστεύεις ότι είσαι ο τελευταίος των τελευταίων επί γης. Και για του λόγου το αληθές θα παραθέσω και παράδειγμα.

Ποιος θα περίμενε ότι κοριτσάκι, ετών 9, λεπτεπίλεπτο και χαριτωμένο, που σου μιλάει στον πληθυντικό και κοκκινίζει όταν του κάνεις παρατήρηση για τη λάθος άσκηση μαθηματικών, μετά από κάνα μήνα και όταν πλέον σε έχει συνηθίσει, θα άνοιγε την τηλεόραση για να βλέπει στο mute Hanna Montana ενώ εσύ προσπαθείς να του μεταλαμπαδεύσεις τις γνώσεις σου στα δευτερόκλιτα επίθετα; Και όταν το παίρνεις χαμπάρι και ζητάς να κλείσει την τηλεόραση αυτό απλά να ανεβάζει την ένταση της φωνής σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Και όταν της κάνει παρατήρηση η μητέρα της, να σηκώνεται και να πετάει όλα τα παπούτσια της μαμάς από το μπαλκόνι; Εγώ πάντως δεν το περίμενα. Γι’ αυτό μετά από αυτό και άλλα παρόμοια και αξιομνημόνευτα περιστατικά πήρα το καπελάκι μου και έφυγα.

Τα παιδιά Βορείων Προαστίων.

Εδώ το κύριο χαρακτηριστικό είναι η απώλεια παιδικότητας και οι ψεύτικοι καλοί τρόποι. Γιατί τα παιδιά των Βορείων ξέρουν να φέρονται. Αλλά δεν είναι πλέον παιδιά. Έχω συναντήσει λοιπόν παιδιά που όταν τα ρωτάς, ενώ βρίσκονται σε παιδικό πάρτι, γιατί δεν παίζουν με τα άλλα παιδιά σου απαντούν ενοχλημένα: “Γιατί θέλουμε να συζητήσουμε” Ναι, δεν θέλουν να παίξουν, θέλουν να κάτσουν σταυροπόδι, να ισιώσουν το παντελόνι ή τη φούστα τους και να συζητήσουν, ακριβώς όπως κάνουν οι ενήλικες. Αυτό όταν το ακούς από παιδιά 10 και 11 χρονών επανειλημμένα αρχίζεις και αναρωτιέσαι αν έχουν αλλάξει τόσο τα παιδιά.

Επίσης αναρωτιέσαι σε τι αποστειρωμένο περιβάλλον ζουν αυτά τα παιδιά για να συμπεριφέρονται τόσο ψυχρά και μετρημένα. Η απάντηση έρχεται εύκολα όταν συνάντησα μαμά από τα βόρεια της πρωτευούσης, η οποία έκανε παρατήρηση στο χαρούμενο και ζωηρώς διασκεδάζον τέκνο της για να σταματήσει το παιχνίδι. Γιατί; Μα γιατί θα λέρωνε το πανάκριβο φόρεμα του. Ποιός λογικός άνθρωπος πάει το παιδί του σε παιδικό πάρτι και μετά του απαγορεύει να παίξει; Πέρα όμως από αφύσικα καθωσπρέπει αυτά τα παιδιά έχουν και φοβερό ανταγωνισμό. Πρέπει να κερδίζουν πάντα, να είναι τα καλύτερα πάντα, να ξέρουν τα περισσότερα. Δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί, όταν συναντάς πατέρα που σου λέει: “Κάντε ότι θέλετε, αρκεί να κερδίζουν πάντα και σε όλα τα παιχνίδια τα παιδιά μου.” άντε μετά αυτά τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται την επερχόμενη μικρή ή μεγάλη αποτυχία που μοιραία θα συναντήσουν στη ζωή τους.

Φυσικά και για όλα αυτά δεν φταίνε τα παιδιά. Γιατί ότι βλέπουν κάνουν. Και όσο μπορούν θα το τραβήξουν το σχοινί. Μεταξύ μας, αυτό το κάνουν και πολλοί ενήλικες. Και τυχαίνει πολλές φορές να είναι οι γονείς αυτών των παιδιών και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχουν κάνει κακομαθημένα και κακότροπα. Γιατί πολλοί γονείς ενδιαφέρονται μόνο για το σχολείο που θα φοιτήσουν τα παιδιά τους.

Ενδιαφέρονται να είναι ιδιωτικό και να εξασφαλίζει τις απαραίτητες, καλές γνωριμίες και όχι γνώσεις στα παιδιά τους. Κατά συνέπεια η επιλογή των φίλων τους να γίνεται όχι ελεύθερα αλλά με κριτήριο την κοινωνική και οικονομική θέση της οικογένειάς τους και το τι θα αποκομίσουν αυτά από αυτήν τη “φιλία”. Ναι, υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις και είναι πιο συχνές απ’ όσο μπορούμε ή θέλουμε να φανταστούμε.

Έχω συναντήσει φυσικά και θαυμάσια παιδιά, με τα οποία χαιρόμουν να περνάω χρόνο, να ακούω τις απίστευτες απορίες τους, τα γέλια τους, να γελάω κι εγώ μαζί τους, με τις μικρές τους αταξίες και με τις ευφάνταστες φάρσες και αντιδράσεις. Με λίγα λόγια την παιδικότητα τους. Μια παιδικότητα που κάποιοι αφαιρούν και από τα προνομιούχα παιδιά, αφήνοντάς τα γκρίζα και μουντά. Και άλλες φορές υπερτονίζοντας αυτήν την παιδικότητα για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.