Ισπανική απαγόρευση δια νόμου στο «συνέρχεσθαι»- Καλομελέτα κι έρχεται;

Η ισπανική κυβέρνηση ψήφισε νόμο που απαγορεύει τη συνάθροιση έξω από το κοινοβούλιο, αν δεν έχει εγκριθεί πρώτα από τις αρχές, προβλέποντας μάλιστα πρόστιμο ύψους 30.000-60.000 ευρώ σε περίπτωση παράβασης του εν λόγω νόμου. Ο συγκεκριμένος νόμος προβλέπει και πρόστιμο 30.000 ευρώ σε όποιον προσβάλλει αστυνομικό. Επιπλέον, σήμερα Παρασκευή, θα ψηφιστεί στο υπουργικό συμβούλιο αν θα ποινικοποιούνται οι πορείες διαμαρτυρίας μπροστά από την ισπανική Βουλή ή σε κατοικίες πολιτικών, το κάψιμο κάδων και μεταξύ άλλων οι συναθροίσεις με πόρνες σε χώρους που βρίσκονται κοντά σε σχολεία.

Η Αριστερά και το Σοσιαλιστικό Κόμμα χαρακτήρισαν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ως «προσπάθεια φίμωσης των πολιτών». Ωστόσο, ο εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος Αλφόνσο Αλόνσο στάθηκε υπέρμαχος των νέων μέτρων, αναφέροντας συγκεκριμένα πως «ο καινούργιος νόμος θα αποκαταστήσει τη προοδευτική εξαφάνιση των ποινών φυλάκισης στον Ποινικό Κώδικα». Τέλος, ο γενικός αστυνομικός διευθυντής Ιγνάθιου Κοσιό δήλωσε πως «το κράτος έλαβε υπόψη τα αιτήματα των αστυνομικών».

Η Ισπανία είναι μια από τις χώρες της νότιας «ατίθασης» Ευρώπης που ένιωσε τον πέλεκυ της οικονομικής λιτότητας, επιβαλλούμενης εκ Γερμανίας ως επί το πλείστον. Πέρασε περικοπές σε υγεία, παιδεία, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και πολλά ακόμα που βιώνουμε κι εμείς οι ίδιοι μέχρι και σήμερα και ξέρουμε πως έπεται και συνέχεια. Το σκηνικό της απολυταρχικής πολιτικής έρχεται να συμπληρώσει τώρα αυτός ο νόμος που ουσιαστικά λέει ότι αν δεν έχει εγκριθεί πρώτα από τις αρχές (έλα, το ξέρεις ότι πολύ δύσκολα θα εγκρίνεται) ο κόσμος δε θα μπορεί να συγκεντρωθεί έξω από τη βουλή.

Ζούμε στην εποχή που η Ευρώπη αλλάζει τον πολιτικοοικονομικοκοινωνικό της χάρτη, εφαρμόζοντας πολιτικές και μέτρα που εξαθλιώνουν τους κατοίκους των χωρών που ανήκουν στις ασθενέστερες οικονομικά χώρες. Κεκτημένα αιώνων σε εργασιακά και ό,τι αφορά στο «κοινωνικό κράτος» καταργώνται εν μία νυκτί με την εύπεπτη πρόφαση της αναγκαιότητας και της μη ύπαρξης άλλης διεξόδου. Μέσα σε όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μεθοδευμένη προσπάθεια να περιοριστούν οι δυνατότητες των πολιτών στην αντίδραση, στην αντίσταση, στην οργανωμένη πάλη. Προσαγωγές χωρίς αιτία, ξυλοδαρμοί, χημικά στις πορείες σα να μην υπάρχει αύριο, αποκλεισμοί ολόκληρων περιοχών, «ειδικές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις» και πολλά ακόμα συναποτελούν όλο αυτό το πλαίσιο.

Κι όσο οι πολιτικές σκληραίνουν, τόσο οι κυβερνώντες θα βρίσκουν λόγους και αφορμές για να εντείνουν τα μέτρα καταστολής, φίμωσης και εκφοβισμού του κόσμου. Τα έχουμε δει κι εδώ, τα ξέρουμε. Ή μήπως ξέχασες την πρόταση νόμου να απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις που δεν αποτελούνται από 2.000-3.000 και πλέον; Το μόνο όπλο των εκάστοτε κυβερνήσεων για να μένουν στην εξουσία είναι ο περιορισμός, η στέρηση των ελευθεριών, η σπορά της διχόνοιας μεταξύ των λαών.

Ξέρουν, φίλε μου, πόση δύναμη έχουμε αν θελήσουμε, γι’ αυτό και θα κάνουν τα πάντα για να την περιορίσουν. Ξέρουν ότι, αν το αποφασίσουμε, την επόμενη κιόλας μέρα όλοι αυτοί του συναφιού τους θα αποτελούν μέρος της ιστορίας. Το πρόβλημα, όμως, φίλε, είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τη δύναμή μας. Ή, απλά, δε θέλουμε να τη συνειδητοποιήσουμε. Ανεχόμαστε, υπομένουμε, παρακάμπτουμε την κατάχρηση εξουσίας τους, τις ατασθαλίες τους, την καταστολή τους, τη βία τους (απο εκείνη που δεν καταδικάζεται προφανώς). Κι αν νομίζεις ότι εσένα δε σε αφορά αυτό που συνέβη στην Ισπανία, επίτρεψέ μου να παραφράσω τη γνωστή παροιμία και να σου πω «Δείξε μου τον ομοιοπαθούντα σου, να σου πω τι σε περιμένει».