Το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» μας «κουρδίζει» στην βίαιη πραγματικότητα

Η ένταση διάχυτη στη σκηνή. Σώματα υποφέρουν βγάζοντας άναρθρες κραυγές, ανήμπορα να αντιδράσουν. Στο επίκεντρο όλων ο Άλεξ. Εγωπαθής έφηβος, που βρίσκει ηδονή σε οτιδήποτε βίαιο. Μαζί με την συμμορία του σκορπούν τον τρόμο σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, σε μια διαβρωμένη από κάθε πλευρά κοινωνία, όπου επικρατεί το χάος και το συμφέρον του ισχυρού. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» που είδαμε στο Θέατρο Αποθήκη σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα.

Το ομώνυμο ανατρεπτικό μυθιστόρημα του Anthony Burgess μπορεί να προέρχεται από το μακρινό 1962, ωστόσο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και πάντα διαχρονικό. Έγινε πασίγνωστο όταν μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1971 από τον Stanley Kubrick, προκαλώντας δέος και συνάμα αντιδράσεις για την ωμότητα και τον ρεαλισμό στις βίαιες απεικονίσεις των σκηνών.

Κάπως έτσι θέλει να δει και ο Γιάννης Κακλέας τους ηθοποιούς του. Να χτυπηθούν, να βγάλουν επί σκηνής τον ρεαλισμό της βίας σε ένα άκρως σουρεαλιστικό και φουτουριστικό σκηνικό. Σε ένα σκοτεινό, παρακμιακό και σχεδόν ολοκληρωτικό καθεστώς ο Άλεξ Ντελάρτζ (Άρης Σερβετάλης) και η συμμορία του την «βρίσκουν», χτυπώντας γεράκους και αδύναμους ανθρώπους, βιάζοντας γυναίκες και «βουτώντας» στα ναρκωτικά.
Ο φόνος και η προδοσία των φίλων του θα τον φέρουν στην φυλακή, όπου για να κερδίσει την ελευθερία του αποφασίζει να γίνει «πειραματόζωο» σε ένα πρόγραμμα της κυβέρνησης επιφορτισμένο με την καταστολή των επιθετικών συμπεριφορών. Τα αποτελέσματα δεν θα είναι τα ανανεμόμενα. Ο Άλεξ θα πέσει σε νοητικό «λήθαργο» μην μπορώντας να αντιδράσει σε οτιδήποτε επιθετικό, μην μπορώντας να εκφραστεί όπως θα ήθελε, είτε βίαια είτε όχι. Η αυτοκτονία είναι το πρώτο που σκέφτεται, αλλά η διαολεμένα πονηρή κυβέρνηση σε γνώμονα το συμφέρον τον θέλει με το μέρος της και δεν τον αφήνει να πεθάνει.
Συμβολισμοί, νοήματα, έννοιες που πηγάζουν από την αιώνια μάχη του καλού με το κακό και την ελεύθερη βούληση του καθενός να επιλέξει το ένα ή το άλλο. Η νεανική βία, η βία των επιστημών, η βία του κράτους και της κυβέρνησης, η βία της αντιπολίτευσης, η βία σε όλο της το «μεγαλείο» είναι το Α και το Ω αυτής της παράστασης. Μπορεί ο άνθρωπος να αλλάξει ή είναι κάτι που το επιβάλλουν οι «άνωθεν»;
Σε ένα σκηνικό μουντό, σαν μιας πόλης-φάντασμα ο Γιάννης Κακλέας χρησιμοποιεί το κλασικό «Singing in the rain» στην σκληρή σκηνή του βιασμού μια γυναίκας από όλη την συμμορία του Άλεξ ως φόρο τιμής στην ταινία του 1971, ενώ κατά την διάρκεια της παράστασης ακούμε την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, μια μουσική οδός προς τον παράδεισο του πρωταγωνιστή.

Οι ηθοποιοί ζουν με μεγάλη ένταση τους ρόλους τους. Υποφέρουν σωματικά, μοχθούν, καθώς οι σκηνές βίας είναι άκρως ρεαλιστικές, αλλά και άριστα χορογραφημένες. Ο θεατής συμπάσχει με αυτούς και ιδιαίτερα με τον πρωταγωνιστή που στην περίπτωσή μας υποδύεται ο εξαιρετικός Άρης Σερβετάλης. Οι κινήσεις του, η ένταση, η τρέλα και ο τρόμος στο βλέμμα του σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσο μεγάλος ηθοποιός είναι. Βρίσκεται παντού στη σκηνή, καταπονείται και δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας σε έναν ρόλο πέρα ως πέρα απαιτητικό.
Τελειώνοντας φεύγεις γεμάτος εικόνες και σκέψεις που γεννιούνται όσο παρακολουθείς το μεγαλειώδες αυτό έργο. Μια σπουδή πάνω στην βία, υποκινούμενη και μη. Απαισιόδοξο κατά βάση, σκληρό και συμβολικό, το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» είναι δοσμένο με τέτοια ζωντάνια, ρυθμικότητα και λειτουργικότητα που σε κρατάει στην θέση σου από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό.

 

Το καστ: Άρης Σερβετάλης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αντίνοος Αλμπάνης, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Νεκτάριος Λουκιανός, Χρήστος Μαλάκης, Κίμων Φιορέττος.