Η συνέντευξη του φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου στα Pints και το CR radio!

Κάθε Σάββατο τα Pints κάνουμε εκπομπή στο CR radio-Creatures (ναι, όσοι έχετε παραλείψει να μας ακούσετε, παρακαλείσθε όπως το διευθετήσετε το επόμενο Σάββατο). Χθες, όμως, δεν ήταν μια απλή, συνηθισμένη και καθιερωμένη εκπομπή, καθώς είχαμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε στο στούντιο το φωτορεπόρτερ και πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος, Μάριο Λώλο.

Χωρίς να υπερβάλουμε, θα σας πούμε πως ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία και για εμάς που κάναμε την εκπομπή αλλά, απ’ ό,τι φάνηκε και στη συμμετοχή στο τσατ, εξίσου και για τους ακροατές. Κι αυτό γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε μ’ έναν επαγγελματία που έχει καλύψει πολέμους, πορείες, αγώνες και γενικά τα μεγαλύτερα πολιτικά-οικονομικά-κοινωνικά γεγονότα της χώρας μας αλλά και διεθνώς πολλάκις και που κατάφερε, παρά τις όποιες αντιξοότητες και ανταγωνισμούς του επαγγέλματός του να παραμείνει βαθιά άνθρωπος και ενεργό πολιτικό ον.

Μας δίδαξε. Κι ας το έκανε ασυναίσθητα. Μας δίδαξε πως μπορεί να έχεις μπροστά σου ένα στιγμιότυπο που θα σου χαρίσει πολλά λεφτά αν το απαθανατίσεις και το πουλήσεις σε κάποιο πρακτορείο αργότερα αλλά πως μπορείς να επιλέξεις και να μην το κάνεις, για να είσαι καλά με τον εαυτό σου μετά. Μας δίδαξε πως οι αγώνες δίνονται και κερδίζονται στους δρόμους, πως μπορεί να κάνει τη δουλειά του αλλά μπορεί παράλληλα να συμπάσχει και να συμπορεύεται με τον κόσμο που είναι εκεί και διεκδικεί. Μας δίδαξε πως πρέπει να παλεύεις διαρκώς για τα δικαίωματά σου στην εργασία, γιατί πια τίποτα δεν είναι κεκτημένο και δεδομένο. Κι όλα αυτά και πολλά ακόμα μας τα δίδαξε απλώς αφηγούμενος κάποιες από τις εμπειρίες του στη διάρκεια των χρόνων που κάνει αυτό το επάγγελμα.

Για το Μάριο (δεν του αρέσουν οι πληθυντικοί της τυπικότητας), ο φωτορεπόρτερ πρέπει εξαρχής να διαλέξει σε ποιο «στρατόπεδο» είναι. «Το θέμα είναι καθαρά ιδεολογικό, ταξικό», όπως μας είπε. Γιατί η δουλειά του φωτορεπόρτερ, κατά το Μάριο, είναι να μεταφέρει και να αποτυπώνει την είδηση. Οπότε, πχ, όταν καλύπτεις μια συναυλία ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές και αντί για 35.000 χιλιάδες κόσμου, μεταφέρεις με το φακό σου τους 2.000-3.000, διαλέγεις στρατόπεδο. Από την άλλη πλευρά. Αυτό ήταν ένα από τα παραδείγματα που μας έφερε.

Φυσικά και η συζήτηση είχε πολύ ενδιαφέρον. Και φυσικά, λόγω των πολλών του εμπειριών, το δίωρο της εκπομπής δε μας έφτασε να πούμε όλα όσα θα θέλαμε και μπορούσαμε. Φυσικά και το ραντεβού μας θα ανανεωθεί. Μέχρι τότε κρατήστε πως το αγαπημένο του σύνθημα απ’ όλα όσα ακούει κατά καιρούς στις διάφορες διαδηλώσεις είναι το «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών». Γιατί, όπως μας είπε και στο κλείσιμο της εκπομπής, «να μείνουμε αλληλέγγυοι, είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε να αντισταθούμε απέναντι σε όσους μας θέλουν υποταγμένους».

Μάριε, σ’ ευχαριστούμε πολύ!