Σία Κοσκινά: «Ιδρύσαμε την πρώτη σχολή Μουσικού Θεάτρου στην Ελλάδα»

Η Σία Κοσκινά έχει τον τίτλο της «Musical Theatre Performer” σπουδάζοντας στην Βασιλική Ακαδημία Χορού του Λονδίνου. Από την άλλη, έχει μαθητεύσει δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους του μιούζικαλ που διέπρεπαν στο Broadway, ενώ η πορεία της συνεχίστηκε και στην Ελλάδα με σπουδαίες συνεργασίες. Στο pints μας μιλάει τόσο για την πορεία της, όσο και για τα μελλοντικά της σχέδια, τονίζοντας φυσικά και την ίδρυση της πρώτης σχολής Μουσικού Θεάτρου στην Ελλάδα που συμπεριλαμβάνεται στα επιτεύγματά της. Η κουβέντα μας δε θα μπορούσε να μην περιστραφεί και γύρω από τα μιούζικαλ, που φαίνεται να έχουν «καταλάβει» τις αθηναικές θεατρικές σκηνές τα τελευταία χρόνια

– Το μιούζικαλ είναι το κατ’ εξοχήν οπτικοακουστικό θέαμα που προυποθέτει μεγάλες παραγωγές. Στην Ελλάδα της οικονομικής ύφεσης πώς μπορεί ο οικονομικός σκόπελος να ξεπεραστεί καλλιτεχνικά;

Κατά ένα περίεργο τρόπο, όσες οικονομικές δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζει η χώρα μας, το θέατρο δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται.Το μιούζικαλ, έχει μια απίστευτη άνθηση,παρόλη την κρίση. Μεγάλες παραγωγές γίνονται την περίοδο αυτή,που πονταρούν στα μεγάλα ονόματα ηθοποιών,το box office,που θα παρασύρουν τον κόσμο στις αίθουσες. Βέβαια, ευχής έργον θα ήταν να ανταπεξέρχονται αυτοί οι ηθοποιοί και στις απαιτήσεις του μιούσικαλ, ώστε ο κόσμος να το αγαπήσει με τη σειρά του. Θεωρώ πως ο στόχος για στροφή στο μιούζικαλ, αρχίζει και επιτυγχάνεται. Εξακολουθεί το μουσικό θέατρο, θα έλεγα, να υπάρχει και φιλοδοξεί σε εξέλιξη χωρίς να αισθάνεται την κρίση.

– Πώς κρίνετε τη μεγάλη επιστροφή των μιούζικαλ στη θεατρική ζωή της Αθήνας; Έχετε παρακολουθήσει κάποια δουλειά που σας προκάλεσε το ενδιαφέρον;

Παρακολούθησα το Cabaret του Κωνσταντίνου Ρήγου. Μπορώ να πω πως απόλαυσα την παράσταση, ήταν καλά στημένη και δουλεμένη με εξαιρετικούς ηθοποιούς που μπορούσαν να υπηρετήσουν εξίσου την υποκριτική, το χορό και το τραγούδι. Με εντυπωσίασε το δυνατό μπαλέτο, με την «αναρχική» παρουσία όπως άλλωστε το απαιτεί και το έργο. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, το ανέβασμα ενός τέτοιου έργου που διαδραματίζεται σε ένα βερολινέζικο καμπαρέ στην άνοδο του Ναζισμού. Βλέπω ,λοιπόν, τη θεματική συνάφεια με τη σημερινή κατάσταση που βιώνουμε. Οι παραλληλισμοί είναι ξεκάθαροι και δε χρειάζεται κόπος για να δεις πίσω από το κείμενο και πίσω από τις λέξεις. Θα παρατηρούσα, βέβαια, πως το έργο ήταν προσαρμοσμένο στις ελληνικές προσδοκίες. Είδα ένα Cabaret με παραπάνω γκλίτερ από όσο χρειαζόταν, ίσως γιατί το «απαιτούσε» το ίδιο το κοινό. Το πραγματικό Cabaret είναι πολύ πιο φτωχή παραγωγή και πολύ πιο γκροτέσκο, γιατί έτσι επέβαλλε το θέμα το οποίο πραγματευόταν. Άρα η ελληνική διασκευή, δε μετέδωσε ίσως αυτή την αγωνία και το φόβο της ύστατης στιγμής. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος μας έχει συνηθίσει σε πλούσιες παραγωγές, βέβαια.

-Είναι επαρκής ένας ηθοποιός για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες ενός μουσικοχορευτικού θεάματος ή απαιτούνται εξειδικευμένες γνώσεις, ενός performer;

Το μιούζικαλ είναι ένα αγαπημένο είδος και για τους ηθοποιούς και για τους παραγωγούς. Ο χορός και το τραγούδι είναι δευτερεύοντα μαθήματα σε μια δραματική σχολή. Οι περισσότεροι ηθοποιοί δεν έχουν τις γνώσεις του μιούζικαλ και τρέχουν τελευταία στιγμή για να προετοιμαστούν και να αναπληρώσουν τα κενά σε χορό και τραγούδι. Και σαφώς κάτι τέτοιο πλήττει και το ίδιο το αποτέλεσμα. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά όχι τόσες πολλές όσες να πούμε πως έχουμε παράδοση μιούζικαλ στην Ελλάδα. Θέλω να πιστεύω, όμως, πως η γενικότερη στροφή προς το μουσικό θέατρο, θα αναδείξει και την ανάγκη για κατάρτιση στο είδος αυτό. Άποψη μου είναι πως πρέπει να υπάρξει μια σχολή στην οποία ισομερώς να διδάσκονται τραγούδι,υποκριτική και χορός. Και εδώ θέλω να σας πω, για την καινούρια μας προσπάθεια με τη σχολή PMTP, της σχολής μας που φέτος ανοίξαμε και είμαστε πολύ ευτυχείς. Μόνο με μια προσπάθεια να αποκτήσουμε παιδεία στο μιούζικαλ, να μπορέσουμε σε επίπεδο παραγωγής αλλά και καλλιτεχνικά να συγκριθούμε επί ίσοις όροις με ξένες παραγωγές.

-Στην πορεία σας έχετε συνεργαστεί με σπουδαία ονόματα του χώρου. Ξεχωρίζετε κάποια συνεργασία ή κάποιο πρόσωπο;

Είμαι πολύ ευτυχής με τις μέχρι τώρα συνεργασίες μου, αλλά δε θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποια. Θα εστιάσω περισσότερο στις μαθητείες μου στην Αμερική και στην Αγγλία, αλλά δε μπορώ να μην αναφερθώ και στις συνεργασίες μου με το Μάριο Φραγκούλη και το Μίμη Πλέσσα. Από την άλλη ο Κώστας Κουτσομύτης μου έδωσε μια μεγάλη ευκαιρία, επιλέγοντας με στο ”Όταν ήρθαν οι μέλισσες”. Έχω ευλογηθεί να παίξω σπουδαίους ρόλους των μιούζικαλ, άγνωστους στο ευρύ κοινό μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όπως τη Ρόξυ Χαρτ στο Chicago και στο Βιολιστή στη Στέγη,αλλά και σε πολλά άλλα. Πήραμε καλές κριτικές και με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα πως και ο ξένος Τύπος άρχισε να ασχολείται με το μουσικό θέατρο στην Ελλάδα. Πάντως ευελπιστώ σε ένα ακόμα πιο παραγωγικό μέλλον, καθώς οι «ώρες πτήσεις» στο επάγγελμα αυτό σε ωριμάζουν και καθιστούν το θέαμα ,που προσφέρεις στο κοινό,πιο μεστό και πιο ολοκληρωμένο.

– Υπάρχει κάποια Ελληνίδα και ξένη performer που ξεχωρίζετε;  

 

Υπάρχουν αρκετές performer που μου αρέσουν, αλλά πάλι θα καταλήξω στην ίδια παρατήρηση : οι περισσότερες από αυτές έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό, ακριβώς γιατί δεν υπήρχε κάποια σχολή τέτοια στην Ελλάδα. Από ξένη performer θα σου πω ανεπιφύλακτα τη Barbara Streisand, χάρις την οποία ξεκίνησα να καταπιάνομαι με το είδος αυτό. Πρόσφατα γιόρτασα τα 20 χρόνια της καλλιτεχνικής μου πορείας και έκανα ένα αφιέρωμα στη Streisand, στον «αγγελό μου», που με ενέπνευσε να βγω στη σκηνή αλλά και να ανοίξω τη σχολή μου.

-Θέλετε να μας μιλήσετε για την νέα σας προσπάθεια, με τη σχολή τέχνης που ανοίξατε;

Η σχολή PMTP, έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό στην εκπαίδευση του μιούσικαλ, όπως τόνισα και προηγουμένως. Στη σχολή υποκριτική, χορός και τραγούδι διδάσκονται ισόποσα. Ίσως λίγο παραπάνω διδάσκεται ο χορός, γιατί το σώμα αργεί να «πάρει» τις πληροφορίες. Στόχος μας είναι να φέρουμε και στην Ελλάδα τον τίτλο του «Ερμηνευτή Παραστατικών Τεχνών», του musical performer, γιατί -όπως ίσως ξέρετε- στη χώρα μας δεν υπάρχει καν τίτλος για τον κλάδο αυτό. Είματε όλοι ηθοποιοί -ετυμολογικά όλοι ποιούμε το ήθος- το θέμα είναι να δώσουμε λίγο έμφαση στην εξειδίκευση αυτή. Εύπλαστο σώμα, καλή αίσθηση του τέμπο, καλό αυτί και πάνω από όλα διάθεση για δουλειά, είναι μερικά προσόντα που ψάχνουμε στον υποψήφιο σπουδαστή. Ο διδακτικός μας άξονας βασίζεται σε μεθόδους ξένων σχολών, για το σκοπό αυτό μεταφράζουμε και διαμορφώνουμε οι ίδιοι το υλικό διδασκαλίας, ξαναγράφουμε δηλαδή, τα βιβλία από την αρχή. Απώτερος στόχος μας είναι μια συνεργασία με πανεπιστήμια του εξωτερικού, τα οποία να μας χορηγούν την πιστοποίηση, γιατί, δυστυχώς, στην Ελλάδα το μουσικό θέατρο δεν αναγνωρίζεται. Και αυτή την αναγνώριση και θεσμοθέτηση σκοπεύουμε να διεκδικήσουμε

– Τελικά πιο δύσκολη είναι η ερμηνεία στη σκηνή ή διδασκαλία;

Θεωρώ πως είναι αλληλένδετη δράση. Αν δεν είχα την εμπειρία της σκηνής, δε θα ‘μουν καλή δασκάλα, κι αν δε δίδασκα, δε θα εξελισσόμουν ως ερμηνεύτρια. Όταν μεθοδεύεις τη διδιασκαλία σου, γιατί καλείσαι να την μεταδώσεις σε ανθρώπους που δεν είναι γνώστες του αντικειμένου, καλείσαι να κάνεις μια επανάληψη και ένα ξεκαθάρισμα, για να ταξινομήσεις τις γνώσεις και τις εμπειρίες σου. Οπότε με ένα τρόπο, διδάσκεις και διδάσκεσαι, χωρίς να παραγκωνίζουμε, βέβαια, και τη διδασκαλία από τους ίδιους τους μαθητές.

– Πώς ήταν η εμπείρια σας στο ”Your face sounds familiar” του ΑΝΤ1; Ξεχωρίσατε κάποιο συμμετέχοντα;

Με ιντρίγκαρε πολύ το acting coaching που μου ανατέθηκε. Από την άλλη γνώρισα ενδιαφέροντες και συνεργάσιμους ανθρώπους, που ήταν έτοιμοι να τσαλακωθούν. Συγκεκριμένα, θα σου πω πως αγάπησα την Κρυσταλλία, θαύμασα το ταλέντο του Θανάση Αλευρά που δικαίως νίκησε, εντυπωσιάστηκα με τη σοβαρότητα και την τεχνική του Κρατερού Κατσούλη, ενώ με εξέπληξε ο Νίκος Γκάνος με τα κρυφά του ταλέντα, το πάθος του, αλλά και τη σκληρή δουλειά του.

– Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Θα κάνω δύο σεμινάρια, το ένα στη Θεσσαλονίκη στις 4 και 5 Ιανουαρίου, ένα στα Γιάννενα στις 8 και 9 Φεβρουαρίου. Παράλληλα, σχεδιάζω να τραγουδίσω Streisand, γιατί ο κόσμος φαίνεται να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα, αλλά κι εγώ νιώθω πως δεν την έχω εξαντλήσει. Φυσικά, όπως είναι αναμενόμενο, το βάρος θα δοθεί στη νεοσύστατη σχολή μας.

 

* Η σχολή PMTP (Professional Musical Theatre Performance) βρίσκεται στο Νέο Ηράκλειο (Κηφισιάς 28 και Παπαδάκη), ενώ οι βραδιές ”Barbara Streisand” θα συνεχιστούν σε διάφορα θέατρα και bar-theatres της Αθήνας. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το επίσημο σάιτ της σχολής  www.pmtpmethod.gr.  Ευχαριστώ θερμά το Χρήστο Ηλιόπουλο,κιθαρίστα και συνεργάτη της Σίας Κοσκινά, που συνέβαλε στην πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης.