Η Ντόρα και η μόνιμα «παρούσα» ΔΗΜΑΡ

ÕÐÏÑÃÉÊÏ ÓÕÌÂÏÕËÉÏ ÌÐÁÊÏÃÉÁÍÍÇΑπό μικρά που ήμασταν κάποτε μάθαμε, για ό,τι θέλαμε να κάνουμε που υπό άλλες συνθήκες δε θα το δοκιμάζαμε καν γιατί τυπικά δε μας άρεσε, δε μας ταίριαζε σα νοοτροπία, δε μας πήγαινε στο μάτι βρε αδελφέ, να λέμε την εξής παροιμία για να «ξορκίσουμε» το κακό: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Κάπως έτσι φαίνεται πως σκέφτεται ακόμα και σήμερα, αν και αρκετά μεγάλη σε ηλικία, η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία πρότεινε στον πρωθυπουργό να σκεφτεί το ενδεχόμενο η ΔΗΜΑΡ να επιστρέψει στην κυβέρνηση, χωρίς εκλογές αλλά με νέα προγραμματική συμφωνία, ώστε να περάσουν τα απαραίτητα μέτρα με ξεκάθαρη πλειοψηφία.

 

Δε νομίζω να απορεί κάποιος με αυτή την πρόταση της Ντόρας. Η ΔΗΜΑΡ, πολύ συνειδητά, υπήρξε για ένα αρκετά εύλογο διάστημα το δεκανίκι και το άλλοθι της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, στηρίζοντας την ψήφιση των –ίσως-πιο αντιλαϊκών μέτρων που γνώρισε ποτέ η σύγχρονη ιστορία. Φυσικά πάντα με το πρόσχημα της «αριστεράς της ευθύνης», μιας ιδιότητας που η ΔΗΜΑΡ προσπάθησε πολλάκις να σφετεριστεί. Γιατί, επί της ουσίας, ούτε αριστερά υπήρξε ποτέ, αλλά ούτε και σοβαρή ευθύνη ανέλαβε. Αποχώρησε από τη συγκυβέρνηση τάχα για το θέμα της ΕΡΤ, αντιλαμβανόμενη και αφουγκραζόμενη την τεράστια δυσαρέσκεια των απανταχού αριστερών (αυτών που την πίστεψαν και των άλλων που δεν), αλλά μετά από λίγο καιρό άρει το εμπάργκο στη ΔΤ και ψηφίζει «παρών» (όπως το συνηθίζει) στην πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ, των ώρα μάλιστα που ακόμα και το ΚΚΕ ψηφίζει υπέρ (έστω και αφού πρώτα έσταξε χολή για τον ΣΥΡΙΖΑ για μια ακόμη φορά). Για ποια αριστερά μιλάμε; Και, πόσο μάλλον, της ευθύνης κιόλας;

 

Τώρα, που η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης, που η πλειοψηφία τους στη βουλή ωχριά όσο ποτέ, τώρα που χρειάζονται ψήφους που δεν έχουν γιατί η Τρόικα ζητάει κι άλλες απολύσεις, κι άλλους φόρους, απελευθέρωση των πλειστηριασμών στην πρώτη κατοικία (δεν ξέρω αν κατάλαβες καλά τι είπα μόλις), που η ανεργία δεν πάυει να καλπάζει (2/3 νέους έως 30 ετών είναι άνεργοι), που…που…που… Τώρα, λοιπόν, χρειάζονται κάποιον που θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση για ακόμη μια φορά. Άρα, σου λέει, αφού το έκανε μια φορά ο Φώτης το καλό, γιατί να μην το ξανακάνει; Σε τούτη τη χώρα, εξάλλου, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.

 

mpakogianni-samarasΓια την ιστορία να σου πω, ότι, προς το παρόν, βουλευτές της ΔΗΜΑΡ αλλά και ο ίδιος ο Φώτης Κουβέλης απέκλεισαν κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο. Θα σταθώ, ωστόσο, σε αυτά που είπε στο ραδιόφωνο «Στο Κόκκινο 105,5» ο καθηγητής μου στα ΕΜΜΕ και νυν βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης, ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε πως «Κυβερνώσα αριστερά χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ δεν υπάρχει». Και στέκομαι σε αυτό για να τονίσω πως αριστερά της ευθύνης δεν είσαι όταν συμπράττεις με μια καταφανώς ακροδεξιά κυβέρνηση και γίνεσαι το άλλοθί της. Αριστερά της ευθύνης είσαι όταν ψάχνεις τρόπους να συμπράξεις με τις υπόλοιπες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, ώστε να τελειώσει κάποια στιγμή αυτός ο κατήφορος. Και κάτι τελευταίο. Στην έως τώρα ιστορία αυτής της χώρας οι συμπορευτές και αρωγοί των δοσίλογων και των πουλημένων έμειναν απλώς ως δυο φορές ρουφιάνοι και τίποτα παραπάνω.

 

Αυτά και την αγάπη μου.