Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά… έτσι κι’ αλλιώς τα ξέρουν όλα!

Άραγε πως μπορείς να κρυφτείς από τα παιδιά τη σήμερον ημέρα αναρωτιέμαι αφού όχι απλώς τα ξέρουν όλα, αλλά ο τρόπος που σκέφτονται  και η ωριμότητα που δείχνουν σε αφήνουν έκπληκτο. Άλλωστε κάποιες φορές, όλα είναι μονόδρομος και η μόνη επιλογή που έχουν είναι να σφίξουν τα δόντια, να γεμίσουν με ψυχική δύναμη και να προχωρήσουν στη ζωή με όσα αυτή τους προσφέρει ή τους στερεί, όπως την ίδια τους την οικογένεια.

Τρεις διαφορετικές οικογένειες, τρεις διαφορετικές ιστορίες που μου με πλημμυρίζουν όμως όμοια συναισθήματα,  συγκίνηση, θλίψη, πόνο, θυμό, αγανάκτηση.

Ποιος άραγε δε θυμάται την συγκινητική ιστορία της μικρής Άννας πριν από δύο χρόνια. «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Άννα. Συγγνώμη» ήταν το λόγια μιας ακόμα Ελληνίδας μητέρας, θύμα της οικονομικής κρίσης. Για όσους δε θυμόνται την ιστορία, ήταν απόγευμα και η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό διότι η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν μέχρι που το κοριτσάκι έβγαλε απ’ την τσέπη του ένα σημείωμα στο οποίο αναγραφόταν η παραπάνω φράση.

Πώς να αντιδράσεις σε μια τέτοια περίπτωση και  τι να πεις σε ένα παιδί που βρίσκεται στην πιο τρυφερή ηλικία της ζωής του και έχει άμεση ανάγκη από την αγάπη και τη φροντίδα των γονιών του; Ότι οι γονείς σου δε θα γυρίσουν να σε πάρουν γιατί δεν μπορούν να σε μεγαλώσουν; Και τι πάει να πει δεν μπορούν θα αναρωτηθεί το παιδί και θα έχει δίκιο.  Δυστυχώς,  όμως η μικρή Άννα είναι μόνο ένα από τα δεκάδες παιδιά που μεγαλώνουν στα παιδικά χωριά SOS. Στην Ελλάδα πάνω από 600.000 παιδιά υποσιτίζονται και ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σύμφωνα με τη Unicef.

Άλλα πάλι μεγαλώνουν σε ορφανοτροφεία, όπως ένα κοριτσάκι που το μόνο που ζητάει είναι να γυρίσει πίσω σπίτι του και στην οικογένειά του.  «Μαμά πάρε με σπίτι και δεν θα πεινάσω ξανά». Πόση τραγικότητα μπορεί να κρύβεται μέσα της αυτή η φράση και πόσες σκέψεις έχουν περάσει από το μυαλό αυτού του παιδιού για να φτάσει να ξεστομίζει κάτι τέτοιο;  Η μητέρα του τρέχει μακριά κλαίγοντας αφού δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καλύψει τις ανάγκες του ίδιου της του παιδιού. Το κοριτσάκι γνωρίζει πολύ καλά τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει αν επιστρέψει σπίτι όμως ξέρει επίσης, πως τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αγάπη που προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του.

Την ίδια δύναμη βγάζει και η εντυπωσιακή απάντηση ενός αγοριού προς τον πατέρα του όταν εκείνος του λέει πολύ απλά πως δεν έχει χρήματα για να του αγοράσει ένα ραδιοσιντί που θέλει. «Μπαμπά στο σχολείο μου δεν μπορούμε να ακούσουμε παραμύθια και τραγουδάκια. Θέλω να γίνω καλός μαθητής και να πάω να σπουδάσω». «Δεν έχουμε λεφτά παιδί μου, το εργοστάσιο που δούλευα έκλεισε» ήταν η απάντηση του πατέρα. Ο μικρός τότε δεν επέμεινε. Του ζήτησε όμως κάτι που έκανε τον πατέρα να “λυγίσει” από την συγκίνηση. “Θα πω του Άγιου Βασίλη να το φέρει. Δεν θέλω δώρο για μένα.”.

Τα παιδιά στις μέρες κακά τα ψέματα δεν έχουν πια την παιδική αφέλεια που είχαν κάποτε. Όταν βλέπουν από το σπίτι να λείπουν ακόμα και τα βασικά πράγματα, όπως το φαγητό, τότε δε γίνεται να μένεις απαθής και απλά να ζητάς. Μαθαίνεις να ζεις με  τα λίγα, ακόμα και χωρίς τα βασικά, συμβιβάζεσαι, υποχωρείς και ξαφνικά ωριμάζεις πριν την ώρα σου. Δεν είναι ωραίο να μεγαλώνεις απότομα. Κάθε ηλικία έχει τη χάρη της και είναι άδικο να στερείς την παιδικότητα και την αφέλεια αυτή της ηλικίας από ένα μικρό παιδί που δεν έχει προλάβει ακόμα να κάνει τα πρώτα του βήματα στη ζωή. Και αν από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ακόμα νιώσει μια τέτοια απογοήτευση από την οικογένειά του και συνάμα από την ίδια την κοινωνία, με τη δύναμη θα πορευτεί στο μέλλον;

Και αν το πάμε από την άλλη πλευρά, αυτή των γονέων, με πόση δύναμη θα πρέπει να εξοπλιστεί ένας άνθρωπος και να πει στον εαυτό του πως απέτυχε σαν γονιός. Τη στιγμή μάλιστα που δεν είσαι εσύ εκατό της εκατό υπεύθυνος για την κατάσταση γιατί εσύ αλλιώς είχες ονειρευτεί τη δική σου τη ζωή και του παιδιού σου όταν αυτό πρωτοήρθε στον κόσμο και κάποιοι «άλλοι» φρόντισαν να σου γκρεμίσουν αυτά τα όνειρα βάζοντάς τα υποθήκη για να ξεπληρώσουν τα δικά τους λάθη και τις δικές τους κλεψιές.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα παιδιά έρχονται από πολύ μικρά σήμερα με την πραγματικότητα. Και λέω ευτυχώς διότι σε κάποιες περιπτώσεις βγάζουν από τη «δύσκολη θέση» του γονείς οι οποίοι πρέπει να τους εξηγήσουν γιατί δεν μπορούν να τους παρέχουν έστω τα βασικά όπως συμβαίνει σε άλλες οικογένειες.  Άλλωστε μη ξεχνάμε και το άσμα του Διονύση Σαββόπουλου ο οποίος αναγνωρίζει την εξυπνάδα των παιδιών με τους όμορφους στίχους του : «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»!