Ο Σαμαράς και η απολίτιστη πολιτική

Παρακολουθώντας τη συνεδρίαση της Βουλής για την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ και τα μετέπειτα σχόλια, δημοσιογραφικά και μη, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι χαμένος δεν βγήκε μόνο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Κατά την ταπεινή μου άποψη και σύμφωνα με το λόγο του στη συνεδρίαση ο Σαμαράς βγήκε και χαμένος, έγινε και ολίγον ρεζίλι.

Γιατί δεν νοείται πρωθυπουργός να γυρνάει την πλάτη του επιδεικτικά την ώρα που στο βήμα της Βουλής μιλάει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και μάλιστα να έχει το θράσος να ισχυρίζεται ότι το κάνει για να μη γελάσει. Πίσω από τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπάρχει και το ποσοστό του λαού που την ανέδειξε ως τέτοια και να θυμίσω, αν και δεν νομίζω ότι χρειάζεται, ότι αυτό το ποσοστό δεν ήταν πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο της ΝΔ. Επίσης αυτή η διαφορά ποσοστών δεν ήταν ικανή να αναδείξει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αλλά ακόμα και αν αυτά τα ποσοστά δεν ίσχυαν δεν είναι σωστό, πρέπον και πολιτικά ορθό να συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ο πρωθυπουργός μιας χώρας.

Αργότερα στο λόγο του ο Σαμαράς απλά έβαλε σε λόγια όλη του την απαξίωση προς οποιαδήποτε ορθή πολιτική στάση και αξία. Στο σύνολό του ο λόγος ήταν ένα κακογραμμένο κείμενο κίτρινου τύπου. Τα σχόλια και οι χαρακτηρισμοί ήταν απαράδεκτοι και μικροπρεπείς. Πέρα από κάποιες υποτυπώδεις αναλύσεις και ελάχιστες αναφορές ποσοστών, όπως για παράδειγμα το ποσοστό ανόδου των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού από τη δωρεάν διάθεση wi-fi, ο υπόλοιπος λόγος του ήταν ένα κακογραμμένο μείγμα κατηγορητηρίου και πανηγυρικού από κάποιον αποτυχημένο σοφιστή και μόνο ως τέτοιος μπορεί να ληφθεί υπόψιν. Μερικές πολύ λαϊκές και φτηνές εκφράσεις και άκρως στοχευμένα σχόλια προς το πρόσωπο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελούσαν ουσιαστικά τα επιχειρήματα του πρωθυπουργού.

Γνωρίζω πως η πολιτική εν γένει, τα πολιτικά παιχνίδια και οι πολιτικές εντυπώσεις κερδίζονται πολλές φορές με αθέμιτα μέσα. Όπως γνωρίζω ότι ο Σαμαράς δεν ήταν ο μόνος που ξέπεσε σε φτηνές φράσεις και πρακτικές σε αυτήν τη συνεδρίαση. Αλλά δεν νομίζω πως όλοι μέσα στο κοινοβούλιο φέρουν το ίδιο μερίδιο ευθυνών. Ένας πρωθυπουργός είναι ουσιαστικά ο πρώτος του κοινοβουλίου και ως τέτοιος θα έπρεπε, ιδανικά, να συμπεριφέρεται. Ανάλογα φυσικά θα έπρεπε να συμπεριφέρονται και όλα τα μέλη του κοινοβουλίου. Ιδανικά. Το ότι αυτό δεν γίνεται δεν σημαίνει ότι θα πρέπει αυτή η συμπεριφορά να γίνει πρακτική και συνήθεια και πάνω απ’ όλα δεν θα πρέπει να γίνεται δεκτή από κανέναν και προς όφελος κανενός.

Ο λόγος του πρωθυπουργού στην παρούσα συνεδρίαση ήταν μια παράσταση για τις εντυπώσεις. Ένα θέατρο του παραλόγου. Από πολιτικής, κοινωνικής και επικοινωνιακής πλευράς ήταν ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Τη συμπεριφορά αυτή ενίσχυε η κοινοβουλευτική ομάδα-αγέλη της ΝΔ, η οποία στα κατάλληλα σημεία χειροκροτούσε, επευφημούσε και γελούσε κοροϊδευτικά και στοχοποιημένα. Η εικόνα που άφηνε, τουλάχιστον σε μένα, ήταν μιας θλιβερής και άβουλης ομάδας αυλικών. Καμιά ουσιαστική απάντηση δεν πήρα, κανένα ενδιαφέρον δεν εισέπραξα για το κοινό καλό, κανέναν προβληματισμό για το σκοπό της συνεδρίασης δεν πήρα από το σπάνια εμφανιζόμενο πλέον στη Βουλή πρωθυπουργό. Αντιθέτως εισέπραξα μια βαθιά ριζωμένη και αδιόρθωτη αδιαλλαξία, μια απαξίωση προς κάθε έννοια σεβασμού και δημοκρατίας και μια απόρριψη δίχως προηγούμενο μιας κυβέρνησης, η οποία δια μέσου του αντιπροσώπου της απέδειξε περίτρανα για άλλη μια φορά πως πλέον δεν ενδιαφέρεται να κρατήσει ούτε τα προσχήματα.