Τα «προκάτ» οχυρά της σκέψης

«Μωρή εσύ όταν ήσουν μικρή άκουγες Βανδή τέρμα, τραγουδούσες Υποφέρω και υπέφερε μαζί σου όλη η γειτονιά. Τι έπαθες ξαφνικά και μας το παίζεις μοσχοκουλτουριάρα και μας τρέχεις σε υπόγεια θέατρα;», μου λέει τις προάλλες ένας φίλος μου, έξαλλος με τη μεταστροφή μου. Γέλασα, αλλά πολύ το χάρηκα που ούτε να την φτύσω πια την αοιδό. Και θα σου πω το σκεπτικό μου αμέσως.

 

Μεγαλώσαμε, λοιπόν, με πρωτοβουλία και επιμέλεια άλλων. Δεκτόν και κατανοητόν. Τα μουσικά μας ακούσματα, όπως γενικά δηλαδή τα πολιτιστικά μας ερεθίσματα (και βαλε και κοινωνικά και βάλε και πολιτικά και βάλε τα όλα), τα βρήκαμε, έτοιμα, διαμορφωμένα. Σαν προκατ σπίτια, ένα πράγμα. Μόνο που εδώ μιλάμε για φρούρια, για οχυρά. Έτσι, «μανάρι μου», μάθαμε πως νταλκαδιάζεις με Άντζελα πού καταριέται τον πρώην με το «Ποια θυσία», αφού πρώτα ξεπάστρεψε τις «μαργαρίτες» στον κήπο της για να δει αν την αγαπάει το πρόσωπο. Βέβαια, το πήρε απόφαση κι ένα σαββατόβραδο έβαλε φωτιά και ξένοιασε. Αμ, ο Σφακιανάκης που καμάκωνε με το «σαν την παπαρούνα μοιάζεις». Τι γκόμενα να χτυπήσεις χρυσέ μου με τέτοιο καμάκι,για αυτό απόειδε και πήγε σε οίκο ανοχής. Εκεί ένας «νταβατζής» τον πρόγκηξε και νευριασμένος από την τσίχλα του Νότη, τον μαχαίρωσε. Να πάμε και στα τωρινά ακούσματα. Η Φουρέιρα ανεμίζει τη χαίτη την πουρναρέ, και τραγουδά «Πιο έρωτας πεθαίνεις». Πιο ζούγκλα στο κεφάλι, πεθαίνεις καλή μου. Θα σε κυνηγήσει κανα λιοντάρι για ιδιοκατοίκηση. Ή εκείνος ο Σταν που τραγουδάει τραβώντας τις καταλήξεις «οουουουουυυυυ», θαρρείς πως τραγουδάει για να φωνάξει τη γάτα του;Γιατί ο Παντελίδης, πού τραγουδάει για να εκδικηθεί τη γκόμενα; Κάτσε,ρε φίλε, την γκόμενα εκδικήσου την. Ή υπόλοιπη Ελλάδα τι σου φταίει;

 

Και να πάμε και στα θεατρικά δηλαδή, γιατί έχει και εκεί ζουμί. Θέατρο ,μέχρι πριν πριν καμιά δεκαετία, για μένα σήμαινε Ντενίση. Τα πούλμαν κάθε χρόνο -γιατί είναι παραγωγικότατη η σταρ- που σε παίρνει από το χωριό το πρωί και το βράδυ μετά την παράσταση σε γυρνούσε σπίτι. Ναι,ναι,σας το λέω με σιγουριά, κι ας το αρνείται η Μιμή πως έβαζε λεωφορείο. Έχω μάρτυρα τη μάνα μου που ‘χε παει στη Θεοδώρα. «Πώς ήταν η Ντενίση,μαμά;»,την είχα ρωτήσει τότε. «Καταπληκτικός ο Ψάλτης που κανε το ζητιάνο.», μου είπε. Γιατί και για τον απλό θεατή,τον αμύητο που ψοφούσε για θέαμα χωρίς να μπορεί να το προσδιορίσει, κάπου άρχισε να χωλαίνει πια το πράγμα της θεατρικής γκλαμουριάς. Ναι, γιατί θέατρο θα ‘ταν ή οι τουαλέτες της Ντενίση που το κοινό εξαναγκαζόταν να της τραγουδά ”είσαι πανέμορφη” ή ο -κατά τ’ αλλα συμπαθητικός και ταλαντούχος- Μάρκος Σεφερλής που έπαιρνε τύπους ανθρώπων (π.χ ομοφυλόφιλους,διανοητικά καθυστερημένους,) και τους ξέσχιζε με νυστέρι το χιούμορ και άλλοθι την ψυχαγωγία.

 ασπορομαυρη

 Θα μπορούσα, ενδεχομένως, να επεκταθώ και σε άλλους χώρους του θεάματος και της τέχνης. Αλλά νομίζω πως και ως εδώ, το νόημα το πιάσατε. Ο στόχος είναι να ακονίσουμε λίγο την περιέργεια μας, σε όλους τους τομείς, όχι μόνο στο χώρο του θεάματος. Να ψάξουμε και να πιεστούμε να ψαχτούμε και οι ίδιοι (μπας και αυτά που ψάχνουμε τα χουμε πάνω μας και δεν το ξέρουμε). Κι άμα την κάνεις κέφι τη Δέσποινα, και την υποφέρεις, άκου την ρε φίλε. Αλλά χωρίς να συμπάσχεις που υποφέρει!