Έχω ανάγκη την ανθρωπιά σου

Oι Αλέξανδρος Ταξιλδάρης και Μάκης Καλαράς διέσχισαν χιλιόμετρα από την Κομοτηνή προκειμένου να φτάσουν στην Αθήνα και να συμμετάσχουν στον κλασικό μαραθώνιο με τα χειρήλατα αμαξίδια τους. Οι διοργανωτές τους το απαγόρευσαν. Οι δύο διακεκριμένοι αθλητές δεν έδωσαν το παρών στη δοκιμασία με τη δικαιολογία της επικινδυνότητας των αμαξίδιων για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Αλέξανδρου ο οποίος περιγράφει στο inpost.gr την υπόθεση έτσι όπως αυτή εκτυλίσσεται.

“Ήρθα σε τηλεφωνική επικοινωνία με τους αρμόδιους, για να τους κάνουμε γνωστό πως θέλουμε να τρέξουμε εκτός συναγωνισμού στο τέλος της διαδρομής, μόλις ξεκινήσουν όλοι οι αθλητές και οι συμμετέχοντες για να μην προκαλέσουμε πρόβλημα με τα ποδήλατα μας”… “Όταν τους διεμήνυσα πως εγώ και ο Μάκης, αλλά και άλλοι αθλητές του συλλόγου ΠΕΡΠΑΤΩ συμμετείχαμε στο 2ο Διεθνή Ημιμαραθώνιο της Θεσσαλονίκης και στο Μαραθώνιο των Σπετσών μας απάντησαν: “επειδή σας άφησαν να συμμετάσχετε σε δυο πανηγυράκια, δεν σημαίνει ότι θα σας αφήσουμε να πάρετε μέρος στον μαραθώνιο της Αθήνας”…

«Οι ιδέες είναι σαν τα καρφιά: όσο τα χτυπάς, τόσο βαθύτερα μπήγονται», διάβασα κάπου πριν καιρό. Κι έτσι έκανα τον παραλληλισμό με τη σύγχρονη πραγματικότητα σε μια κοινωνία που εν τέλει βρίσκει πάτημα στο ρατσισμό για να μην αντικρίσει κατάματα τις δικές της πληγές, τα δικά της λάθη. Και μιλώ όχι μόνο για εκείνο το ρατσισμό που εκφράζεται με την επίθεση στον άνθρωπο της άλλης εθνικότητας, αλλά κι εκείνον που εχθρεύεται το κάθε τι διαφορετικό από τον εαυτό του, ο οποίος είναι πολύ πιο βαθύς, πολύ πιο επικίνδυνος.

Ρατσισμός είναι να θεωρώ κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων υποδεέστερη και άξια περιφρόνησης. Ρατσισμός είναι να υποτιμώ τον παραδίπλα για τις αξίες του και τα βιώματα του. Ρατσισμός είναι να του ρίχνω εμπόδια στο δρόμο, μη αφήνοντας τον να δρα ελεύθερα και δημιουργικά, έτσι όπως ο ίδιος εκφράζεται. Αιτία του φαινομένου είναι η υπεροψία και κατά βάση ο φόβος. Ο φόβος πως ο διαφορετικός με απειλεί. Ιδεολογικά, πολιτιστικά, πρακτικά. Έτσι τον αντιμετωπίζω με εχθρότητα, αλαζονεία και προκατάληψη. Διότι ο ρατσιμός περιέχει στην ουσία το στοιχείο της επιλεκτικής όρασης, δεδομένου ότι τον εαυτό μου πάντα τον αντιμετωπίζω με αγάπη και συμπάθεια, λες κι είμαι το μόνο ον που αξίζει επί της γης, ενώ με μίσος και μικρότητα την απέναντι πλευρά της οποία κάθε ατόπημα με δυσκολία δικαιολογώ. Κι αν κάποια φορά διακρίνω κάποιο καλό στοιχείο, κλείνω τα μάτια και το μετονομάζω σε “πονηριά”.

Εδώ εμείς σ’ αυτόν τον τόπο, όταν γινόμαστε ρατσιστές, παρουσιάζουμε προσχήματα. Προσχήματα που θα καλύψουν την βλακεία μας και θα προτάξουν δήθεν προβλήματα και αντιξοότητες. Ανθρωπιά είναι να συμβάλλεις στον πολιτισμό, να καλλιεργείς την ελευθερία και να προάγεις τη δημοκρατία. Άνθρωπος λέγεσαι όταν σέβεσαι την κάθε προσωπικότητα, ακόμα κι αν δεν πληροί τις προϋποθέσεις που εσύ θα ήθελες. Το να περιφρονείς κάποιους από τους συνανθρώπους σου δεν σε κάνει ανώτερο ον, αντίθετα σε ξεμπροστιάζει στα μάτια των πολλών. Ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης και ο Μάκης Καλαράς αναδεικνύουν τον πολιτισμό που εσύ συνεχίζεις να σκοτώνεις με την μικροψυχία σου. Έχε στο νου πως επικίνδυνος δεν είναι ο ιδιαίτερος, αλλά αυτός που δεν σέβεται πως ο κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από τη διαφορετικότητά του, τη φύση του, τον τρόπο που μεγάλωσε έχει μέσα του βαθιά το ίδιο πάθος για τη ζωή που έχεις κι εσύ. Το ίδιο δικαίωμα για ζωή που έχεις κι εσύ. Tην ελευθερία να λατρεύει, να πράττει, να ζει, να προβληματίζεται, να συμμετέχει, να θαυμάζει και να θαυμάζεται.

Ο άνθρωπος που θέλω να γίνω δεν είναι επιπόλαιος, δεν “πουλάει” την ανωτερότητά του, δεν είναι κομπλεξικός και δεν φοβάται το διαφορετικό. Είναι ευγενικός και δέχεται τα δικαιώματα του άλλου. Πόσο μάλλον δε επικροτεί άτομα που δεν το βάζουν κάτω και παλεύουν για τα όνειρα τους, αψηφώντας τις όποιες αντιξοότητες. Ο Αλέξανδρος και ο Μάκης ας είναι παράδειγμα για όλους μας.