Η ιστορία κάνει online φούρλες…

 Και τώρα που πέρασαν κάποιες μέρες από τη δολοφονία των δύο παιδιών, και έχουν κατακάτσει οι πληροφορίες στο μυαλό μας, πρέπει ίσως να εδεηθούμε να το κουβεντιάσουμε. Ήσυχα και διεξοδικά.

Γιατί άμα ψύχραιμα, πέρα από το φανατισμό των κομματικών χρωματισμών που πάνε να σε μπογιατίσουν, θα δεις πως όλα όσα συμβαίνουν ξεπηδάνε από το παρελθόν, από μια ιστορία που δεν της πολυδώσαμε βάση γιατί ήτανε παμπάλαια, από ένα κομματάκι στο ενοχλητικά χοντρό βιβλίο της Ιστορίας που δεν το διαβάσαμε ποτέ, γιατί μωρέ ήτανε εκτός ύλης.

Ναι για τον εμφύλιο,λέω, και δεν εννοώ πώς πάμε ντουγρού για εμφύλιο, αλλά πως κάπως έτσι ξεκινούν. Πάντα κάτι έχεις να μοιράσεις, να διεκδικήσεις, να χωρίσεις. Μόνο που παλιά μου φαίνεται πως πολεμούσαμε και μαζί κάποιες στιγμές και μετά φτάναμε στο μοίρασμα των λαφύρων. Τώρα απλά επιμερίζουμε τις ευθύνες, και ψάχνουμε το φταίχτη,ενώ σε άλλο ταμπλό δίνεται η βαρβάτη μάχη. Κάθε συνομιλητής είναι ενας εν δυνάμει εχθρός σε αυτή τη χώρα. Άντε να στραγγίξουμε λίγο τις λέξεις του, άντε να του κλέψουμε μια κίνηση,ένα νεύμα,μια φράση, τον ταμπελιάζουμε και τον κυνηγάμε στο άψε σβήσε. Και όχι, ούτε υπερασπίζομαι τους Χρυσαυγίτες, ή τους κομμουνιστές ή τους αναρχικούς ή όποιους άλλους.

Είναι κουραστικό να φτιάχνονται σύμβολα διαρκώς που αν κάνεις να τα δεις αλλιώς -να βρεις τον άνθρωπο πίσω τους δηλαδή-, να σου φορτώνουν μια ταμπέλα αμφισβητία, φασίστα δηλαδή. Ναι, το άκουσα κι αυτό. Καλά, λέει, κάνανε, τα θελαν και τα παθαν. Κι απ’ την άλλη να βλέπεις τη μάνα του ενός βαριά τραυματισμένου, να δηλώνει πως και ο Φύσσας ήταν παιδί της. Ώρες ώρες είναι σαν να παίζουμε σε βίντεο game.. Πάμε να φάμε τους «κακούς»,εμείς οι «καλοί» παίχτες και ξεχνάμε ότι καμια ταμπέλα αγαθότητας δεν μας ανήκει δικαιωματικά, όλα στην πορεία δράσης κατακτώνται, όπως επίσης οτι τα θύματα είναι άνθρωποι, κι όχι στυλοβάτες συμβόλων.

Και περιμένεις έτσι από τον Πρωθυπουργό να δώσει μια λύση. Ε, τι θα πει κι αυτός; Μια δραματική σχολή την έχει βγάλει κι ο τελευταίος πρωθυπουργούλης πια. Λίγο να δώσει τα συλληπητήρια του, λίγο να καταδικάσει τη βία, περνάει η ώρα. Και φτάνει στην κατακλείδα, το ζουμί. (Στο σχολείο μας έλεγαν πως η κατακλείδα πρέπει να είναι πάντα δυνατή, γιατί είναι το συμπέρασμα που απευθύνεται στον αναγνώστη.) ”Wi-fi για όλους πια, τσάμπα,δωρεάν”, και να που «έσκασε» η καλή η υπόσχεση. Γιατί ο άνθρωπος είναι ξεκάθαρος πια, σου λέει πλάγια, πως λεφτά δεν πρόκειται να πάρεις, δουλειά προφανώς δε θα βρεις ποτέ, εξελίξεις στην πολιτική δε θα συμβούν (και πότε συνέβησαν άλλωστε δραματικές;), οπότε σου παραχωρεί απλόχερα το μόνο δημοκρατικό δικαίωμα που σου αναλογεί. Να κάνεις share, like τον όλεθρο μέσα από το internet. Βοηθειά μας και 3 lol.

Και την εισβολή των ΜΑΤατζήδων στο Ραδιομέγαρο χάρις τον κύριο Σαμαρά τη βλέπουμε τσάμπα και live μέσω internet, ρε ΠΑΛΙΟΑΧΑΡΙΣΤΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.