Επανεκκίνηση εδώ και τώρα

Σ’ αυτόν εδώ τον τόπο μπορούν να συμβούν τα πάντα. Τα πάντα ανά πάσα ώρα και στιγμή. Κι αυτό το δημοσιογραφικό τσιτάτο “οι εξελίξεις τρέχουν” να τελικά που βγαίνει αληθινό. Όσοι εχθές βρισκόμασταν εκτός της σφαίρας της ενημέρωσης τη στιγμή της δολοφονίας, μάθαμε τα νέα εκ των υστέρων συνειδητοποιώντας πως σ’αυτή τη χώρα η ένταση που έχει συσσωρευτεί είναι τόση πολλή που έχει την ικανότητα να τινάξει το σύμπαν ολάκερο στον αέρα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο της ώρας.

Τα γεγονότα έμπλεξαν τον ελληνικό λαό, μα παράλληλα του έδωσαν τροφή για σκέψη. Μέχρι χτες ζούσαμε με σκοπό την εξόντωση του θεριού του ναζισμού που πήρε μορφή, βγήκε στους δρόμους και σκότωσε τα αδέρφια μας. Σήμερα τι; Η μετατόπιση των ανθρώπων της Χρυσής Αυγής από το ρόλο του άνανδρου φασίστα, του στυγερού δολοφόνου σε εκείνον του ανήμπορου θύτη, του τραγικού ήρωα που χάνει τα παιδιά του μπροστά από το σπίτι του, τάραξε την κοινωνία.

Τώρα έχει και η Χρυσή Αυγή τα σύμβολα της; Έπεσε κι αυτή θύμα αυτού του άκαρπου συστήματος; Οφείλουμε σαν πολίτες να λυπηθούμε για το τρομοκρατικό χτύπημα, να θρηνήσουμε για τα νέα παιδιά που έφυγαν; Μεγάλα τα διλήμματα, γεννούν τις αντιφάσεις. Ο ανθρωπάκος Έλληνας αυτή την ώρα μένει με το στόμα ανοιχτό και η αμηχανία τον κατακλύζει. Στο μυαλό του είναι όλα μπερδεμένα. Φόβος μεγάλος πως κάποιοι θα φροντίσουν το μπέρδεμα αυτό να διογκωθεί. Σίγουρα θα το προσπαθήσουν.

Κι έπειτα οι θεωρίες συνωμοσίας. Ποιοι είναι οι δράστες; Ποιος πατάει τη σκανδάλη την ώρα που η ακροδεξιά βρίσκεται στο περιθώριο καθιστώντας στην ουσία τα μέλη της σε ήρωες; Οι προφυλακισμένοι Μιχαλολιάκος και Παππάς που κατηγορούνται για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση ξάφνου “δικαιώνονται”. Τώρα είναι που η θεωρία περί των άκρων, την οποία αναδεικνύει συχνά πυκνά ο πρωθυπουργός και οι εταίροι του, εντείνεται και οδηγεί το μυαλό σε παράκρουση. Και το χειρότερο είναι πως κάποιοι, με συναίσθηση ή χωρίς, θα αρκεστούν στα λίγα, μη θέτοντας βασικά ερωτήματα για την πραγματική ταυτότητα των δολοφόνων.

Προφανώς οι εγκέφαλοι της όλης ιστορίας τούτη την ώρα χαμογελούν διάπλατα για την επίτευξη του σχεδίου τους και βροντοφωνάζουν επιδεικτικά τη θλίψη τους για την κατάντια της Ελλάδας, μιας χώρας που χάνεται και σπαράζει μέσα στους αλλεπάλληλους δήθεν εμφυλίους της. Τέλος δεν έχει η παράνοια. Ο μεγαλύτερος μου φόβος; Πώς για μια ακόμα φορά θα αρκεστούμε στην υποτιθέμενη προστασία που μας παρέχουν οι πραγματικοί φταίχτες αυτής της σάπιας κωμικοτραγικής πραγματικότητας. Με την ψυχολογική βία, τα μνημόνια, τα μέτρα, την “τραυματισμένη” πια παιδεία και μια ζωή που κουτσά στραβά βγαίνει.

Αν μη τι άλλο, οι εν ψυχρώ δολοφονίες στις γειτονιές της Αθήνας δεν συνάδουν με την ελευθερία, τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια μας. Πόσο στ’ αλήθεια έχει υποτιμηθεί η αξία της ανθρώπινης ζωής; Νιώθω πως χρειαζόμαστε ένα πλήρες φορμάτ ως κοινωνία. Έτσι για να ξεκινήσουμε από την αρχή, θέτοντας σε μηδενική βάση τις αρχές και τις αξίες μας, αυτές που χάσαμε στο δρόμο. Ίσως τότε τα πράγματα να πάν’ καλύτερα.