Γιαννούλης Χαλεπάς :Η Κοιμωμένη μου – Κριτική παράστασης

 Τα τελευταία χρόνια το θέατρο έχει δείξει μια τάση να στρέφεται στις βιογραφίες υπαρκτών προσώπων, άλλοτε προσωπικοτήτων προβεβλημένων και γνωστών στο κοινό που μέσα από τη δραματουργία ο θεατής βλέπει την άλλη τους όψη, άλλοτε φυσιογνωμιών άγνωστων στο ευρύ κοινό που συστήνονται από την αρχή. Τέτοια παραδείγματα τα προηγούμενα χρόνια ήταν η ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου με την καθηλωτική Ντίνα Κώνστα, η Σεβάς Χανούμ με την αποκάλυψη Κωνσταντίνα Μιχαήλ να εισχωρεί ανέλπιστα ικανοποιητικά στο ρόλο της ρεμπέτισσας Σεβαστής Παπαδοπούλου. Φυσικά δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την Νένα Μεντή που υποδύθηκε την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, τη λαική στιχουργό, αλλά και τη φετινή παράσταση «Στο μυαλό είναι ο στόχος»,στην οποία η Μυρτώ Αλικάκη υποδύεται την ποιήτρια των Εξαρχείων, Κατερίνα Γώγου.

Βλέπουμε δηλαδή μια τάση, που απαντά σε μια ανάγκη του κοινού ίσως, πέρα από τους μυθοπλαστικούς ήρωες, να «ανασταίνονται» πρόσωπα υπαρκτά μέσα από τη δραματουργία.

Τέτοια είναι και η περίπτωση της παράστασης Γιαννούλης Χαλεπάς, η κοιμωμένη μου, που περιστρέφεται γύρω από τη κοιμωμενηβιογραφία του μεγάλου γλύπτη. Μια ζωή ταραγμένη,στην οποία η τέχνη γίνεται πολλές φορές από έκφραση, μάστιγα για να μετουσιωθεί στο τέλος σε αρρώστια του μυαλού. Ταξίδια στην Ευρώπη, σπουδές στο Μόναχο, υποτροφίες, έπαινοι και διακρίσεις απαρτίζουν τη ζωή του γλύπτη, που από πολύ νωρίς καλείται να γνωρίσει και την άλλη όψη των πραγμάτων. Η απώλεια των αδερφών του, η διαρκής απουσία του πατέρα και μέσα σε όλα αυτά μια δεσποτική μάνα που σκληραγωγημένη από τον ατέρμονο πόνο γίνεται σκληρά αποθαρρυντική, είναι μερικά από τα εμπόδια που καλείται ο γλύπτης να υπερπηδήσει για να ενωθεί με την τέχνη του. Η πορεία του Χαλεπά είχε το παράδοξο της καλλιτεχνικής αναγνώρισης και της κοινωνικής διαπόμπευσης ταυτόχρονα. Το «ρεζιλίκι» που διαρκώς «τρώει» τη μάνα, δεν είναι άλλο από την κοροιδία που υφίσταται ο γιός της από τους συντοπίτες του που εκμεταλλέονται την ασταθή ψυχική κατάσταση του γλύπτη, λίγο μετά την έξοδο του από το ψυχιατρείο, για να τους κάνει τα θελήματα. Ο ήρωας γίνεται «δουλικό» εγκληματιών και επαρχιωτών, από την μια, όμως, αναγνωρίζεται από μεγάλες προσωπικότητες της εποχής του, που διακρίνουν μέσα από την Κοιμωμένη του, το οξύ καλλιτεχνικό του αισθητήριο. Παπαδιαμάντης, Παπαντωνίου, Λύτρας είναι μόνο μερικά από τα πρόσωπα που τον επισκέπτονται στο ψυχιατρείο,αλλά και την Τήνο, για να τον γνωρίσουν και να τον συγχαρούν. Και μέσα σε όλα αυτά ο έρωτας για το γλύπτη, έχει πάντα την υφή του παγωμένου μαρμάρου με το οποίο σφυρηλατεί την Κοιμωμένη του.

γιαννουλης χαλεπας παραστασηΤο κείμενο του Γιώργου Χριστοδούλου καταφέρνει αισθαντικά να αποτυπώσει τους σταθμούς της ζωής του γλύπτη. Με μια γραμμική δραματουργική αφήγηση, η δράση ξεκινά από τα παιδικά χρόνια του Χαλεπά και της άγουρης ενασχόλησης του με τη γλυπτική, για να περάσει στα χρόνια της ενηλικίωσης και της μετανάστευσης, καταλήγοντας στο μοναχικό τέλος του Χαλεπά. Ένας παραλληλισμός της απομονωμένης ζωής, με την -κλειδωμένη στο υπόγειο- τέχνη. Από την άλλη, ο Πέτρος Αποστολόπουλος, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Μόρτζου, αποτυπώνει τις ψυχικές διακυμάνσεις του ήρωα, από την κατατονία στην ψυχική διέγερση της ιερής τρέλας με έναν τεχνηέντως δομημένο ελιγμό. Η μάνα Γιούλη Ζήκου, είναι συγκινητική σε στιγμές, αν και κάποιες στιγμές δίνει την αίσθηση μιας διογκωμένα εκφρασμένης οδύνης, σε μια προσπάθεια ίσως να αποτυπώσει την κρυμμένη ψυχική ανισορροπία και της ίδιας της ηρωίδας. Στο δεύτερο μισό της παράστασης το ρόλο της ανιψιάς Ρηνούλας του Γιαννούλη Χαλεπά που τον συντροφεύει στο τέλος της ζωής του, υποδύεται η Λήδα Κατσούδη. Το σκηνικό είναι λιτο, ενώ στον προτζέκτορα παρουσιάζονται έργα του γλύπτη. Μέσα από τα μάρμαρα και τις φτωχικές καρέκλες που απαρτίζουν το σκηνικό, ξεπηδά μια ιστορία που αισθητοποιεί τον «εγκλεισμό» της τέχνης μέσα στα στενά όρια ένος φτωχικού σπιτιού και μιας κλειστής κοινωνίας.

Η παράσταση Γιαννούλης Χαλεπάς, η Κοιμωμένη μου, που έχει βραβευτεί με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου, θα παίζεται μέχρι τις 22-12 στο Θέατρο Τέσσερις Εποχές «Γιάννης Μόρτζος».

ΚΥΡΙΑΚΗ : 7:30

ΠΕΜΠΤΗ-ΣΑΒΒΑΤΟ : 9:30