Περί εορτασμού του «ΟΧΙ» μιλώντας…

Αυτό ήταν και φέτος. Ήρθε και πέρασε η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, της επετείου του «ΟΧΙ», κάναμε ξανά παρελάσεις, σηκώσαμε ελληνικές σημαίες, νιώσαμε υπερήφανοι ως Έλληνες κι άλλα τέτοια «πατριωτικά». Το αισθάνεσαι κι εσύ ή μόνο εγώ ότι ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα και, κατά πώς μας βολεύει, διαλέγουμε το πιο πρόσφορο κάθε φορά;

 

επέτειος_όχι_3Εδώ και δεκαετίες γιορτάζουμε σαν εθνική επέτειο το «όχι» που είπε ο Μεταξάς στους Ιταλούς. Που δεν είπε ακριβώς «όχι» αλλά «Ώστε, λοιπόν, έχουμε πόλεμο». Ή, μήπως, δεν πρέπει να «δοξάζουμε» γι’ αυτό το δικτάτορα το Μεταξά, γιατί το «όχι» στην ουσία το είπε ο λαός; Ή, τελικά, δεν το είπε ούτε ο λαός, αλλά πολύ απλά αυτή τη στάση θέλησε η Αγγλία να κρατήσουμε, κάτω από την σκέπη της οποίας βρισκόμασταν τότε ως χώρα;

 

Προφανώς και τα όποια «όχι» ανά τους αιώνες τα λένε οι λαοί. Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί το γεγονός πως ο δικτάτορας Μεταξάς, στην πραγματικότητα, απλά ακολούθησε κατά γράμμα τις προσταγές της Αγγλίας. Όσο κι αν αυτό τον ενοχλούσε, όντας ξεκάθαρος υποστηρικτής της πολιτικής του Μουσολίνι. Παρόλ’ αυτά, το ζητούμενό μου σε αυτό το κείμενο δεν είναι να αναλύσω αν και πόσο το «όχι» οφείλεται στο Μεταξά ή το λαό και τα σχετικά.

 

Ας περάσω σε αυτό που είπα στην αρχή για «παράλληλα σύμπαντα». Από τη μία μεριά, έχεις τους πάσης φύσεως πολιτικάντηδες και δημοσιοσχετίστες να περιφέρονται από παρέλαση σε παρέλαση και σχετική με την επέτειο εκδήλωση, βγάζοντας βαρύγδουπους λόγους σχετικά με το «Αλβανικό Έπος» και τα κατορθώματα των Ελλήνων στρατιωτών έναντι του Ιταλού κατακτητή, αναφέροντας πάντα πόσο υπερήφανοι νιώθουν για το έθνος και πόσο , τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι που πρέπει να παραδειγματιζόμαστε από τέτοια γεγονότα για να «διασφαλίσουμε την εθνική μας κυριαρχία».

 

επέτειος_όχιΑπό την άλλη πλευρά, έχεις τους ίδιους πολιτικάντηδες και δημοσιοσχετίστες ξανά, μετά τη λήξη των παρελάσεων και καθοδόν για τη βουλή, να σου τονίζουν με κάθε δυνατό τρόπο πόσο αναγκαία είναι όλα τα μέτρα που λαμβάνουν, τα οποία και σε οδηγούν όλα και περισσότερο προς την εξαθλίωση, πόσο απαραίτητη είναι η επιτήρηση των «Ευρωπαίων εταίρων» για τη εξασφάλιση της τήρησης του προγράμματος λιτότητας, πόσο δεν υπήρχε άλλος δρόμος πέρα από την εκχώρηση των όποιων δικαιωμάτων του λαού και της χώρας, εν γένει, στους ξένους τεχνοκράτες. Φυσικά, σε αυτή την περίπτωση, ούτε λόγος για διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας.

 

Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις ότι για τους κυβερνόντες αυτού του τόπου ποτέ, στην πραγματικότητα, δεν τέθηκε ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας και ακεραιότητας, ότι οι δακρύβρεχτες δηλώσεις περί εθνικού φρονήματος σε κάτι τέτοιες περιστάσεις μαζί με θέματα όπως αν θα πάει στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης ο Μπουτάρης ή οι χρυσαυγίτες βουλευτές ανακύπτουν καθαρά προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού και προς αποσιώπηση των ουσιαστικών προβλημάτων, έστω και προσωρινά. Γιατί, όπως λέει πολύ εύστοχα κι ένα σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας «όσο πιο πολύ σου κλέβουν τη ζωή, τόσο σε ταΪζουν με έθνος και φυλή».

 

Ο παππούς μου και τ’ αδέρφια του πολέμησαν το ’40 ενάντια στο φασισμό, γιατί ήθελαν μια ελεύθερη Ελλάδα και αδέσμευτη. Δεν πολέμησαν για να καπηλεύονται τα κατορθώματά τους οι όποιοι ανάξιοι σήμερα και σίγουρα όχι για να εκλέγεται τρίτο στη βουλή ένα κόμμα που είναι ιδεολογικός απόγονος των σφαγέων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν νομίζουμε πως με το να κάνουμε μια παρέλαση και να ακούμε Βέμπω στη διαπασών, κάνουμε το χρέος μας απέναντι στους πεσόντες αγωνιστές, αλλά ψηφίζουμε παράλληλα πουλημένους πολιτικούς –για το καλό αλισβερίσι ρε γαμώτο- είμαστε βαθειά νυχτωμένοι.

 

Θα ήμασταν πολύ πιο συνεπείς και πολύ πιο αντάξιοι των αγώνων εκείνης της γενιάς αν δίναμε τους δικούς μας καθημερινούς αγώνες ενάντια σε αυτή την πολιτική των ηγεμόνων της Ευρώπης που μόνο στόχο έχει, όπως τότε έτσι και τώρα, να εξοντώσει, με οικονομικά μέσα αυτή τη φορά, τους λιγότερο δυνατούς εταίρους της Ένωσης και να αναδιαμορφώσει τον οικονομικοπολιτικό χάρτη της ηπείρου. Τα «όχι» λέγονται και γίνονται πράξη στους δρόμους, μέρα με τη μέρα και όχι μια φορά το χρόνο, έτσι για να ‘χουμε να λέμε. Η όποια υπερηφάνεια δεν είναι ζήτημα μιας και μόνο ημερομηνίας του έτους, αλλά συνεχής προσπάθεια και κίνηση μέσα στην ιστορία διαχρονικά. Αυτά. Α, ναι. Και του χρόνου, φυσικά, να ξανανιώσουμε και πάλι για ένα 24ωρο υπερήφανοι, βρε.

 

μαθητές_αγκαλιά*Αυτό που κρατάω περισσότερο από τις φετινές παρελάσεις είναι αυτή εδώ η εικόνα. Τον φασισμό, το φόβο και τη μισαλλοδοξία μόνο έτσι τα νικάς. Πώς αλλιώς…;