Ρομά: όπως οροθετικές ιερόδουλες, όπως μετανάστες κ.ο.κ.

Άκου, λοιπόν, πώς έχουν τα πράγματα. Πρόσφατα το πανελλήνιο έμαθε πως στη χώρα μας γίνονται παράνομες υιοθεσίες και αγοραπωλησίες παιδιών, πως σε πολλές περιπτώσεις παιδιά Ρομά γίνονται αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης, πως –ω ναι- υπάρχουν παιδιά σ’ αυτόν τον τόπο που αποτελούν πρώτη ύλη για εμπόριο οργάνων. Κι όλα αυτά, αλήθεια, τα έμαθε το πανελλήνιο από τη μικρή Μαρία «…που είναι πολύ ξανθιά για να είναι Ρομά». Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Δε θέλω σε καμία περίπτωση να υποβαθμίσω το περιστατικό του μικρού κοριτσιού, καθώς το γεγονός ότι απομακρύνθηκε με παράνομο τρόπο από τους γονείς του όντας μωρό, συνιστά από μόνο του εγκληματική ενέργεια. Αλλά καθώς ακόμα το θέμα βρίσκεται υπό διερεύνηση και τίποτα δεν είναι εξακριβωμένο με στοιχεία, δεν είναι και πρόθεσή μου σε αυτό εδώ το άρθρο να επεκταθώ περαιτέρω στα συγκεκριμένα γεγονότα. Θα τα μάθουμε όλα με τον καιρό (υποθέτω).

Εκεί που θέλω να εστιάσω –για ακόμη μια φορά, τελευταία- είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας και κυρίως όσον αφορά στην κουλτούρα και τις συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς Ρομά. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να καμωνόμαστε όλοι μας πως δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Είναι εριστικό εκ μέρους των όποιων πολιτικάντηδων και «δημοσιογράφων» να μένουν άναυδοι (ξανά, για πολλοστή φορά μέσα στις τελευταίες εβδομάδες). Η ελληνική πολιτεία χρόνια τώρα κάνει σαν να μην υπάρχει κι αυτή η μειονότητα ανθρώπων, κι όταν «αναγκάζεται» από τις συγκυρίες να τους δει, συμπεριφέρεται σα να πρόκειται για υπανθρώπους (όπως λέει και μια «ψυχή»). Έντεχνα και ηθελημένα επέτρεψε και επιτρέπει την γκετοποίησή τους, τύποις μόνο αποδέχεται τα ίσα δικαιώματά τους στην παιδεία, την κοινωνική ανέλιξη, την ισηγορία.

Είναι γνωστό τοις πάσι πως τα παιδιά Ρομά σπάνια θα συμπληρώσουν το υποχρεωτικό όριο εκπαίδευσης, τα περισσότερα αφήνουν το σχολείο πολύ νωρίς για να εργαστούν και για εκείνα αυτό μοιάζει φυσιολογικό, καθώς κανείς από τους ιθύνοντες δε φρόντισε να τους δείξει πως υπάρχει κι άλλος δρόμος. Πολλά από αυτά, δε, στρέφονται αρκετά συχνά είτε στη χρήση ναρκωτικών ουσιών είτε σε «εναλλακτικές» του κοινού ποινικού κώδικα για να επιβιώσουν. Κι αν για τα αγόρια είναι μια φορά δύσκολο να ολοκληρώσουν τουλάχιστον την υποχρεωτική εκπαίδευση, για τα κορίτσια είναι δέκα φορές δυσκολότερο, καθώς μπαίνουν στη διαδικασία γάμου και τεκνοποίησης το λιγότερο από τα 12 έτη τους. Ως εκ τούτου, οι πιθανότητες των παιδιών αυτό για κοινωνική ανέλιξη και συμμετοχή σε θέσεις και αξιώματα που για εμάς τους υπόλοιπους μοιάζουν αναμενόμενα, για εκείνα είναι λίγες έως μηδαμινές.

Ένα κράτος που ήταν πάντα απόν γι’ αυτούς τους ανθρώπους, από τις ανύπαρκτες υποδομές έως τις ελάχιστες ευκαιρίες ενσωμάτωσης που τους παρείχε, τώρα, με αφορμή το περιστατικό της μικρής Μαρίας, δηλώνει παρόν για να τους καταδικάσει με συνοπτικές διαδικασίες και να τους φορτώσει (καθώς βολεύει και η συγκυρία γι’ αυτό), εί δυνατόν, όλα τα κακά ετούτης της κοινωνίας, όπως συνέβη στο παρελθόν με τους μετανάστες, με τις οροθετικές ιερόδουλες, με τους «συσσωρευμένους τοξικομανείς» στο κέντρο, με τους διαδηλωτές και απεργούς πάσης φύσης κ.ο.κ. Κι όλως τυχαίως, όποτε γίνεται κάτι τέτοιο, με τις ίδιες συνοπτικές διαδικασίες ψηφίζονται στη βουλή νομοσχέδια-φωτιά για σένα, για μένα, για όλους μας.

Με την ευκαιρία να σου πω πως σήμερα έμαθα ότι ο υπουργός διοικητικής μεταρρύθμισης ανακοίνωσε περαιτέρω μείωση σε εφάπαξ και επικουρικές συντάξεις, διότι «δε γίνεται διαφορετικά». Παράλληλα, μέσα στο 2014, η στατιστική ανεργία αναμένεται να φτάσει κι επίσημα στο 30% (η πραγματική είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, για να μην αναφερθώ στην ανεργία επιμέρους ομάδων). Εν τω μεταξύ, εκπρόσωποι των Βρυξελλών κάνουν λόγο για «δημοσιονομικό κενό 2.000.000.000 ευρώ». Και ξέρεις με ποιον τρόπο προσπαθούν να καλύψουν αυτά τα δημοσιονομικά κενά έως τώρα (κι ας μην καλύπτονται ποτέ στο τέλος)…

Καμιά στοχοποίηση δεν έγινε ποτέ τυχαία και υποσυνείδητα σε αυτή τη χώρα. Το σχέδιο, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι προφανές και «βρωμάει» από χιλιόμετρα. Το να κλείσουμε και πάλι τα μάτια και να πούμε το κλασικό «ωχ, αδελφέ!» είναι το πλέον εύκολο. Αλλά, κάπου εδώ, επίτρεψέ μου να σου πω, φίλε μου, πως αυτά τα «εύκολα» και ακίνδυνα εκ πρώτης όψεως μας έκαναν επικίνδυνους για εμάς τους ίδιους, για την κοινωνία ολόκληρη. Γίναμε ανάλγητοι και κάνουμε μεγάλους σταυρούς τις Κυριακές για να ελαφρύνουμε τη συνείδησή μας. Άστο. «Εδώ είν’ ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ», που λέει και το τραγούδι. Κάνε το ανθρώπινο κι ας κάνεις κι ένα σταυρό λιγότερο. Μικρό το κακό…