Η ώρα του λογαριασμού

Διαβάζω τους παχυλούς τίτλους των ειδήσεων: «20 χρόνια στον Άκη», «Ο Άκης Τσοχατζόπουλος μέσα για 20 χρόνια», «20 χρόνια κάθειρξη στον Άκη» και άλλα τέτοια. Και δεν ξέρω τι να κάνω, να κλάψω ή να γελάσω; Στο τέλος, απλά κουνάω το κεφάλι και η μόνη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό: «Ήρθε η ώρα του λογαριασμού».

Ας σου εξηγήσω, καταρχάς, γιατί μου ήρθε να γελάσω. Λόγω ηλικίας, ο Άκης θα εκτίσει το 1/5 της ποινής, ήτοι 4 χρόνια. Να μη δείξει και λίγο καλή διαγωγή, ως είθισται; Να μην έχει και καμιά δραχμή στην άκρη (δε λέω ευρώ, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται έως τότε) για να εξαγοράσει το υπόλοιπο της ποινής; Να μη σου φανεί περίεργο αν σε 3 χρόνια το πολύ είναι έξω. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις και μόνος σου, τα 20 χρόνια ήταν για πρωινό. Το κυρίως θα έρθει μετά.

Αλλά τώρα είναι που θα σου εξηγήσω γιατί μου ήρθε να «κλάψω», ή, τουλάχιστον, να «αγανακτήσω φωναχτά» (ξέρεις τι εννοώ). Ο Άκης, κατηγορείται βασικά για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, το οποίο προέρχεται από παράνομες συναλλαγές σε βάρος του δημοσίου (μίζες) και για παράνομες δραστηριότητες που σχετίζονται με αυτό (offshore κλπ). Όμως, ο Άκης δεν τα έκανε αυτά μέσα σε μία εβδομάδα.

Ήταν για χρόνια βουλευτής και υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Έκανε ζωή χαρισάμενη, που ο απλός μισθός βουλευτού δε δικαιολογεί: γάμος στο Παρίσι, δεξίωση στο Four Seasons των Παρισίων, πολυτελής μονοκατοικία στον πιο ακριβό δρόμο της Αθήνας, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και πολλά ακόμα. Αυτά όλα είναι τόσο προφανή, δεν κρύβονται. Ο Έλληνας ψηφοφόρος τα έβλεπε. Κι όμως, ο Άκης πάντα εκλέγεται από τους πρώτους στο κόμμα.

Σαν γνήσιος σοσιαλιστής –κατά τα’ άλλα- ο Άκης πηγαίνει σε ταβέρνες του λαού, χορεύει ζεΪμπέκικο, ψωνίζει τη σαρδέλα του από τα καΪκια στα λιμανάκια, αγκαλιάζει τον πονεμένο πολίτη όταν εκείνος του δίνει το χέρι του. Ο Άκης έχει καταργήσει τις αποστάσεις ανάμεσα σ’ εκείνον και το ποίμνιο (γιατί περί τέτοιου πρόκειται). Ο Έλληνας νοικοκυραίος γοητεύεται. Παρακάμπτει για «το δικό μας το παιδί» και τα σπίτια και τους γάμους και τα πάντα. Γιατί, κατά βάθος (στο πολύ βάθος λέμε τώρα) τη νιώθει την εργατιά. Αποτέλεσμα; Ο Άκης πάντα εκλέγεται από τους πρώτους στο κόμμα, as I said before.

Κι έρχεται μια μέρα που ο Έλληνας νοικοκυραίος πέφτει από τα σύννεφα (φοριέται πολύ τελευταία). Ο Άκης έπαιρνε μίζες και μάλιστα χοντρές, ο Άκης κατείχε ένα σωρό offshore εταιρείες για να ξεπλένει την τόση μίζα, ο Άκης πλούτισε σε βάρος του δημοσίου, ο Άκης…ο Άκης…ο Άκης… Ξαφνικά, μια κοινωνία ολόκληρη μαζί με πολιτικούς και ΜΜΕ που χρόνια τώρα συντηρούσαν την αίγλη του Άκη, τον απομυθοποιούν εν μία νυκτί (τι μου θυμίζει). Είναι –όλως τυχαίως- η περίοδος που ο λαός αποζητά όσο τίποτα άλλο μια πολιτική αποκαθήλωση, μια τιμωρία, «να μπει φυλακή έστω κι ένας από δαύτους». Και το έχει.

Ο Άκης, σε συνέντευξη που δίνει μέσα από τις φυλακές, παρομοιάζει τον εαυτό με την Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Μπορεί ο παραλληλισμός να σου φαίνεται υπερβολικός αλλά ως ένα σημείο έχει δίκιο. Έγινε το άτομο που, θέλοντας και μη, φορτώθηκε τις αμαρτίες ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος από τη μεταπολίτευση κι έπειτα προς τέρψιν της αρένας. Σαφέστατα κι έφταιξε, σαφέστατα κι έπρεπε να πληρώσει. Μα, επίτρεψέ μου να σου πω, πως καλό θα ήταν κάπου εδώ να κοιτάξεις και τον καθρέφτη σου. Ο Άκης δεν επιβλήθηκε στο πολιτικό σύστημα και την ελληνική βουλή με το έτσι θέλω, κάποιος τον ψήφισε. Κι αφού αυτός ο κάποιος τον ψήφισε, κάποιος άλλος, που εδώ και μήνες τον κατακεραυνώνει για τα αδικήματά του, τού έπλεκε το εγκώμιο και συντηρούσε το μύθο του (ναι, σωστά κατάλαβες).

Και για να μη μακρηγορώ περαιτέρω, θέλω απλά να σου πω πως μπορεί ο λογαριασμός του Άκη για τα χρωστούμενα να του ήρθε (παραφουσκωμένος ή όχι θα το κρίνει η ιστορία) αλλά είναι πολλοί οι λογαριασμοί ακόμα που εκκρεμούν. Ξέρω πως ως λαός δε φημιζόμαστε για τη μνήμη μας, αλλά θυμήσου (κι ας μη σ’ αρέσει γιατί τα προσπέρασες): ομόλογα, siemens, βατοπέδι, φαγοπότι ολυμπιακών 2004… Τι έγινε με όλα αυτά; «Λεφτά υπάρχουν» θα είπες και προχώρησες. Όμως, αν κι εφόσον κατηγορηθεί-συλληφθεί-καταδικαστεί ποτέ κάποιος άλλος «Άκης» για κάποιο από τα παραπάνω, μη βιαστείς να σηκώσεις το δάχτυλο της οργής. Υπήρξες συνένοχός του. Πότε; Όταν τον ψήφισες πολλάκις και σίγουρα όταν σώπασες. Έτσι απλά. Αλήθεια, πότε είναι η ώρα για το δικό σου λογαριασμό;