Βία είναι…

Βία. Μια λέξη, χίλια πρόσωπα. Βία. Μια λέξη που πάντα με απωθούσε. Είναι τόσο μικρή και όμως κάθε φορά που τη σκέφτομαι, τη λέω, την ακούω και τη διαβάζω νοιώθω το ίδιο συναίσθημα. Σαν να με χαστουκίζει κάποιος. Είναι από αυτές τις λέξεις που σου επιτρέπουν να αποτυπώσεις ακριβώς αυτό που θες να πεις. Τα γράμματα, οι φθόγγοι, οι ήχοι σε συνδυασμό μεταξύ τους πάντα μου φέρνουν στο μυαλό άσχημες εικόνες και +συναισθήματα αρνητικά. Ίσως γιατί αυτό αντιπροσωπεύει. Δεν σκέφτομαι μόνο την σωματική βία, σκέφτομαι και την ψυχολογική, η οποία είναι πολύ χειρότερη. Αν δεις κάποιον να ασκεί σωματική βία σε κάποιον άλλο τότε η εικόνα είναι αυτομάτως απωθητική. Κάτι κλωτσάει μέσα σου. Αλλά η ψυχολογική βία είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Ποτέ δεν ξέρεις αν δεις κάποιον που περνάει δίπλα σου, αν έχει υποστεί ή έχει ασκήσει ψυχολογική βία. Τα σημάδια της συνήθως είναι ορατά αρκετό καιρό μετά και είναι πιο βαθιά και επικίνδυνα.

Δεν ξέρω αν μπορώ να ορίσω τη βία. Αυτό που μπορώ να κάνω όμως είναι να καταγράψω τα σημάδια της. Μερικά τα έχω εντοπίσει σε άλλους και μερικά τα έχω δει στον καθρέφτη μου.

Βία είναι να μην έχεις υγεία. Και όταν λέω υγεία εννοώ ένα σωστό σύστημα υγείας και περίθαλψης. Να είσαι άρρωστος και να περιμένεις με τις ώρες στις αίθουσες αναμονής των δημόσιων νοσοκομείων για να σου δώσει κάποιος σημασία. Να παρακαλάς, να εκνευρίζεσαι, να φωνάζεις, να προσπαθείς να συννενοηθείς.

Βία είναι να κλείνουν σχολεία. Ναι, είναι βία. Γιατί χτυπάει στα θεμέλια της ελευθερίας σου, την παιδεία. Όταν κλείνει ένα σχολείο ανοίγει ένα παράθυρο στην αμάθεια και τη χειραγώγηση. Όταν κλείνει ένα σχολείο λιγοστεύει το φως.

Βία είναι να ξυπνάς το πρωί απελπισμένος. Να μην έχεις δουλειά. Και που να βρεις δηλαδή, όταν κάθε μέρα απολύονται τόσοι εργαζόμενοι; Και αν έχεις δουλειά να παίρνεις έναν μισθό της πλάκας, που δεν σου φτάνει για να ζήσεις και να σου λένε κι από πάνω “Έτσι είναι κι αν σ’ αρέσει. Κοίτα πόσος κόσμος περιμένει γι’ αυτήν τη θέση.” Ναι, για κοίτα. Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν έρθει για συνέντευξη σήμερα και στην εταιρεία που εργάζεσαι. Γιατί υπάρχει και αυτό το κόλπο. Να βάζουν αγγελίες για κάλυψη κενών θέσεων εργασίας μόνο και μόνο για να απειλήσουν-προειδοποιήσουν αυτούς που ήδη εργάζονται εκεί, ότι αν διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, θα βρεθούν στη θέση αυτών που περιμένουν εκεί έξω. Και είναι πολλοί.

Βία είναι να βλέπεις να καταρρέει γύρω σου ο κοινωνικός ιστός. Να ακούς για παιδιά που λιποθυμάνε στα σχολεία λόγω ασιτίας. Να συναντάς συνταξιούχους που σου ζητάνε 1 ευρώ για να φάνε, γιατί δεν τους φτάνει η πετσοκομμένη σύνταξή τους για να τα βγάλουν πέρα. Να βλέπεις παντού γύρω σου άστεγους.

Βία είναι να σε μαχαιρώνουν γιατί πιστεύεις στην ισότητα των ανθρώπων. Να σκοτώνουν κάποιους απλά γιατί έχουν διαφορετικό χρώμα και εθνικότητα και να ακούς ότι ναι μεν δεν είναι σωστό να σκοτώνουν τους αλλοδαπούς, αλλά είναι ξένοι, οπότε δεν μας νοιάζει και πολύ. Ή να σκοτώνουν άλλους που απλά είναι διαφορετικοί.

Βία είναι να τα βλέπεις όλα αυτά γύρω σου και απροκάλυπτα οι κυβερνώντες να διατυμπανίζουν ότι έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και όλα βαίνουν καλώς. Βία είναι να είσαι σε μια ένωση, όπου θεωρητικά όλοι είναι ίσοι, αλλά οι εταίροι σου σε αντιμετωπίζουν σαν κατακάθι για να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους και να εδραιώσουν την κυριαρχία τους.

Βία είναι να νοιώθεις ότι πνίγεσαι, να αισθάνεσαι ότι σου κλέβουν να όνειρα και σου τσακίζουν τα φτερά. Βία είναι η άτυπη γενοκτονία που μας επιβάλλεται. Γιατί δεν μπορούμε να σκεφτούμε καν να δημιουργήσουμε τη δική μας οικογένεια.

Αλλά κάτι τέτοιες στιγμές στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια του Henry Miller: “Ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο”.