Οι Imam Baildi στα Pints.gr!

Με πολύ μεγάλη χαρά, τα Pints.gr συνομιλήσαμε με το Λύσανδρο Φαληρέα, τον ένα εκ των αδελφών Φαληρέα που δημιούργησαν το αγαπημένο συγκρότημα των Imam Baildi και τον ευχαριστούμε πολύ για την τιμή που μας έκανε να μας παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη, εκπροσωπώντας την μπάντα!

Θα ξεκινήσω με μια απορία που έχω απ’ όταν πρωτάκουσα για την μπάντα. Γιατί «Imam Baildi»; Έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για εσάς συμβολικά ή συναισθηματικά το συγκεκριμένο φαγητό;

Όχι, όχι δεν είναι αυτό. Είναι ότι ο τρόπος που δουλεύουμε θυμίζει πολύ μαγειρική, με την έννοια ότι είναι μία μίξη διαφορετικών μουσικών, την οποία δοκιμάζουμε κάθε φορά. Δηλαδή προσθέτουμε κάτι, αφαιρούμε άλλα και πότε πετυχαίνει πότε δεν πετυχαίνει. Οπότε εξαρχής θέλαμε να βάλουμε ένα όνομα που να έχει σχέση με κουζίνα και μαγειρική εξαιτίας του τρόπου που δουλεύουμε. Τώρα, το «Imam Baildi» συγκεκριμένα, το διαλέξαμε επειδή έχει σχέση και με την Ανατολή αλλά και με τη Δύση, είναι ένα πιάτο που συνδυάζει στοιχεία και από τις δύο κουλτούρες φαγητού, όπως και η μουσική μας.

Η μπάντα ξεκίνησε ουσιαστικά ένεκα των πειραματισμών των αδελφών Φαληρέα με τους ήχους των δεκαετιών ’30, ’40, ’50. Τι είναι αυτό που κάνει τόσο νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με αυτό το είδος μουσικής, κατά πολλούς «ξεπερασμένο»;

Εμάς μας γοητεύει πάρα πολύ αυτός ο ήχος, δηλαδή των δεκαετιών ’30-’40-΄50 και αργότερα και γενικά υπάρχει μία τάση στη δισκογραφία από τη δεκαετία του ’90 κι έπειτα να γίνονται remix βασισμένα σε παλιούς ήχους, σε παλιά κομμάτια. Οπότε, θα έλεγα ότι αυτό που μας γοήτευσε πιο πολύ είναι ο ήχος και η ατμόσφαιρα που έχουν αυτά τα κομμάτια, όπως και οι στίχοι, η απλότητα και η αμεσότητα που έχουν οι στίχοι. Συν του ότι σαν υλικό, σαν πρώτη ύλη με βάση την οποία κατασκευάζεις το υπόλοιπο κομμάτι, πάντα σε εκπλήσσει. Δηλαδή, ακούγοντας ένα κομμάτι προσεκτικά, μέτρο προς μέτρο, βρίσκεις/ανακαλύπτεις κάποιες μικρές μελωδίες ή κάποιους μικρούς ήχους ή κάποιες ιδέες τις οποίες, άμα τις απομονώσεις, μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις μετά για να κάνεις κάτι πολύ διαφορετικό και πολύ καινούριο.

Δώσατε στο ρεμπέτικο μια πιο σύγχρονη αίγλη. Πώς νιώθετε που ο κόσμος είναι τόσο δεκτικός στους πειραματισμούς σας και στις παραγωγές σας;

Πιστεύουμε ότι ο κόσμος είναι πολύ δεκτικός στο ρεμπέτικο και σε άλλα είδη των δεκαετιών ’30-’60, τα αγαπά πραγματικά πολύ αυτά τα κομμάτια και είναι λογικό γιατί είναι πάρα πολύ δυνατά και πολύ ουσιαστικά κομμάτια, γιατί λένε πολλές αλήθειες και με πολύ ωραίο τρόπο. Νομίζουμε ότι αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο κόσμος είναι τόσο δεκτικός, συν του ότι εμείς το κάναμε επειδή αυτό πραγματικά θέλαμε και μάς άρεσε και μάς γοήτευε. Δεν το κάναμε δηλαδή για να το ξεπετάξουμε, να βγάλουμε δηλαδή ένα δίσκο. Αλλά νομίζουμε ότι ο κύριος λόγος είναι τα κομμάτια και όχι εμείς.

Ο πρώτος δίσκος της μπάντας κυκλοφόρησε το 2007. Έξι χρόνια μετά κι έχετε ήδη συμμετάσχει σε διάφορα φεστιβάλ στο εξωτερικό. Μπορούμε να μιλήσουμε για διεθνή αναγνώριση της προσπάθειάς σας;

Εντάξει, υπάρχει μια αναγνώριση σίγουρα. Έχουμε παίξει σε περίπου 20 χώρες (την άλλη φορά που τις μετρούσαμε). Καλά πάει το πράγμα. Το να πεις ότι έχεις αναγνωριστεί είναι πολύ μεγάλο βήμα. Έξω τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι είναι στην Ελλάδα. Υπάρχουν πάρα πάρα πολλές μπάντες που είναι σ’ ένα διεθνές κύκλωμα μέσα και παίζουν και δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε αναγνωριστεί σε βαθμό που είμαστε μια από τις μη αγγλόφωνες μπάντες που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στην παγκόσμια μουσική, σε καμία περίπτωση. Εντάξει, υπάρχει ένα ενδιαφέρον, όπου πάμε συνήθως ξαναπάμε και κάθε φορά είναι και καλύτερα. Αλλά από εκεί μέχρι να πεις ότι έχεις αναγνωριστεί είναι πολύ μεγάλο βήμα.

Από τους καλλιτέχνες που έχετε συνεργαστεί έως τώρα, θα ξεχωρίζατε κάποιον συγκεκριμένα; Και αν ναι, ποιον και για ποιο λόγο;

Όχι, δε θα ξεχωρίζαμε κάποιον. Από τον καθένα έχουμε πάρει πολύ διαφορετικά πράγματα κι εκτιμάμε κάθε συνεργασία γι’ αυτό που ήταν.

Στο μέλλον σχεδιάζετε να συνεργαστείτε και με άλλους καλλιτέχνες; Γενικά, πιστεύω ότι σας αρέσει να κάνετε συνεργασίες και να φτιάχνετε όμορφα τραγούδια μαζί με άλλους καλλιτέχνες, να μοιράζεστε δηλαδή τη σκηνή και τις δημιουργίες σας.

Νομίζουμε ότι σε όλους τους μουσικούς αρέσει αυτό το πράγμα και σίγουρα θα συνεργαστούμε και στο μέλλον αλλά δε σκεφτόμαστε ποτέ τη συνεργασία βάσει του καλλιτέχνη, δηλαδή λέμε πχ ότι ακούμε μια φωνή ή έναν οργανοπαίχτη και λέμε «Α! Θέλουμε να κάνουμε κάτι μ’ αυτόν!». Συνήθως, κάνουμε το κομμάτι και μέσα στο κομμάτι ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια ανάγκη γι’ αυτό, θέλει μια φωνή που να είναι έτσι κι έτσι κι έτσι ή θέλει ένα όργανο που να είναι έτσι κι έτσι. Και με βάση το κομμάτι αρχίζουμε και σκεφτόμαστε ποιος θα μπορούσε να το αποδώσει καλύτερα και κάπως έτσι γίνονται οι συυνεργασίες. Εκτός, βέβαια, από την περίπτωση που θα το προτείνουν σ’ εμάς οι καλλιτέχνες και κάνουμε συνεργασίες. Αλλά όταν το επιλέγουμε εμείς, η διαδικασία ξεκινάει από το κομμάτι και όχι από τον καλλιτέχνη.

Διανύουμε μια πολύ δύσκολη περίοδο οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά. Ωστόσο, οι τέχνες παίρνουν διαρκώς ανοδική ποιοτικά πορεία στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Η τέχνη είναι «φάρμακο» για τα κακώς κείμενα, εντέλει;

Δεν μπορείς να πεις ότι είναι ακριβώς φάρμακο. Δηλαδή δεν μπορείς να πεις σε κάποιον που έχασε τη δουλειά του «Α, πάρε ένα δίσκο και θα είσαι καλά», σε καμία περίπτωση. Βοηθάει κι έχει σημασία γιατί ανακουφίζει τον κόσμο έστω και στιγμιαία. Δηλαδή, εμείς το βλέπουμε αυτό πολύ στις συναυλίες μας, ότι ο κόσμος έρχεται με πιο βαριά διάθεση, ενώ φεύγει μ’ ένα χαμόγελο και πολύ πιο ξέγνοιαστος. Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό και βοηθάει πάρα πολύ.

Επίσης, βοηθάει πολύ το ότι η τέχνη λειτουργεί πάρα πολύ ενωτικά, δηλαδή δε χωρίζει τους ανθρώπους αλλά τους ενώνει. Γιατί, σε εποχές που είναι δύσκολες, υπάρχουν μεγάλες εντάσεις και είναι πολύ σημαντικό η τέχνη να κατευνάζει κάπως αυτές τις εντάσεις, γιατί η σύγκρουση και η βία κάθε μορφής δε λύνει τα προβλήματα, μάλλον τα εντείνει. Οπότε, από αυτή την άποψη, μπορεί να λειτουργήσει αρκετά θετικά και είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει και σίγουρα ανθίζει σε τέτοιες περιόδους που ο κόσμος περνάει δύσκολα, αυτό ισχύει. Αλλά μη λέμε ότι είναι και φάρμακο. Δηλαδή, εντάξει, φάρμακο είναι να έχεις τα προς το ζην, να μπορείς να ζεις στοιχειωδώς αξιοπρεπώς τη ζωή σου και να μη χρειάζεται δεν ξέρω τι… Τα πράγματα είναι δύσκολα, δεν μπορείς να πεις ότι ένα έργο τέχνης θεράπευσε το πρόβλημα.

Τελικά, εκ του αποτελέσματος αν κρίνετε, η ομαδική δουλειά μπορεί να κάνει «θαύματα»;

Η ομαδική δουλειά δίνει ένα χαρακτήρα που δεν μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος. Ούτως ή άλλως η μουσική είναι πάντα ομαδική δουλειά. Δηλαδή, ακόμα κι ένας συνθέτης να είναι μόνος του σ’ ένα γραφείο και να συνθέτει ένα κομμάτι με το πιάνο του, στο τέλος θα βρεθεί με κάποιους μουσικούς, θα τους δώσει αυτό που έχει γράψει και αυτοί θα το παίξουν μ’ έναν Α τρόπο και θα βγει κάποιο αποτέλεσμα. Ή κάποιοι άλλοι θα το έπαιζαν μ’ έναν άλλο τρόπο και θα έβγαινε ένα Β αποτέλεσμα. Ακόμα κι ο Χατζιδάκις που ήταν ένας άνθρωπος με τεράστια μουσική αντίληψη και ικανότητες, πολύ συχνά πήγαινε στο στούντιο με μία πολύ απλή μελωδία κι έλεγε στους μουσικούς με τους οποίους ήξερε να δουλεύει καλά «Παιδιά, παίξτε πάνω σ’ αυτό» και καθόταν και σημείωνε τις ιδέες που έπαιζαν οι μουσικοί του και μετά, με βάση αυτό, τελείωνε τα κομμάτια. Οπότε, ναι. Σίγουρα η ομάδα μπορεί να παράξει πολλά πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να παράξει ένας άνθρωπος μόνος του.

Από την άλλη ισχύει ότι πάντα πρέπει να υπάρχει κάποιος ή κάποιοι που είναι αυτοί που δίνουν το στίγμα, γιατί δεν μπορούν, ας πούμε, 10 άνθρωποι να έχουν την ίδια επιρροή σ’ ένα κομμάτι. Δηλαδή πρέπει κάποιος να πει «Όχι, η δουλειά θα γίνει έτσι». Αυτό ισχύει πολύ στη μουσική όπως και στις περισσότερες τέχνες. Αλλά στο άλλο σημείο στο οποίο η ομάδα έχει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο είναι στη σκηνή. Δηλαδή, όταν υπάρχει μία μπάντα που είναι καιρό μαζί όπως είμαστε εμείς και δεν είναι ότι έχουμε πχ έναν frontman και οι υπόλοιποι είναι μουσικοί που μπορεί στην επόμενη συναυλία να είναι άλλοι που απλά θα ξέρουν να παίζουν τα κομμάτια, σ’ εμάς, λοιπόν, έχει πολλή σημασία ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουμε μία χημεία μεταξύ μας, έχουμε μάθει να περνάμε καλά μαζί στις περιοδείες.

Γιατί όταν παίζεις, ας πούμε, 10-15 μέρες συνεχόμενα, υπάρχει πολλή κούραση, υπάρχει πολλή ένταση και δεν είναι απαραίτητο ότι μπορείς να βγεις στη σκηνή και να αισθάνεσαι καλά, ιδίως αν ταξιδεύοντας, για παράδειγμα, από τη μία πόλη στην άλλη είσαι με ανθρώπους που δεν περνάς καλά. Αν δεν περνάς καλά, δεν μπορείς να παίξεις και καλά. Κάποια στιγμή αυτό φαίνεται. Κι εμείς, ευτυχώς, σταθήκαμε τυχεροί από την άποψη ποιοί βρεθήκαμε και αυτό το πράγμα μάς αρέσει πολύ. Δηλαδή, δε θα θέλαμε να αλλάξουμε οποιοδήποτε μουσικό στην μπάντα γιατί, ακόμα και να υπάρχει ενδεχομένως κάποιος καλύτερος οργανοπαίχτης ή τραγουδιστής, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να είμαστε εμείς αυτοί που είμαστε, να περνάμε όπως περνάμε και να έχουμε μία ενέργεια η οποία να βγαίνει στη σκηνή.

Ο κόσμος αυτό που αντιλαμβάνεται είναι η ενέργεια, η δυναμική. Δεν είναι αν ο άλλος είναι ο καλύτερος κιθαρίστας, παίζει την τάδε κλίμακα καλύτερα από τον άλλο. Δεν ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτό. Αυτά ενδιαφέρουν μόνο τους μουσικούς.

Το χειμώνα που έρχεται τι να περιμένουμε από εσάς;Τώρα δουλεύουμε στο στούντιο τον επόμενο δίσκο μας και από το Φεβρουάριο θα ξεκινήσουμε να παίζουμε στο Passport στον Πειραιά, αλλά μέχρι τότε θα κάνουμε περιορισμένες εμφανίσεις, κυρίως στην επαρχία από μέσα Νοεμβρίου και μετά, γιατί θέλουμε να δουλέψουμε όσο το δυνατόν πιο συγκεντρωμένα.

Ποια θα ήταν η ιδανική ευχή που θα μπορούσε να σας κάνει κάποιος για εσάς, ως μπάντα;

Να έχουμε όρεξη πάντα!

Σας το ευχόμαστε ολόψυχα λοιπόν και σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας!

Εγώ ευχαριστώ! Να είστε καλά!

*Θέλω να ευχαριστήσω τόοοσο πολύ την αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Σούλη και το pintάκι Λένα Ξάνθη, γιατί συνέβαλαν στο να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη! Κορίτσια μου σάς είμαι ευγνώμων!