Ο Πούτιν, ο Ομπάμα και η Μητέρα Τερέζα

Σαν να λέμε το ίδιο και το αυτό. Τι έχουν αυτοί οι τρεις κοινό; Τους ενώνει το Νόμπελ Ειρήνης. Η Μητέρα Τερέζα πήρε το βραβείο το 1979 για το έργο της ενάντια στην φτώχεια. Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2009 ο Μπαράκ Ομπάμα έλαβε κι αυτός το πολυπόθητο βραβείο για το έργο του υπέρ της προώθησης της συνεργασίας μεταξύ των λαών και «για την ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον». Και τώρα, Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, προτείνεται για το νόμπελ ειρήνης του 2014.

Ακούγεται σαν αστείο; Κι όμως. Είναι αλήθεια. Το βραβείο Νόμπελ, κάποτε σύμβολο ειρήνης και ελευθερίας φαίνεται να έχει χάσει κάτι από  την παλιά του αίγλη του καθώς απονέμεται σε ανθρώπους για λόγους διπλωματίας αδικώντας εκείνους που το πήραν με την αξία τους. Ανθρώπους που πολέμησαν για τα πιστεύω τους, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, άνθρωποι που θυσίασαν τη ζωή τους για να βοηθήσουν τους φτωχούς του κόσμου όπως η Μητέρα Τερέζα, άνθρωποι που υπέφεραν για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως ο Αντρέι Ζαχάρωφ και ο Νέλσον Μαντέλα.

Το να τοποθετούμε στο ίδιο «βάθρο» με τον Μπαράκ Ομπάμα ή τον Βλαντιμίρ Πούτιν αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, που έγιναν παράδειγμα για όλη την ανθρωπότητα, είναι αδιανόητο. Ικανότατοι ηγέτες και οι δύο, χωρίς αμφιβολία, ωστόσο, δεν ξεχωρίζουν για τις φιλειρηνικές  τους πρακτικές. Το 2009 όταν ο Ομπάμα παραλάμβανε το Νόμπελ Ειρήνης είχε ήδη ξεκινήσει το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα ρίψης βομβών με μη επανδρωμένα σκάφη (drones) στη Μέση Ανατολή, για το οποίο δέχτηκε έντονη κριτική μόλις πρόσφατα. Η απονομή του είχε προκαλέσει και τότε πολλές αντιδράσεις καθώς φαίνεται ότι το βραβείο δόθηκε όχι επειδή ο Ομπάμα άλλαξε κάτι, αλλά για να αλλάξει.

Και τώρα  μια ακτιβιστική ομάδα, «The International Academy of Spiritual Unity and Cooperation of Peoples of the World», είδε στο πρόσωπο του πρώην πράκτορα της KGB έναν άνθρωπο που «μάχεται όχι μόνο για τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στη χώρα του, αλλά προωθεί ενεργά τη διευθέτηση των διαφορών που προκύπτουν στον κόσμο», εξαιτίας του ρόλου του στην αποφυγή της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία. Η διστακτικότητα της Ρωσίας να  δώσει το «πράσινο φως» στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για στρατιωτική δράση στη Συρία παρερμηνεύτηκε για προσπάθεια διατήρησης της ειρήνης. Η οργάνωση προφανώς αγνοεί τις διπλωματικές σχέσεις του προέδρου της Ρωσίας με το καθεστώς Άσαντ, κι ακόμη περισσότερο φαίνεται να αγνοεί τον αιματηρό  πόλεμο που διεξήγαγε λίγα χρόνια πριν στην Γεωργία, τις αγριότητες στην Τσετσενία, αλλά και τη συνεχή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την πλευρά του κράτους στην ίδια του τη χώρα.

Εάν ο πρόεδρος Πούτιν είναι υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης, ένα από τα πιο διακεκριμένα βραβεία στον κόσμο, τότε ο πήχης φαίνεται να έχει πέσει πολύ χαμηλά. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που τον έχουν ξεπεράσει. Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε προταθεί κι αυτός για το Νόμπελ Ειρήνης το 1939 από έναν Σουηδό πολιτικό ωστόσο η πρόταση αποσύρθηκε λίγες μέρες αργότερα. Ας ελπίσουμε ότι το ίδιο θα γίνει και τώρα.