Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες…

Οι δημοσιογράφοι εντός αλλά και εκτός χώρας έχουν ξεχυθεί στους δρόμους. (Poor Boys, έπεσε δουλειά Σαββατιάτικα!)Τα σχόλια από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι και το σούπερμαρκετ εστιάζουν στο ΕΝΑ και μοναδικό θέμα της ημέρας. Τα media έχουν βρει τροφή για τις επόμενες τουλάχιστον δέκα ημέρες, οι φυλλάδες θα γεμίσουν, το λύσαμε κι αυτό. Όλοι πήραμε θέση για το περιστατικό μέσω των social media. Το έργο που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ώρες έξω από τα γραφεία της ΓΑΔΑ είναι αν μη τι άλλο τραγελαφικό.

Η “ηρωϊκή” έξοδος των Χρυσαυγιτών σε συνδυασμό με τους συνήθεις τσαμπουκάδες και τα αλλοπρόσαλα παραληρήματα που τους χαρακτηρίζουν αλλά και τις βαρύγδουπες δηλώσεις στελεχών της ΝΔ για προάσπιση της δημοκρατίας, δεν δίνουν καν μια διαφορετική εσάνς στη σημερινή βραδιά. Σήμερα η καλή μας κυβερνησούλα “χτύπησε” τα άγρια παιδιά και την εγκληματική τους φύση. Και τους χτύπησε κατά μέτωπον, όχι με προειδοποιήσεις και απειλές, αλλά με ολάκερες συλλήψεις. Ω ναι, αυτό είναι πρωτάκουστο. Κι αν σκεφτεί κανείς πως κάτι τέτοιο έχει να συμβεί από την περίοδο της χούντας, όπως έχει ειπωθεί εκατό φορές από το πρωί, τα εύσημα είναι ακόμα πιο πολλά.

Όλοι μαζεύτηκαν στην Αλεξάνδρας και ξέχασαν το Μαξίμου. Άκρα του τάφου σιωπή εκεί τη σημερινή. Εκεί που πριν από λίγες εβδομάδες όλοι συζητούσαν με τις ώρες για απολύσεις, περικοπές, μειώσεις μισθών και τα γνωστά, τώρα το θέμα έχει περιθωριοποιηθεί καθώς τα φώτα έπεσαν πάνω στο χρυσαυγίτικο φαινόμενο. Λες κι ο κόσμος είναι ένα “μπαλάκι” που πετάγεται πέρα δώθε ανάλογα με τα κέφια αυτού που το έχει στα χέρια του. Μπορεί και να ‘ναι. Τα media φέρουν ευθύνες. Η κυβέρνηση φέρει ευθύνες. Πόσο επίκαιρος μοιάζει ο ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ της κοινής γνώμης. Αν δεν το δεις, δεν το πιστεύεις!

Τα σημεία των καιρών είναι περίεργα. Ποιος να μας το ‘λεγε ότι θα έρθει μια εποχή που όλα τα άλλα θα ήταν ανεπίκαιρα. Πάνε οι ομορφιές της ζωής που αφήσαμε πέρα, παρασυρμένοι από τη θύελλα των γεγονότων. Αγάπη, έρωτας, φιλία και ζωή είναι λέξεις που πια δεν χωρούν στο λεξιλόγιο μας, γιατί η λέξη φασισμός και ότι περιπλέκεται γύρω από αυτήν, έχει την πρωτοκαθεδρία παντού. Τα μηδενίσαμε όλα τα άλλα και δεν μας νοιάζει τίποτα. Ή μάλλον μας νοιάζει, αλλά άλλα μας φάγανε το μυαλό.

Κάποτε θα είμαστε παρατηρητές από μακριά. Και τότε πιθανόν να έχουμε την ωριμότητα να κρίνουμε καλύτερα. Επειδή ωστόσο είμαι της λογικής του “εκτίμησε την κάθε μέρα γι’αυτό που είναι”, μας προτρέπω να αφήσουμε στην άκρη το αρνητικό κομμάτι. Καλύτερα να εστιάσουμε στο γεγονός πως οι στιγμές είναι όντως ιστορικές και θα μας δώσουν πολλή τροφή για σκέψη. Κι αν το μυαλό μας έχουν πάρει οι σειρήνες της καθημερινότητας, κι αν μας έχουν κλείσει το στόμα χωρίς καν να το καταλάβουμε , ακόμα κι αν δεν έχουμε καν χρόνο να σκεφτούμε… το γεγονός πως το αναγνωρίζουμε είναι κομμάτι θετικό. Η διαδρομή είναι μεγάλη. Ο ύμνος του φίλτατου Μυτακίδη, “Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες” νομίζω ταιριάζει γάντι στην περίσταση. Ραντεβού οσονούπω.