Αυτή την εικόνα κάπου την έχω ξαναδεί

Αυτή η εικόνα κάτι μου θυμίζει. Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι μα είμαι σίγουρη κάτι μου θυμίζει. Μήπως είναι από την έρημη την Ταξίμ που επί νύχτες ολόκληρες πυρπολούνταν και σφάδαζε από τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις; Μήπως έρχεται από την συμπάσχουσα Ισπανία που παλεύει και διεκδικεί τα δικαιώματα που της στερούν; Λέτε να είναι από τη μακρινή Καμπότζη την οποία τα επεισόδια των τελευταίων εικοσιτετραώρων στιγμάτισαν; Σίγουρα κάτι μου θυμίζει.

Κι όμως. Είναι από τα μέρη μας. Τραβήχτηκε το πρωί της Δευτέρας όταν οι εκατοντάδες απολυμένοι καθηγητές και φύλακες ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν και να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους ενάντια στη διαθεσιμότητα χιλιάδων υπαλλήλων. Οι αστυνομικοί τραβούν από τα πόδια και σέρνουν στο έδαφος τον διαδηλωτή. Έτσι ξερά. Κυνικά σαν να μην είναι ανθρώπινο ον. Εκείνος διαμαρτύρεται μα δεν σηκώνεται. Γύρω του πλήθος αγανακτισμένων κραυγάζει για το συμβάν φωνάζοντας συνθήματα κατά του συστήματος. Βία, θολούρα από τα χημικά και η γνωστή σαπισμένη ατμόσφαιρα της λογικής του «κράτος εν κράτει», όλα βρίσκονται και πάλι ενώπιον μας.

Κι όμως αυτή η εικόνα κάτι μου θυμίζει. Δεν μπορεί να πέφτω έξω. Τότε πριν πέντε χρόνια στις μεγάλες διαδηλώσεις της Αθήνας, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μετά στην κάθε απεργία που λάμβανε χώρα με αποκορύφωμα τα τελευταία χρόνια. Στα γεγονότα της Χαλυβουργίας πριν κάτι μήνες. Τα περιστατικά είναι πολλά και οι αντοχές λίγες.

Κάτι συμβαίνει στους κύκλους της ελληνικής αστυνομίας. Αυτό το πάθος θαρρώ είναι επικίνδυνο. Η αστυνομική βία δρα κάτω από το πέπλο και την ευχή της νομιμότητας. Μιας νομιμότητας ωστόσο που αν εκτραπεί και προβεί σε πράξεις που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, χάνει την ουσία της και φέρνει στο προσκήνιο νέα δεδομένα. Ποιος θα πάρει την ευθύνη; Οι διοικήσεις, τα εκτελεστικά όργανα, οι ίδιοι οι πολίτες;

Το πράγμα όμως πάει και παραπέρα. Διότι δεν πρόκειται μόνο για τη σωματική βία που έχει ασκηθεί κατά καιρούς από τα όργανα της τάξης εις βάρος των πολιτών. Πρόκειται και για το παράλογο της ιστορίας που όσο περισσότερο προσπαθεί να εξηγηθεί, τόσο περισσότερο μπλέκεται μες στο κουβάρι των γεγονότων. Ώρες πριν ένας 34χρονος άνδρας έχασε τη ζωή του από ακροδεξιό στοιχείο στην περιοχή του Κερατσινίου. Τα συλληπητήρια μηνύματα του Υπουργού Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας δεν χωρούν στ’αφτιά μας, αντίθετα ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά.

Οι αστυνομικοί που έτυχε να βρεθούν ενώπιον του περιστατικού δήλωσαν ανήμποροι να επέμβουν καθώς οι άλλοι, ήταν λέει, πολλοί. Δεν είδαμε να γίνεται το ίδιο και με τους εκατοντάδες διαδηλωτές που κατά καιρούς τα ΜΑΤ έχουν κληθεί να αποδεκατίσουν. Η συνηθέστερη εικόνα κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων είναι κατά κοινή ομολογία, πλήθος αστυνομικών να «μπουκάρουν» στις πορείες χωρίς φόβο και πάθος προκειμένου να διαλύσουν αυτό που στην τελική αποτελεί δικαίωμα του ελεύθερου ανθρώπου. Δεν παρατηρήσαμε σ’αυτή την περίπτωση να υπάρχει καμιά είδους επιφύλαξη, κανενός είδους ενδοιασμός. Επέμβαση από επέμβαση διαφέρει. Μήπως πρέπει να επαναπροσδιορίσουν κάποιοι τον όρο; Αξίζει να σημειωθεί πως το πρόσωπο που συνέλαβε τον 45χρονο δράστη ήταν γυναίκα και ήταν αστυνομικός. Ας μην παραβλεφθεί.