Τελικά, θέλεις να λέγεσαι «άνθρωπος»;

Χθες το βράδυ, γύρω στις 12.10, έξω από καφετέρια επί της οδού Παναγή Τσαλδάρη 60 και Ξάνθου στην Αμφιάλη, ο 34χρονος Παύλος Φύσσας πέφτει αιμόφυρτος από μαχαίρι ακροδεξιών, ενώ λίγο αργότερα κατέληξε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας. Μεθοδευμένα και εν ψυχρώ. Έγινε μία σύλληψη ενώ καταζητούνται κι άλλοι. Την είδηση, λίγο πολύ, την έχεις ακούσει. Πάμε, τώρα, στα υπόλοιπα.

Ο Παύλος Φύσσας ήταν οργανωμένος αντιφασίστας, γνωστός για την πολιτική και ακτιβιστική του δράση στο Κερατσίνι και τις γύρω περιοχές. Ήταν και μουσικός, γνωστός και ως «Killah P». Προφανώς, ήταν και παλιός γνώριμος των φασιστοειδών της περιοχής για τις απόψεις του. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι ήταν καιρό στοχοποιημένος από τους ακροδεξιούς, ώσπου έγινε το μοιραίο.

Προ ολίγου, στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΙ, ο Ηλίας Κασιδιάρης αρνήθηκε την όποια εμπλοκή του κόμματός του στη δολοφονία του παιδιού, παρά τις μαρτυρίες που κάνουν λόγο για μέλη της Χ.Α. Μάλιστα, προανήγγειλε προσφυγή στη δικαιοσύνη, εναντίον όσων «συκοφαντούν» το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου. Ωστόσο, ο 45χρονος δράστης φέρεται να ομόλογησε ότι ανήκει στον πολιτικό χώρο της Χ.Α. Ειλικρινά, πόση σημασία έχει αν οι δράστες φορούσαν μαύρες ή γκρι μπλούζες; Το χρώμα καθορίζει τον φασίστα;

Πρόσφατα, είχε γίνει λόγος από γνωστό δημοσιοσχετίστα (και όχι δημοσιογράφο, κατ’ εμέ) για την πιθανότητα συνεργασίας της κυβέρνησης Σαμαρά με μια πιο «σοβαρή» ακροδεξιά. Όντως, η ακροδεξιά παρασοβάρεψε. Μαχαιρώνει εν ψυχρώ και απροκάλυπτα όποιον δεν της πάει, με τις πλάτες και την ανοχή του συστήματος (μην ξανακούσω τις αηδίες για την «αντισυστημικότητα», καταντά πιο γελοίο κι από εκείνο με τον Τοτό). Δεν είναι οι μετανάστες, δεν είναι τα «λαμόγια». Είναι όλοι όσοι δεν της ταιριάζουν (αριστεροί, φιλειρηνιστές, ομοφυλόφιλοι, τοξικομανείς, ασθενείς πάσης φύσεως κλπ κλπ). Είναι ο φασισμός και δεν κάνει διακρίσεις.

«Ξυπνήστε, σκοτώνουν τα παιδιά σας», διάβασα κάπου στο διαδίκτυο το πρωί. Αλήθεια, τι άλλο περιμένεις για να ξυπνήσεις; Και, τελικά, θες να λέγεσαι άνθρωπος; Νομίζεις πως ήρθες στη ζωή αυτή για να τρως, να περνάς καλά, να δουλεύεις σαν είλωτας με τα ελάχιστα ωφέλη και αυτό είναι όλο; Εκεί έξω ο κόσμος βράζει, η ακροδεξιά προελαύνει με την επίσημη ανοχή της κυβέρνησης, την απραξία της κοινοβουλευτικής αριστεράς και την αδιαφορία τη δική μας.

Σ’ ένα από τα τραγούδια που είχε ο Φύσσας με τον τίτλο «Εκτός Ελέγχου» λέει μεταξύ άλλων σ’ ένα σημείο: «Συνεχώς ο μικρός Αλέξης μου θυμίζει πως η ελευθερία του λόγου ακριβά κοστίζει». Κι είχε απόλυτο δίκιο. Είναι ήδη πολλά τα περιστατικά, όχι άλλο. Όχι άλλη σιωπή. Όχι άλλη συνενοχή.

Κλείνοντας, σου παραθέτω κάποιους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη, που είναι πάντα επίκαιροι και τόσο αληθινοί:

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και

για το δίκαιο.

Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα

ματώσουν απ΄τις φωνές

το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων

Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.

Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια

αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις

πολιτείες

μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα

αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου

έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς

εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.

Δεν έχεις καιρό

δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη

ή το παιδί σου.

Δε θα διστάσεις.

Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου

Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι

για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.

Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,

να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι

είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου

Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.

Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις

γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,

για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και

για όλα τα όνειρα

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή

και περισσότερα χρόνια

μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,

τη μάνα σου και τον κόσμο.

Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου

θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .

Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα

θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο

απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.

Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν

τα μαλλιά σου

δε θα γερνάς.

Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος

Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό

γράμμα στη μάνα σου

Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :

Ειρήνη

σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.

Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό

να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια

σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.

Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει

εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που

τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».