Σοβαρότις… ΜΗΔΕΝ

Ακούσατε ακούσατε…Οι εξελίξεις τρέχουν. Το φαγητό σιγοβράζει στην κουζίνα. Τα υλικά που το συνθέτουν θα μας ξενίσουν. Άλλοι θα τα γευτούν και θα τα αφομοιώσουν, άλλοι θα τα αποβάλλουν , αρνούμενοι να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Φόβος βαθύς, μήπως κάποιοι τα καταπιούν αμάσητα. Τα μάτια μας δεκατέσσερα.

Το βράδυ της Τετάρτης 11 Σεπτεμβρίου, ο δημοσιογράφος Μπάμπης Παπαδημητρίου είπε τη γνώμη του. Και η γνώμη του έσκασε επί της γης σαν κεραυνός εν αιθρία. Σύμφωνα με τον ίδιο, η δυνατότητα συνεργασίας της Ν.Δ με τη Χρυσή Αυγή, μια σοβαρότερη ωστόσο Χρυσή Αυγή, όπως διευκρίνισε, είναι υπαρκτή και μάλιστα πιθανόν να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός πολιτικού μορφώματος, το οποίο, εγκαταλείποντας κάποιες ακραίες αποτρόπαιες συμπεριφορές (από τη μεριά του ακροδεξιού κόμματος) θα οδηγούσε στην ισορροπία. Σημειωτέον πως τα εν λόγω έφτασαν στα αφτιά του ελληνικού λαού το βράδυ που το Βαρόμετρο της Public Issue έδειχνε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προσπεράσει τη Ν.Δ.

Και κάπου εδώ ο προβληματισμός γεννάται. Ερώτημα νούμερο ένα. Με βάση ποια κριτήρια ορίζεται η “σοβαρότητα” ενός ναζιστικού μορφώματος που κουβαλά στην πλάτη του πλήθος εγκληματικών γεγονότων που στιγμάτισαν την ανθρωπότητα και καθήλωσαν την ιστορία; Η Χρυσή Αυγή παίρνει πνοή από το μίσος, την έντονη απέχθεια για το διαφορετικό, την πίστη στην κακία και τελικά τη διασπορά του τρόμου και της απειλής. Εδώ και χρόνια έχει κάνει την επανεμφάνιση της ως η έκφανση εκείνη της κοινωνίας που στηρίζεται στην αγανάκτηση, την ξενοφοβία, την τρομοκρατία και τελικά την απελπισία.

Και έτσι οι απελπισμένοι, ανήμποροι να δεχτούν την πραγματικότητα της ανυπαρξίας τους, βρίσκουν την ταυτότητά τους συγκροτώντας τάγματα εφόδου, σφάζοντας τον ξένο, αποκηρύσσοντας όποιον εκφράζει το αντίθετο. Παραπατώντας δε πάνω στο σκοινί της προχειρότητας και της μη εμπεριστατωμένης ιδεολογίας, φωνάζουν κάθε μέρα “Ζήτω η Ελλάς”, ενώ οι υπόλοιποι τραγικοί ήρωες τους αποθεώνουν έχοντας στο μυαλό τους πως κάποιος επιτέλους λέει την αλήθεια, κάποιος αγαπά τον τόπο. Εθελοτυφλούν.

Τούτη τη σοβαρότητα δεν θέλω καν να τη σκέφτομαι. Τα στίγματα των αγκυλωτών σταυρών στα χέρια δεν σβήνονται εύκολα. Το μίσος και η τρομολαγνεία δεν εξαλείφονται με μια στροφή προς το “σοβαρότερο”. Σε πρόσφατο άρθρο του ο δημοσιογράφος επίσης αναφέρει πως ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή. Ο εθνικισμός ωστόσο αυτόματα “κλείνει” μια κοινωνία στον εαυτό της, της αφαιρεί το δικαίωμα της κοινωνικότητας. Η ιδέα σύμφωνα με την οποία “υπερέχεις από τον άλλον” χωρίς δεύτερη σκέψη καλλιεργεί τη βία και δίνει κλωτσιά στο διάλογο. “Ο πατριωτισμός κύριε είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων”, είπε ο Σάμουελ Τζόνσον κάποτε. Πώς λοιπόν διαγράφονται τόσα ψεγάδια στο όνομα μιας σοβαρότητας;

Ερώτημα νούμερο δύο. Θα δώσουμε τα χέρια ακόμη και με το διάβολο προκειμένου να μην καταρρεύσει το υπάρχον σύστημα; Ποια συνεργασία και ποια λογική… Θα ισοπεδώσουμε τα πάντα; Κάτι μου λέει πως η πλύση εγκεφάλου που θα πέσει τους επόμενους μήνες δεν θα έχει προηγούμενο. Αν δεν πετύχει κι αυτή τη φορά η συνταγή, θα δούμε το ίδιο έργο λίαν συντόμως και η ιδέα θα ξαναπέσει στο τραπέζι. Κοινώς όλα στο βούρκο. Ηθική, ιδεολογία, αξίες, ας θυσιαστούν στο βωμό του χρήματος και του πολιτικού συστήματος. Τουλάχιστον θα βιώσουμε τα γεγονότα προϊδεασμένοι. Κάτι είναι κι αυτό. Θα δούμε φαίνεται ακόμα πολλά. Ας έχουμε σώας τας φρένας και τις κεραίες ανοιχτές.