Συναίσθημα σε κρίση (κι αυτό)…

Συνηθίζουμε να λέμε πως στα πηγαδάκια των νέων κυριαρχεί ένα κυρίως θέμα: αυτό της οικονομικής κρίσης και της τεράστιας ανεργίας που μας πλήττει. Με μεγάλη μου δυσαρέσκεια διαπιστώνω ότι όλο και περισσότερο ένα ακόμα ζήτημα προβληματίζει τους λίγο πολύ συνομηλίκους μου: η δυσκολία-άρνηση-ή όπως αλλιώς θες πες το που επειδεικνύουμε στο να «δεσμευτούμε», στο να συνυπάρξουμε σε μια σχέση με κάποιον. Συναίσθημα σε κρίση όπως όλα ή σημείο των καιρών;

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ή «παλιότεροι», όπως συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε, έχουν να λένε διαχρονικά για εμάς τους νεότερους πως δε συμβιβαζόμαστε, πως δε ρίχνουμε και λίγο νερό στο κρασί μας, πως δεν έχουμε μάθει να ζοριζόμαστε για κάτι. Ίσως και να ισχύει εν μέρει. Γιατί φυσικά και μία σχέση θέλει προσπάθεια, χρόνο (ο οποίος είναι χρήμα κι από χρήμα άστα να πάνε), υπομονή, επιμονή και τόσα άλλα. Οπότε, σε μια εποχή που γύρω μόνο μαυρίλα βλέπεις και νιώθεις ότι έχεις να αντιμετωπίσεις ένα σωρό ζητήματα, θα σκεφτείς ότι δεν αξίζει τον κόπο να μπεις σε μια τέτοια διαδικασία που απαιτεί καταρχάς ενέργεια από σένα. Πόσο μάλλον όταν μπορείς να περνάς καλά απόψε, χωρίς να χρειάζεται να επενδύσεις στο αύριο.

Φίλε μου κι όμως δεν υπερβάλλω. Μια βόλτα κάποιο βράδυ σε νεανικά στέκια αρκεί για να το διαπιστώσεις κι εσύ. Σπάνια θα δεις να πλειοψηφούν τα ζευγάρια, ενώ κυριαρχούν οι αντροπαρέες και οι γυναικοπαρέες αντίστοιχα. Ακόμα πιο σπάνια κάποιος θα έρθει να σε φλερτάρει. Κι αν το κάνει, 2 στις 3 περιπτώσεις είναι ή χλέμπουρας που κοιτάει μόνο το σαρκικό του πράγματος ή από μυαλό κουκούτσι. Και δεν το περιορίζω στους άντρες το θέμα (για να μην παρεξηγούμαι). Και στις γυναίκες τα όμοια αποδίδω. Και είναι τόσο απογοητευτικό.

Κι αν με ρωτήσεις το «γιατί» μάλλον δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Φόβος να μην πονέσεις, βόλεμα γιατί η ελευθερία είναι γλυκειά (όπως πρεσβεύουν πολλοί), άρνηση γιατί έχουμε να φροντίσουμε ένα κάρο άλλα προβλήματα και όχι να βάλουμε επιπλέον στο κεφάλι μας, άποψη γιατί οι σχέσεις είναι για τους αδύναμους και τους ανασφαλείς (ακραίο αλλά το έχω ακούσει κι αυτό). Ίσως όλα κι από λίγο να συνθέτουν μια απάντηση που να καλύπτει τους περισσότερους.

Όσον αφορά στην προσωπική μου άποψη, βράσε όρυζα. Έχουν περάσει όλα από το μυαλό μου. Έχω δεχτεί ότι υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που απλά αρνούνται να δοκιμάσουν είτε γιατί έχουν πληγωθεί πολύ στην προηγούμενη σχέση τους (λες και ο έρωτας πρέπει να είναι μόνο ρόδινος και δεν ενέχει δυσκολίες όπως καθετί όμορφο), άνθρωποι που απλά «δε βρίσκονται σε φάση» όπως θα λέγαμε σε καθημερινά ελληνικά, άλλοι που τα ρίχνουν όλα στη μαύρη τους την τύχη και το κακό timing αλλά πάντα υπάρχει το πανάρχαιο ρητό «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Υπάρχουν κι εκείνοι που τα βάζουν όλα και όλους στο ίδιο τσουβάλι: άντρας είναι άρα μαλάκας-γυναίκα είναι άρα πουτάνα. Δεν υπάρχει πιο τραγικό φαινόμενο από αυτό. Κι αν ποτέ νόμισες πως  έχεις το λεγόμενο μαλακομαγνήτη, σκέψου απλά πως μπορεί υποσυνείδητα οι επιλογές σου να σε οδηγούσαν ανέκαθεν σε έναν τέτοιο για να επιβεβαιώσεις στο τέλος τις μηδαμινές προσδοκίες σου και την κακοτυχία που σε δέρνει.

Οπότε, εγώ θα συνοψίσω στα εξής λόγια του Θανάση Βέγγου που νομίζω ότι είναι τόσο περιεκτικά όσο χρειάζεται: «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…».

Να αγαπήσουμε, να ερωτευτούμε, να πονέσουμε, να πέσουμε για να ξανασηκωθούμε. Η ζωή είναι λίγη κι εμείς ακόμα «λιγότεροι» αν δεν της φερόμαστε όπως της αρμόζει. Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ. Μοιάζει απλό. Δεν είναι και το ξέρω. Αλλά είτε θα κάτσουμε εδώ να συζητάμε τα ίδια και τα ίδια για να καταλήξουμε για ακόμη μια φορά σε αδιέξοδο, είτε θα δημιουργήσουμε. Κι ο έρωτας είναι δημιουργία, είναι φυγή από το αδιέξοδο. Ο Λειβαδίτης έχει γράψει:

«καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι

καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον.                             

Γιατί ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ πιὸ δύσκολος δρόμος νὰ γνωριστοῦν.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι, σύντροφε, ζοῦν ἀπὸ τὴ στιγμὴ

ποῦ βρίσκουν μιὰ θέση

στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.

Καὶ τότε κατάλαβες γιατί οἱ ἀπελπισμένοι

γίνονται οἱ πιὸ καλοὶ ἐπαναστάτες».

Ας το πάμε μαζί, λοιπόν, και όπου βγει. Αρκεί που θα είμαστε μαζί.