Το τείχος του Roger Waters, το δικό μας τείχος (pics)

Δεν μπορώ να πω και πολλά πράγματα για το χθεσινό οπτικοακουστικό υπερθέαμα που βίωσα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Έμεινα το ίδιο άφωνος όπως και πριν από δύο χρόνια και την πρώτη από τις τρεις συναυλίες στο Κλειστό του Ο.Α.Κ.Α. Ένας ακούραστος Roger Waters μας πρόσφερε για μία ακόμη φορά μία παράσταση που δύσκολα θα ξεχάσουμε.

Πολιτικά μηνύματα, αντιπολεμικά μηνύματα, μηνύματα που σε προκαλούν να σκεφτείς, να αναρωτηθείς, να ψάξεις απαντήσεις. «Ο φόβος χτίζει τείχη», αναγραφόταν χαρακτηριστικά στο μπλουζάκι των παιδιών της ελληνικής χορωδίας που τραγούδησε το Another Brick In The Wall (Part II).

Rogers Waters 2
Τα προσωπικά τείχη που υψώνει ο καθένας γύρω από τον εαυτό του και τους γύρω του. Τα ίδια που ύψωσε και ο Waters μαζί με τους Pink Floyd πριν 34 χρόνια. Πάνω στο σύγχρονο τείχος που υψώθηκε χθες απεικονίζονται ξεκάθαρα οι προβληματισμοί που προκύπτουν από το αριστουργηματικό αυτό άλμπουμ και αφορούν όλους μας.

Υπήρχαν σημεία που με άγγιξαν, με ανατρίχιασαν. Ένα σόλο, ένας στίχος, μια εικόνα πάνω στο τείχος. Τα μάτια κολλημένα εκεί. Στο σόου του γερόλυκου Waters που παρά τα εβδομήντα χρόνια του έδωσε ό, τι καλύτερο είχε. Μας μίλησε ελληνικά για σχεδόν δέκα λεπτά, μας ευχαρίστησε καμιά εικοσαριά φορές και έδειξε να το ευχαριστιέται σαν να είναι πρώτη φορά.

Roger Waters3
«Γεια σου, Αθήνα. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ. Είμαι πολύ χαρούμενος που θα είμαι πάλι στο στάδιο ΟΑΚΑ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους μας έφεραν και πάλι εδώ, αν και ξέρω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα στην Ελλάδα. Για να είναι πιο εύκολο για τους ανθρώπους που δεν έχουν πολλά, προσφέρουμε φθηνότερα εισιτήρια στα 18 ευρώ».

Στο πρώτο μέρος του Another Brick In The Wall δάκρυσα. Δεν ξέρω γιατί. Έτσι μου βγήκε. Στο Mother ο Waters έπαιξε την ακουστική κιθάρα και ψιθύρισε, “Mother should I trust the government”, με το κλασικό πλέον μήνυμα στο τείχος να αναγράφει, «Να γ@#$θεί η κυβέρνηση». Χαμός. Χειροκρότημα. Μια συναυλία κατά της κρατικής τρομοκρατίας, κατά του καταναλωτισμού, λέει ο Roger.

Roger Waters1
Επικό Empty Spaces λίγο αργότερα. Τούβλο, τούβλο, το τείχος χτίζεται. Ανατριχιάζω στο Bring The Boys Back Home και τις εικόνες με τα άστεγα παιδάκια πάνω στο τείχος. Κλαίω κυριολεκτικά με το σόλο στο αξεπέραστο Comfortably Numb, πάνω από το τείχος. Εκεί ψηλά. Για τι άλλο να πω… Τα ρυθμικά χειροκροτήματα από ένα ολόκληρο στάδιο στο Run Like Hell; Το υπέροχο The Trial; Η κάθαρση που επιτυγχάνεται με την πτώση του τείχους. Του τείχους του αποξενωμένου Pink, του ίδιου του Waters. Του ίδιου μας του εαυτού.

Το φουσκωτό γουρούνι (σήμα κατατεθέν στις συναυλίες των Pink Floyd και πλέον του Roger Waters) με τα ζωγραφιστά σφυριά πλανάται πάνω από το κοινό. Μας βλέπει. Μας αισθάνεται. Μας αφουγκράζεται. Όπως ακριβώς έκανε και ο Waters όταν έγραφε το «The Wall». Ένα μαγικό ταξίδι στα μύχια της ψυχής.