Βασιλική Μιλλούση: “Είμαι εδώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι…”

“Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της ζωής μου πάντα θα βρεις γραμμένο την λέξη γυμναστική. Θα την βρεις δίπλα στη λέξη ευτυχία, δίπλα στη λέξη δυστυχία, στη λέξη πόνος, ελπίδα, αναγνώριση, αγανάκτηση, στόχος και τελικά δίπλα στην λέξη Βασιλική. Δεν ξέρω τι θα ήμουν χωρίς αυτήν και δεν σας κρύβω ότι για σχεδόν ένα χρόνο (τον χρόνο που σταμάτησα να κάνω γυμναστική) προσπάθησα πολύ να την ξεκολλήσω δίπλα από το όνομά μου, αλλά δεν τα κατάφερα. Ένιωθα γυμνή και άδεια και γύρισα πίσω μετανιωμένη και με χαρά πάλι την κόλλησα με κεφαλαία γράμματα πια….GYMNASTIC ”, γράφει η Βασιλική Μιλλούση.

Και μέσα από τις λέξεις της αυτές ξεχειλίζει η αγάπη, το πάθος και η αφοσίωση στο στόχο, στο όνειρο που κανείς δεν μπορεί να σου στερήσει όπως φαίνεται να πιστεύει και η ίδια. Μία φράση της κρατώ και παίρνω δύναμη για ό,τι αγαπώ. “Τόλμησε και ας χάσεις…, η εμπειρία και η αυτοεκτίμηση που θα αποκτήσεις δεν πληρώνεται με κανένα ποσό!”

Η Βασιλική Μιλλούση, κάνοντας από μικρό παιδί τα πρώτα της βήματα στο χώρο, κατόρθωσε στα 27 της χρόνια να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Challenge Cup του Κότμπους της Γερμανίας, καταρρίπτοντας έτσι το μύθο πως η καριέρα των αθλητών δεν έχει μέλλον μετά τα 20… Αυτή τη στιγμή προετοιμάζεται σκληρά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του καλοκαιριού, με σημαντικό όπλο το πείσμα της και την προσήλωση στο στόχο.

Από εμάς, καλή επιτυχία Βασιλική!

Βασιλική Μιλλούση1-Από μικρό παιδάκι στα στάδια και τις δοκούς. Μόλις τεσσάρων χρονών ήσουν όταν πρωτοήλθες σε επαφή με τον άγνωστο για σένα τότε, κόσμο της γυμναστικής. Από τότε φαντάζομαι ενθουσιάστηκες με το άθλημα. Πότε όμως ένιωσες πραγματικά μέσα σου ότι ανήκεις στο χώρο αυτό; Ότι είναι το μέλλον σου και ο δρόμος που θες να ακολουθήσεις;

Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι ποτέ έξω από την γυμναστική. Από τα πρώτα μου κιόλας βήματα στον χώρο ένιωθα ότι μου ταιριάζει το άθλημα αυτό, ήξερα βέβαια ότι δεν θα μπορέσει να με «ζήσει» το άθλημα αυτό στην χώρα μου, γι αυτό και με την προτροπή της οικογένειάς μου σπούδασα στα ΤΕΦΑΑ για να μπορέσω να κάνω και επαγγελματικά πλέον αυτό που αγαπώ.

-“Για να μπορέσω εγώ να περπατήσω αυτόν τον δρόμο χρειαζόμουν ανθρώπους δίπλα μου, για να μου δίνουν ένα χέρι και να πηγαίνω ένα βήμα παραπάνω, να με παίρνουν αγκαλιά και να προχωράνε αυτοί για εμένα. Να κάθονται στην άκρη του δρόμου και να χειροκροτούν όταν εγώ ανέβαινα τα σκαλιά του βάθρου. Σε αυτούς τους ανθρώπους θέλω να σταθώ…στους βράχους μου…”, γράφεις στην ιστοσελίδα σου. Λόγια που μου προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση. Πόσο σημαντικό είναι τελικά να έχεις τη στήριξη της οικογένειας σου στο κάθε βήμα της ζωής σου;

Στην ζωή δεν ήρθαμε μόνοι μας. Οφείλω πολλά στους γονείς μου, δεν θα μιλάγαμε αυτήν την στιγμή αν αυτοί οι άνθρωποι δεν με στήριζαν στο κάθε μου βήμα. Δεν είναι απλά σημαντική η στήριξη της οικογένειάς μου αλλά απαραίτητη για να έχω ισορροπία μέσα μου, να παίρνω δύναμη για να συνεχίσω και να μπορέσω να γίνω χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία.

-Και τώρα μια ερώτηση, την οποία φαντάζομαι οι περισσότεροι θα ήθελαν να σου απευθύνουν! Πώς ένα παιδί και αργότερα ένας έφηβος, που ασχολείται με τον αθλητισμό, καταφέρνει να ζει πειθαρχημένα ως προς τη διατροφή του μέσα σε μια τόσο καταναλωτική κοινωνία;

Ο πρωταθλητισμός έχει προαπαιτούμενο την πειθαρχία, αλλιώς είναι βέβαιο ότι δεν θα καταφέρεις τίποτα. Η πειθαρχία αυτή επεκτείνεται και στο θέμα της διατροφής όπου με μία σωστή καθοδήγηση και προσοχή μπορεί ακόμα και ένα παιδί να συγκρατηθεί στην καταναλωτική πρόκληση της κοινωνίας μας.

-Πολλοί νέοι άνθρωποι στη χώρα μας, ανήμποροι να αποκατασταθούν επαγγελματικά, χρειάζονται να εγκαταλείψουν το όνειρο τους και να επιλέξουν ένα επάγγελμα που καλύπτει τις βιοτικές τους ανάγκες μεν, όχι τα όνειρα τους δε. Έχεις σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσεις, ακολουθώντας ένα δρόμο πιο σίγουρο; Λαμβάνοντας υπ” όψη πως στον αθλητισμό η επαγγελματική επιτυχία έρχεται έπειτα από διακρίσεις.

Πιστέψτε με στο άθλημά μου, ακόμα και μετά από υψηλές διακρίσεις δεν είναι σίγουρη η επαγγελματική επιτυχία και υπάρχουν πολλά αντίστοιχα παραδείγματα στην χώρα μας. Γι’ αυτό που είμαι απόλυτα σίγουρη όμως είναι ότι αν κάνεις κάτι που το αγαπάς με πάθος, είσαι αφοσιωμένος και έχεις την υπομονή και επιμονή που χρειάζεται, σύντομα θα δικαιωθείς, ακόμα και στην χώρα μας με τις παρούσες συνθήκες.

Βασιλική-Μιλλούση-Είσαι υπέρμαχος της φράσης “Όταν θες κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις” ή της “φύλα τα ρούχα σου για να έχεις τα μισά;”

Υποστηρίζω ότι: «όταν θες κάτι πολύ και δουλέψεις σκληρά, σίγουρα θα ανταμειφτείς». Όσο για την δεύτερη φράση που μου αναφέρετε θα πω απλά: «τόλμησε και ας χάσεις…», η εμπειρία και η αυτοεκτίμηση που θα αποκτήσεις δεν πληρώνεται με κανένα ποσό !

-Σε συνάρτηση λοιπόν με το παραπάνω, τι θα συμβούλευες έναν συνομήλικο σου που αντιμετωπίζει δυσκολίες αποκατάστασης; Να ακολουθήσει το όνειρο του μέχρι τελικής πτώσεως ή να επιλέξει τον πιο ασφαλή δρόμο;

Δεν ξέρω αν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να συμβουλέψω έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολες καταστάσεις και είναι απογοητευμένος, αλλά για μένα θα έλεγα να παραμείνει στην χώρα μας, να θωρακιστεί με όσο το δυνατόν περισσότερες δεξιότητες μπορεί, να κρατά χαμηλούς τόνους και να δουλεύει σκληρά και παραγωγικά. Αν ακολουθήσουμε αντίστοιχες πρακτικές πιστεύω ότι αργά η γρήγορα θα δικαιωθεί.

-Και τώρα Ολυμπιακοί Αγώνες 2012. Μέχρι τότε φαντάζομαι ασταμάτητες προπονήσεις. Μια μεγάλη για σένα δοκιμασία. Φοβάσαι για το αποτέλεσμα; Ανυπομονείς; Τι σημαίνει για σένα η εμπειρία;

Δεν έχω χρόνο αυτή την στιγμή να φοβηθώ ή να απολαύσω την εμπειρία όπως λέτε. Προσπαθώ να είμαι συγκεντρωμένη στον στόχο μου, να είμαι σταθερή στο πρόγραμμά μου και τα υπόλοιπα θα γίνουν πιστεύω.

Βασιλική-Μιλλούση2-Παρατηρώντας σε στο βάθρο να κρατάς το χρυσό μετάλλιο, την ώρα που ο Εθνικός μας Ύμνος ηχεί δυνατά, συγκινείσαι και προκαλείς συγκίνηση σε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Πες μας δυο λόγια για τη στιγμή αυτή. 

Θα σας το πω με τρία λόγια: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ….»

-Εκπροσωπείς μία χώρα, η οποία είναι αποδέκτης των επικριτικών σχολίων των περισσότερων ξένων το τελευταίο διάστημα. Έχεις βιώσει το ρατσισμό στο εξωτερικό ως Ελληνίδα αθλήτρια;

Δεν θα έλεγα ρατσισμό με την ακριβολογία της λέξης, αλλά κατά κάποιον τρόπο μας βλέπουν σαν τους φτωχούς συγγενείς, που παλεύουν με πρωτόγονα μέσα, αν αναφερθούμε στο άθλημά μου, αλλά τελικά με τις επιτυχίες μας τους αναγκάζουμε να μας υπολογίζουν και να μας σέβονται.

-Είσαι ένας νέος άνθρωπος με ιδιαίτερες ευαισθησίες, καθώς δημιούργησες μπλουζάκια προς πώληση, των οποίων τα έσοδα θα διατεθούν στο “Χαμόγελο του Παιδιού”, το οποίο μάλιστα κινδυνεύει να κλείσει, όπως φημολογείται, λόγω έλλειψης πόρων. Μίλησε μας για την πρωτοβουλία σου. Ποια η γνώμη σου για τον εθελοντισμό;

Ναι, γενικότερα ο σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού» περνάει και αυτό τις δυσκολίες του, αλλά πιστεύω ότι οι άνθρωποι εκεί έχουν πολλή αγάπη για αυτό που κάνουν και σίγουρα θα τα καταφέρουν και πρέπει να βοηθήσουμε όλοι. Πιστεύω ότι ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει στον συνάνθρωπό του, δεν έχει σημασία αν είναι μικρό ή μεγάλο, αρκεί να το κάνει με ανιδιοτέλεια και αγάπη. Πίστεψέ με αν είχα λεφτά, θα είχα βοηθήσει πολλούς συνανθρώπους μου που το έχουν ανάγκη και δεν θα το ήξερε κανείς, ούτε η μητέρα μου. Εγώ όμως προσπαθώ να προσφέρω μέσα από αυτό που κάνω, και να αναδείξω τις ευεργετικές ιδιότητες του αθλήματός μου στα παιδιά και ίσως έτσι να δείξω ένα δρόμο που σίγουρα θα τους βγει σε καλό.

-Το μεγαλύτερο σου όνειρο;

Να μου δώσει ο Θεός δύναμη και κουράγιο κάθε φορά που «πέφτω» να καταφέρνω να «σηκώνομαι»…Βασιλική-Μιλλούση-3

-Ελλάδα εν έτει 2012. Η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της απαξίωσης του κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Αυτό τουλάχιστον περνά προς τα έξω… Πες μου τι σκέφτεσαι για όλα αυτά. Ονειρεύεσαι ακόμα;

Οι Έλληνες έχουμε πολλά αποθέματα δυνάμεων, οι προηγούμενες γενιές από εμάς έχουν περάσει πολύ δυσκολότερα και τα κατάφεραν, σίγουρα θα τα καταφέρουμε και εμείς. Βέβαια : «Είμαι εδώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι….»

 

 

πηγή φωτογραφιών: vasilikimillousi.gr